Қавлаи таъолӣ : қўлўои омнои биллоҳ . . . Алоиаҳ . . . Фармони худованд оламаст , худовандии созанда , навозандаи донандаи доранда , бахшанда пўшндаҳ , длгшоӣ , раҳнамоӣ , сари орой , меҳри афзой , ғолиби фазл , зоҳири базл , собиқи меҳр , доими стар , худованди ҷаҳон , донои ошкороу ниҳон , доими бснои худ , қоими бсзои худ , на афзуд ва на кост , ҳамаи он буд ки ваии хост , фармон дод бмؤмнони фурмонеи лозиму ҳукмии воҷиби васиятии бсзо , ва ба ҳақи пайдо , бзбони карам бо хайри аломм , ки қўлўои гўӣиди рҳикони ман , бандагони ман , ва чун гўӣид аз ман гўӣид , ва чун хонед маро хонед , ҳамаи ҳадис ман кунед , аҳди ман дар ҷон гиред , имон бмн оред , меҳри ман дар дил доред , сухани ман гўӣид , ки ман низ дар азали ҳадис шумо кардам , сухан шумо гуфтам , атри дӯстии шумо сириштам , раҳмати худро аз баҳри шумо нбштм .

قوله تعالی: قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ... الآیة... فرمان خداوند عالم است، خداوندی سازنده، نوازنده داننده دارنده، بخشنده پوشنده، دلگشای، رهنمای، سر آرای، مهر افزای، غالب فضل، ظاهر بذل، سابق مهر، دائم ستر، خداوند جهان، دانای آشکارا و نهان، دایم بثنای خود، قائم بسزای خود، نه افزود و نه کاست، همه آن بود که وی خواست، فرمان داد بمؤمنان فرمانی لازم و حکمی واجب وصیّتی بسزا، و به حق پیدا، بزبان کرم با خیر الامم، که قُولُوا گوئید رهیکان من، بندگان من، و چون گوئید از من گوئید، و چون خوانید مرا خوانید، همه حدیث من کنید، عهد من در جان گیرید، ایمان بمن آرید، مهر من در دل دارید، سخن من گوئید، که من نیز در ازل حدیث شما کردم، سخن شما گفتم، عطر دوستی شما سرشتم، رحمت خود را از بهر شما نبشتم.

Қўлўои омнои биллоҳ эй пайғомбар ки Сайиди содоту сарвари коиноти туе , гузидаи оламёну хотами пайғомбарони туе , вае умматӣ ки беҳтаринаматон гузашта шумоед , имон оред баҳр чаҳ пайғомбарон гузашта гуфтанду расониданд аз номау пайғоми мо ,у уммати эшон хонданд ва бидон гаравиданд . То ҳар шарафӣу кароматӣ ки бҷмлгии эшонро буд танҳо шуморо буд . Ин уммати пайғоми ҳақ ниюшиданаду бҳкм фармон бирафтанд ва гардан ниҳоданд ,у баҳама имон овараданд . Раби Алъоламин имон эшон бипасандед , ва бар ҷаҳонён ҷилва кард ва гуфту алмؤмнўни кули омни биллоҳу млоӣктаҳи он гуҳи ҳамаро зери илми Мустафои алайҳи ассалом дар овараду атбоъ вай гардонид . Мустафо аз он хабар дод гуфт : « одам ва ман дунаи таҳти лўоӣии явми алқимаҳ »

قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ ای پیغامبر که سید سادات و سرور کائنات تویی، گزیده عالمیان و خاتم پیغامبران تویی، و ای امتی که بهترین امّتان گذشته شما اید، ایمان آرید بهر چه پیغامبران گذشته گفتند و رسانیدند از نامه و پیغام ما، و امت ایشان خواندند و بدان گرویدند. تا هر شرفی و کرامتی که بجملگی ایشان را بود تنها شما را بود. این امت پیغام حق نیوشیدند و بحکم فرمان برفتند و گردن نهادند، و بهمه ایمان آوردند. رب العالمین ایمان ایشان بپسندید، و بر جهانیان جلوه کرد و گفت وَ الْمُؤْمِنُونَ کُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَ مَلائِکَتِهِ آن گه همه را زیر علم مصطفی علیه السّلام در آورد و اتباع وی گردانید. مصطفی از آن خبر داد گفت: «آدم و من دونه تحت لوائی یوم القیمة»

Ва уммати вайро бар гузаштагон пешӣ дод ва гуфт алсобқўни алсобқўни أўлӣки алмқрбўн . Ва расӯл гуфт : « нҳни алохрўни алсобқўни явми алқимаҳ » .

و امت وی را بر گذشتگان پیشی داد و گفت السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ. و رسول گفت: «نحن الآخرون السابقون یوم القیمة».

Фإни омнўои бмсли мо омнтм ба Фқди аҳтдўои алоиаҳ . . . эй Сайиди хоФқину расӯли сиқлин ! ин корҳо ҳама дар пай ту бастем ,у ҷаҳонёнро атбоъ ту фармудем , ходимони турои аҳднома муҳаббат навиштем , ва дар маҳали назар худ оварадем ,у мухолифони туро дар вҳдаҳи мазаллату мҳонти аўкндим , ман холФки Фҳўи фии шқи алоъдоء , ва ман хдмки Фҳўи фии шқи алоўлёء , ҳар ки турои хост ӯро хостему бахуди роҳи додем , ва ҳар ки баргашт ӯро сӯхтему биндохтим , ман итлъ алрасул Фқди атоъи аллоҳ эй меҳтар ! аз баргаштан ин бегонагону носазои гуфтани эшон дили танги мадор , ки мо шуғли эшон туро кифоят кунем ,у ранҷи эшон аз ту боз дорем , ФсикФикҳми аллоҳи он гуҳи қавмии ореми брнги тавҳиди бароварда ,у бсФти дӯстии ороста ,у сибғаи аллоҳи бистари эшон пайваста , ин « сибғаи аллоҳ » ранг берангӣаст , ҳар ки аз ранги рангомезон покаст бсбғаҳи аллоҳ рангинаст .

فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ ما آمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا الآیة... ای سید خافقین و رسول ثقلین! این کارها همه در پی تو بستیم، و جهانیان را اتباع تو فرمودیم، خادمان ترا عهدنامه محبت نوشتیم، و در محل نظر خود آوردیم، و مخالفان ترا در وهده مذلت و مهانت اوکندیم، من خالفک فهو فی شقّ الاعداء، و من خدمک فهو فی شقّ الاولیاء، هر که ترا خواست او را خواستیم و بخود راه دادیم، و هر که برگشت او را سوختیم و بینداختیم، من یطلع الرسول فقد اطاع اللَّه ای مهتر! از برگشتن این بیگانگان و ناسزا گفتن ایشان دل تنگ مدار، که ما شغل ایشان ترا کفایت کنیم، و رنج ایشان از تو باز داریم، فَسَیَکْفِیکَهُمُ اللَّهُ آن گه قومی آریم برنگ توحید برآورده، و بصفت دوستی آراسته، و صبغة اللَّه بستر ایشان پیوسته، این «صبغة اللَّه» رنگ بی رنگی است، هر که از رنگ رنگ آمیزان پاک است بصبغة اللَّه رنگین است.

Пас чун ки бсбғаҳ аллоҳ расед , ҳар ки буи боз уфтад ӯро брнг худ кунад . Чунонк кимёءи мисроу оҳанро брнг хеш кунад , ва азиз гирданд . Агар бегонаи буи боз уфтад ошно гардад , вагар осӣ боз уфтад мутӣъ шавад , ва дарин боби ҳикоёти машойих бисёраст .

پس چون که بصبغة اللَّه رسید، هر که بوی باز افتد او را برنگ خود کند. چنانک کیمیاء مس را و آهن را برنگ خویش کند، و عزیز گرداند. اگر بیگانه بوی باز افتد آشنا گردد، و گر عاصی باز افتد مطیع شود، و درین باب حکایات مشایخ بسیار است.

Минҳои мо ҳакии ани иброҳӣми алхўос , қоли дахлати албодиаҳи мараи Фрأити нсронёи алии васатаи зуннор , Фсأлнии алсҳбаҳ , Фмшинои сабъаи айём . Фқол ё роҳиби алҳниФиаҳ ! ҳоти мо ъндки ман алонбсот ! Фқди ҷънои Фқлти илоҳии лои тФзҳнии фии ҳозои алкоФр , Фрأити тбқои алайҳи хбзу шўоءу рутабу кўзи моء . Фоклноу шрбноу мшинои сабъаи айём . Сами бодрту қиллат ё роҳиби алнсории ҳоти мо ъндк , Фқди антҳти алнўбаҳи алик , Фоткأи алии Асоау дуои Фозои бтбқини ъалиҳумо азъоФи мо кони алии тибқӣ , қоли Фтҳирту тағайюрату абяти ани окли Фолҳи алӣ , Флми аҷбаҳи Фқоли кули фонии мбшрки ббшортини аҳдиҳмои ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳу ашҳади ани мҳмдои расӯли аллоҳ ,у ҳали алзнор . Ва алأхрии ании қиллати аллоҳами ани кони лиҳозои хатари ъндки ФоФтҳи алии бҳзо , ФФтҳ . Қоли Фоклноу мшиноу ҳаҷ ва ақмно бимика санаи сами анаи моти ФдФни болбтҳоءи раҳмаи аллоҳ .

منها ما حکی عن ابراهیم الخواص، قال دخلت البادیة مرّة فرأیت نصرانیا علی وسطه زنّار، فسألنی الصحبة، فمشینا سبعة ایّام. فقال یا راهب الحنیفیة! هات ما عندک من الانبساط! فقد جعنا فقلت الهی لا تفضحنی فی هذا الکافر، فرأیت طبقا علیه خبز و شواء و رطب و کوز ماء. فاکلنا و شربنا و مشینا سبعة ایّام. ثمّ بادرت و قلت یا راهب النصاری هات ما عندک، فقد انتهت النّوبة الیک، فاتکأ علی عصاه و دعا فاذا بطبقین علیهما اضعاف ما کان علی طبقی، قال فتحیّرت و تغیّرت و ابیت ان آکل فالحّ علیّ، فلم اجبه فقال کل فانی مبشّرک ببشارتین احدیهما اشهد ان لا اله الا اللَّه و اشهد انّ محمّدا رسول اللَّه، و حلّ الزنار. و الأخری انی قلت اللهم ان کان لهذا خطر عندک فافتح علی بهذا، ففتح. قال فاکلنا و مشینا و حجّ و اقمنا بمکة سنة ثم انّه مات فدفن بالبطحاء رحمه اللَّه.

Қавлаи қул أи тҳоҷўннои фӣ аллоҳ мегуяд эй пайғомбари мо ! эй расӯлу фиристодаи мо ! эй сафири даргоҳи мо ! эй бози мамлакати мо ! эй даллоли шариъати мо ! эй шафиъи муҷримон , вае хотами пайғомбарон , он бегонагонро гӯии أи тҳоҷўннои фии аллоҳ чаҳ хусумат созед бо мо ?

قوله قُلْ أَ تُحَاجُّونَنا فِی اللَّهِ میگوید ای پیغامبر ما! ای رسول و فرستاده ما! ای سفیر درگاه ما! ای باز مملکت ما! ای دلال شریعت ما! ای شفیع مجرمان، و ای خاتم پیغامبران، آن بیگانگان را گوی أَ تُحَاجُّونَنا فِی اللَّهِ چه خصومت سازید با ما؟

Ва чаҳ пайкор кунед бо модари аллоҳ ? ва ӯ худованди мо ва шумост худовандӣ ӯ ҳамаро лозим ,у иқрор додани бегонагӣу подшоҳӣ ӯ бар ҳамаи воҷиб , он гуҳи шуморо ин чаҳ суд дорад ки гўӣид , ва чаҳ бакор ояд чун нишони бандагӣ бар худ на байнед ,у рақами ихлос бар худ наёбед , донед ки авд чун дар миҷмар ниҳанд то оташ дар он назанед буии надиҳад , чун бзбон гуфтед рбноу рбкми оташи ихлос бояд ки дар он занед то буии тавҳид берун диҳад .

و چه پیکار کنید با مادر اللَّه؟ و او خداوند ما و شماست خداوندی او همه را لازم، و اقرار دادن بیگانگی و پادشاهی او بر همه واجب، آن گه شما را این چه سود دارد که گوئید، و چه بکار آید چون نشان بندگی بر خود نه بینید، و رقم اخلاص بر خود نیابید، دانید که عود چون در مجمر نهند تا آتش در آن نزنید بوی ندهد، چون بزبان گفتید رَبُّنا وَ رَبُّکُمْ آتش اخلاص باید که در آن زنید تا بوی توحید بیرون دهد.

эй меҳтари коинот ! миннати мо бар худ фаромӯш макун , ва аз навохту аи кироми мо бар худ эшонро хабар куну гӯйу нҳни ?лаи мхлсўни мо поки роҳониму поки дилон , ӯро прстгорону гардани ниҳодагон ,у безор аз анбозу анбози гирон . Гуфтаанд ки ҷумлаи шароеъи се чизаст : яке иқрори бавуҷуди маъбуд , дигари амал кардан аз баҳри вай , сдигри ихлос . Раб Алъоламин гуфт эй Муҳамад ! эшонро гӯй агар дар иқрору амали моро мшоркид , дар ихлоси мшорк наед ,у кор ихлос дораду бноءи дайн бар ихлосаст ,у растгорӣ дар ихлосаст , равиши ихлос дар аъмол ҳамчун равиш рангаст дар гавҳар , чунонк гавҳар бе кисвати ранги сангӣ беқимат бошад , амал беихлос ҷон кандан бесавоб бошад . Худованди ъзу ҷл аз бандагони хеш дар дайни ихлос дархостааст . Гуфт ва мо أмрўои إлои лиъбдўои аллоҳи мухлисин ?лаи аддӣну гавҳари ихлоси ҷуз дар садаф дил наниҳодаанд ва дар дарёии сина , пас зиндаи дилӣ бояд нахуст то онкии ихлос аз вай дуруст ояд . Иқўли таъолии إни фии злки лзкрии лмни кони ?лаи қалб . Ва қоли бъзҳми дахлати алии саҳли бен абди аллоҳи явми ҷумъа қабл алслоаҳ , Фрأити фии албити ҳиаҳи Фҷълти ақдми рҷлоу аؤхри ахрӣ , Фқоли адхли лои иблғи аҳади ҳқиқаҳи алоямону алии ваҷҳи аларзи шайъи ءи ихоФаҳ . Сами қоли ҳилли лаки фии салоаи алҷмъаҳ ?

ای مهتر کائنات! منّت ما بر خود فراموش مکن، و از نواخت و ا کرام ما بر خود ایشان را خبر کن و گوی وَ نَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ ما پاک راهانیم و پاک دلان، او را پرستگاران و گردن نهادگان، و بیزار از انباز و انباز گیران. گفته‌اند که جمله شرایع سه چیز است: یکی اقرار بوجود معبود، دیگر عمل کردن از بهر وی، سدیگر اخلاص. رب العالمین گفت ای محمد! ایشان را گوی اگر در اقرار و عمل ما را مشارکید، در اخلاص مشارک نه اید، و کار اخلاص دارد و بناء دین بر اخلاص است، و رستگاری در اخلاص است، روش اخلاص در اعمال همچون روش رنگ است در گوهر، چنانک گوهر بی کسوت رنگ سنگی بی قیمت باشد، عمل بی اخلاص جان کندن بی ثواب باشد. خداوند عز و جل از بندگان خویش در دین اخلاص درخواسته است. گفت وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ و گوهر اخلاص جز در صدف دل ننهاده‌اند و در دریای سینه، پس زنده دلی باید نخست تا آنکه اخلاص از وی درست آید. یقول تعالی إِنَّ فِی ذلِکَ لَذِکْری‌ لِمَنْ کانَ لَهُ قَلْبٌ. و قال بعضهم دخلت علی سهل بن عبد اللَّه یوم جمعة قبل الصلاة، فرأیت فی البیت حیّة فجعلت اقدّم رجلا و اؤخّر اخری، فقال ادخل لا یبلغ احد حقیقة الایمان و علی وجه الارض شی‌ء یخافه. ثم قال هل لک فی صلاة الجمعة؟

Фқлти бинноу байни алмсҷди масираи явму лайла . Фохзи бедии Фмои кони алои қлило ҳатто раъйати алмсҷди Фдхлноу слинои алҷмъаҳ , сами хрҷнои ФўқФи инзри илои аннос , ва ҳам ихрҷўн .

فقلت بیننا و بین المسجد مسیرة یوم و لیلة. فاخذ بیدی فما کان الّا قلیلا حتّی رأیت المسجد فدخلنا و صلّینا الجمعة، ثمّ خرجنا فوقف ینظر الی الناس، و هم یخرجون.

Фқоли аҳли лои илоҳи алои аллоҳи касӣр ва алмхлсўн манеҳам қалил .

فقال اهل لا اله الا اللَّه کثیر و المخلصون منهم قلیل.