Қавлаи таъолии إни алсФоу алмрўаҳи ман шаъоъири аллоҳи алоиаҳ . . .

قوله تعالی إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ الآیة...

Ишоратаст бсФўаҳи дили дӯстон дар мақоми маърифат , ва Марва ишоратаст бмрўти орифон дар роҳи хизмат .

اشارتست بصفوة دل دوستان در مقام معرفت، و مروه اشارتست بمروت عارفان در راه خدمت.

Мегуяд он сФўт ва ин мурувват дар ниҳоди башарияту баҳри зулмат аз нишонҳои тавоноӣу доноӣу неки худоӣ аллоҳаст . Ва илайҳи алошораҳи бқўлаҳи таъолии ихрҷҳми ман алзлмоти إлии алнўри пас на аҷаб агар шери софӣ аз миёни хӯни беруни орад , аҷаб онаст ки ин дритим дар он баҳр зулмат бидорад ,у ҷавҳари маърифат дар садафи инсоният нигаҳ дорад .

میگوید آن صفوت و این مروت در نهاد بشریت و بحر ظلمت از نشانهای توانایی و دانایی و نیک خدایی اللَّه است. و الیه الاشارة بقوله تعالی یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَی النُّورِ پس نه عجب اگر شیر صافی از میان خون بیرون آرد، عجب آنست که این درّیتیم در آن بحر ظلمت بدارد، و جوهر معرفت در صدف انسانیت نگه دارد.

Ҳикоят кунанд ки зўи алнўни мисрии мардиро дид ки зоҳирӣ шӯрида дошт гуфт дилам ӯро мехосту бўлоити вай гувоҳӣ медод , аммо нафаси ман ӯро менахост ва менапазируфт , соъатии дарин андеша будам миёни хости дилу ради нафас . Охири он ҷавонмард бмн нигараст ё зўи алнўни алдри вроءи алсдФ , гуфт садафи инсониятро чаҳ бинӣ ? он дар байн ки дар дарун садафаст оре чунинасту локини майдон ки на дар ҳар садафии дарави гавҳар буд , чунонк на дар ҳар шохии мивау самар буд , на дар ҳар чоҳии Юсуфи дилбар буд , на бар ҳар кӯҳии Мӯсои анвар буд , на дар ҳар ғории Аҳмади пайғомбар буд , на дар ҳар дилии ёди дӯсти меҳрбон буд , на дар ҳар ҷонии меҳри ҷонон буд , дилӣ ки дарави ёди аллоҳ буд дар кнФи риоят ва дар хдди ҳимояти маъсӯм буд , ҷонӣ ки дарави меҳри ҷонон буд дар баҳри аёни ғарқаи нур буд , инаст ки он азиз рӯзгор гуфт қулӯби алмштоқини Мунаввараи бнўри аллоҳ ,у азои таҳарруки аштёқҳми азоءи алнўри мо байни алсмоءу аларз , Фиързҳми аллоҳи алии алмлоӣкаҳ , Фиқўли ҳؤлоءи алмштоқўни ило , ашҳдкми ании илайҳами ашўқ ,у қили ман аштоқи илои аллоҳи аштоқи илайҳи кули шайъи ء . Қоли баъзи алмшоихи анои адхли алсўқу алошёءи тштоқи илоу анои ани ҷамеъҳо ҳур . Ва аъҷби ман ҳозои мо ҳакии ани Муҳамади бен алмборки алсўрии қоли канти маъаи иброҳӣми бен адҳами фии тариқи байти алмуқаддас , Фнзлнои вақти алқилўлаҳи таҳти шаҷараи Ромона , Фслинои ркъоти Фсмъти сўтои ман асли алрмонаҳ ё абои исҳоқ , акрмнои бони тأкли мнои шиӣо , Фтأтأи иброҳӣми раъсаи Фқоли сулси марот . Сами қол ё Муҳамад кун шФиъои илайҳи литноўли мнои шиӣо , Фқлт ё абои исҳоқи лақади самъат , Фқому ахзи рмонтин , Фокли воҳидау ноўлнии алأхрӣ , Фоклтҳоу ҳаии ҳомзаҳу канти шаҷараи қсираҳ . Флмои рҷънои мррнои баҳо , Фозои ҳаии шаҷараи олия ва румонҳо ҳлўу ҳаии тсмри фии кули оми мртин ,у смўҳои румони алъобдину иأўии илои зиллаи алъобдўн .

حکایت کنند که ذو النون مصری مردی را دید که ظاهری شوریده داشت گفت دلم او را میخواست و بولایت وی گواهی میداد، اما نفس من او را می‌نخواست و می‌نپذیرفت، ساعتی درین اندیشه بودم میان خواست دل و ردّ نفس. آخر آن جوانمرد بمن نگرست یا ذو النون الدّر وراء الصدف، گفت صدف انسانیّت را چه بینی؟ آن در بین که در درون صدف است آری چنین است و لکن میدان که نه در هر صدفی درو گوهر بود، چنانک نه در هر شاخی میوه و ثمر بود، نه در هر چاهی یوسف دلبر بود، نه بر هر کوهی موسی انور بود، نه در هر غاری احمد پیغامبر بود، نه در هر دلی یاد دوست مهربان بود، نه در هر جانی مهر جانان بود، دلی که درو یاد اللَّه بود در کنف رعایت و در خدد حمایت معصوم بود، جانی که درو مهر جانان بود در بحر عیان غرقه نور بود، اینست که آن عزیز روزگار گفت قلوب المشتاقین منوّرة بنور اللَّه، و اذا تحرک اشتیاقهم اضاء النور ما بین السماء و الارض، فیعرضهم اللَّه علی الملائکة، فیقول هؤلاء المشتاقون الیّ، اشهدکم انّی الیهم اشوق، و قیل من اشتاق الی اللَّه اشتاق الیه کل شی‌ء. قال بعض المشایخ انا ادخل السّوق و الاشیاء تشتاق الیّ و انا عن جمیعها حرّ. و اعجب من هذا ما حکی عن محمد بن المبارک الصوری قال کنت مع ابراهیم بن ادهم فی طریق بیت المقدس، فنزلنا وقت القیلولة تحت شجرة رمّانة، فصلینا رکعات فسمعت صوتا من اصل الرمانة یا ابا اسحاق، اکرمنا بان تأکل منا شیئا، فطأطأ ابراهیم رأسه فقال ثلث مرّات. ثم قال یا محمد کن شفیعا الیه لیتناول منّا شیئا، فقلت یا ابا اسحاق لقد سمعت، فقام و اخذ رمّانتین، فاکل واحدة و ناولنی الأخری، فاکلتها و هی حامضة و کانت شجرة قصیرة. فلمّا رجعنا مررنا بها، فاذا هی شجرة عالیة و رمانها حلو و هی تثمر فی کلّ عام مرّتین، و سمّوها رمّان العابدین و یأوی الی ظلّه العابدون.