ё أиҳои аллазӣнаи омнўои лои ттхзўои аллазӣнаи атхзўои динкми ҳзўоу лъбои алоиаҳ ҳар ки мусулмонаст бори аҳкоми ислом бар вай на гаронаст . Ҳар ки соҳиб дайнаст шиори дайн бар дили вай ширинаст . Муваҳҳидро неъмати тавҳиди шоҳиди дилу дида ва ҷонаст . Муъмини пайваста бар даргоҳи хизмати баста миёнаст . Ҳар тинатиро давлатӣаст , ва ҳар фитратиро хидматӣаст , ва ҳар касеро манзалатӣ . Ибод арраҳмон дигаранду убайди алшитони дигар . Мақбулон ҳазрат дигаранду матрудони қтиъти дигар . Яке дар ҳазрати рози ббонги намоз шод шавад , ва чун гул бар бори бушковад , пайвастаи мунтазир он нишаста , ва аз бими фӯти он бгдохтаҳ ! дарвеширо диданд бар пои истода ,у сар дар интизори фурӯи барда , гуфтанд : эй дарвеш он чист ки дар интизори ваии чунин фурӯ шудае ? гуфт : таҳорат кардааму вақти рози даромада , интизори бонг намоз мекунам .

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الَّذِینَ اتَّخَذُوا دِینَکُمْ هُزُواً وَ لَعِباً الایة هر که مسلمان است بار احکام اسلام بر وی نه گران است. هر که صاحب دین است شعار دین بر دل وی شیرین است. موحد را نعمت توحید شاهد دل و دیده و جانست. مؤمن پیوسته بر درگاه خدمت بسته میان است. هر طینتی را دولتی است، و هر فطرتی را خدمتی است، و هر کسی را منزلتی. عباد الرحمن دیگرند و عبید الشیطان دیگر. مقبولان حضرت دیگرند و مطرودان قطیعت دیگر. یکی در حضرت راز ببانگ نماز شاد شود، و چون گل بر بار بشکفد، پیوسته منتظر آن نشسته، و از بیم فوت آن بگداخته! درویشی را دیدند بر پای ایستاده، و سر در انتظار فرو برده، گفتند: ای درویش آن چیست که در انتظار وی چنین فرو شده‌ای؟ گفت: طهارت کرده‌ام و وقت راز درآمده، انتظار بانگ نماز میکنم.

Ин чунин касро баробар кӣ буд бо он кас ки аз шарбати куфру маъсияти чунон маст шуда бошад ки фарқ накунад миёни бонги намоз ва бонг равад ва ноӣ ,у васфи улҳолу қиссаи эшон инки раб Алъоламин гуфт :у إзои нодитми إлии алслоаҳи атхзўҳои ҳзўоу лъбо .

این چنین کس را برابر کی بود با آن کس که از شربت کفر و معصیت چنان مست شده باشد که فرق نکند میان بانگ نماز و بانگ رود و نای، و وصف الحال و قصه ایشان اینکه رب العالمین گفت: وَ إِذا نادَیْتُمْ إِلَی الصَّلاةِ اتَّخَذُوها هُزُواً وَ لَعِباً.

Ҳикоят кунанд ки перӣ ҷое мегузашт . Касе бонг намоз мегуфт . Он пери ҷавоб вай медод киу алтънаҳу аллънаҳ , порае фаротар шуд . Сегӣ бонг мекард ,у ҷавоби ваии тасбеҳ ва тҳлил мегуфт перро гуфтанд : ин чист ? ҷавоби муаззинро чунону ҷавоби саги чунин ? ! пер гуфт : он муаззин мбтдъаст , эътиқоди вай пок нест ,у дайни вай рост нест , бонги намозу дигари бонгҳоро бнздики вай фарқ нест , азин ҷиҳат ӯро ҷавоб чунон додам , ва аз саг на бонг саг шунидам ки тасбеҳ шунидам . Бҳкми ин оят ки раб алъзаҳ гуфт :у إни ман шайъи ءи إлои исбҳи бҳмдаҳ .

حکایت کنند که پیری جایی میگذشت. کسی بانگ نماز میگفت. آن پیر جواب وی میداد که و الطعنة و اللعنة، پاره‌ای فراتر شد. سگی بانگ میکرد، و جواب وی تسبیح و تهلیل میگفت پیر را گفتند: این چیست؟ جواب مؤذن را چنان و جواب سگ چنین؟! پیر گفت: آن مؤذّن مبتدع است، اعتقاد وی پاک نیست، و دین وی راست نیست، بانگ نماز و دیگر بانگها را بنزدیک وی فرق نیست، ازین جهت او را جواب چنان دادم، و از سگ نه بانگ سگ شنیدم که تسبیح شنیدم. بحکم این آیت که رب العزة گفت: وَ إِنْ مِنْ شَیْ‌ءٍ إِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ.

Ва фии қиссаи алмъроҷи أни расӯли аллоҳ ( с ) қол : « Флмои антҳинои илои алҳҷоб , харҷи малики ман вроءи алҳҷоб , Фқлти лҷбрӣили ман ҳозои алмалик ? Фқол :у алзии акрмки болнбўаҳи мо рأитаҳ қабл соъатии ҳзаҳ . Сами қоли алмалик : аллоҳи Акбар , аллоҳи Акбар , Фнўдии ман вроءи алҳҷоб : сидқи абдии анои аллоҳи Акбар . Фқоли алмалик : ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳ , Фнўдии ман вроءи алҳҷоб : сидқи абдии анои аллоҳи лои илоҳи алои ано . Фқоли алмалики ашҳади أни мҳмдои расӯли аллоҳ , Фнўдӣ : сидқи абдӣ , анои арслти мҳмдои рсўло . Фқоли алмалик : ҳии алии алслоаҳ , Фнўдӣ : сидқи абдӣ ,у дуои илои ибодӣ . Фқоли алмалик : ҳии алии алФлоҳ , Фнўдӣ : сидқи абдӣ , аФлҳи ман возби алайҳо . Фқоли расӯли аллоҳ : Фҳинӣзи акмали аллоҳи таъолии лии алшрФи алии алаввалину алохрин .

و فی قصّة المعراج أن رسول اللَّه (ص) قال: «فلمّا انتهینا الی الحجاب، خرج ملک من وراء الحجاب، فقلت لجبرئیل من هذا الملک؟ فقال: و الذی اکرمک بالنبوة ما رأیته قبل ساعتی هذه. ثمّ قال الملک: اللَّه اکبر، اللَّه اکبر، فنودی من وراء الحجاب: صدق عبدی انا اللَّه اکبر. فقال الملک: اشهد ان لا اله الا اللَّه، فنودی من وراء الحجاب: صدق عبدی انا اللَّه لا اله الا انا. فقال الملک اشهد أنّ محمدا رسول اللَّه، فنودی: صدق عبدی، انا ارسلت محمدا رسولا. فقال الملک: حیّ علی الصلاة، فنودی: صدق عبدی، و دعا الیّ عبادی. فقال الملک: حیّ علی الفلاح، فنودی: صدق عبدی، افلح من واظب علیها. فقال رسول اللَّه: فحینئذ اکمل اللَّه تعالی لی الشرف علی الاولین و الآخرین.

Ва рӯй абӯи ҳрираҳи ан алнабӣ ( с ) қол : « азои қоли алмؤзн : аллоҳи Акбар , ғлқти абвоби алнирони алсбъаҳ ,у азои қол : ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳ , фатҳати абвоби алҷанони алсмониаҳ ,у إзои қол : ашҳади ани мҳмдои расӯли аллоҳ , ашрафати алҳўри алъайн ,у азои қол : ҳии алии алслоаҳи тдлти смори алҷнаҳ ,у азои қол : ҳии алии алФлоҳ , қолати алмлоӣкаҳ : аФлҳту أФлҳи ман аҷобк ,у азои қол : аллоҳи Акбар , қолати алмлоӣкаҳ : кибрати кбироу азимати ъзимо ,у азои қол : лои илоҳи алои аллоҳ , қоли аллоҳи таъолӣ : баҳои ҳурмати бднку бадани ман аҷобки алии алнор .

و روی ابو هریرة انّ النبی (ص) قال: «اذا قال المؤذن: اللَّه اکبر، غلقت ابواب النّیران السبعة، و اذا قال: اشهد ان لا اله الّا اللَّه، فتحت ابواب الجنان الثمانیة، و إذا قال: اشهد ان محمدا رسول اللَّه، اشرفت الحور العین، و اذا قال: حیّ علی الصلاة تدلّت ثمار الجنة، و اذا قال: حیّ علی الفلاح، قالت الملائکة: افلحت و أفلح من اجابک، و اذا قال: اللَّه اکبر، قالت الملائکة: کبرت کبیرا و عظمت عظیما، و اذا قال: لا اله الا اللَّه، قال اللَّه تعالی: بها حرمت بدنک و بدن من اجابک علی النار.

Ва рӯй абӯи Саиди ан алнабӣ ( с ) қол : « азои кони явми алқёмаҳи ҷаии ءи бкросии ман зҳби мушаббакаи болдру алёқўт , сами инодии алмнодӣ : ин ман кони ишҳди фии кули явму лайлаи хумси мароти ани лои илоҳи алои аллоҳу أни мҳмдои расӯли аллоҳ , Фиқўми алмؤзнўн ва ҳам атўли анноси аъноқо , Фиқўлўн : нҳни ҳам , Фиқоли ?лаам : аҷлсўои алии алкросӣ ҳатто иФрғи анноси ман алҳсоб , ?фонаи лои хавфи алайкуму лои антми тҳзнўн .

و روی ابو سعید عن النبی (ص) قال: «اذا کان یوم القیامة جی‌ء بکراسیّ من ذهب مشبکة بالدر و الیاقوت، ثم ینادی المنادی: این من کان یشهد فی کل یوم و لیلة خمس مرات ان لا اله الا اللَّه و أنّ محمدا رسول اللَّه، فیقوم المؤذنون و هم اطول الناس اعناقا، فیقولون: نحن هم، فیقال لهم: اجلسوا علی الکراسی حتی یفرغ الناس من الحساب، فانّه لا خوف علیکم و لا انتم تحزنون.

Қул ё أҳли алкитоби ҳилли тнқмўни мнои алоиаҳ эй Муҳамади он бегонагонро бигӯ ки бар мо чаҳ айби минҳид ва чаҳ таън кунед , магар ки айби мишмриди ончии мо бғиби имони додем , ва корҳо баҳақ тафвиз кардем ,у нодида ва нодир ёфта бҷону дили бпзирФтим ! мо ин кардем ва шумо нофармон гаштед ва сар кашидед ,у хештанро аз рбқаҳи бандагӣ берун барадед . Айби ҳам бар шумоаст ,у таън дар шумоаст , ки бар шумо ғазаб ва лаънат худост , абъдкми ани наъти алтхсису أзлкму мнъкми ани васфи алтқрибу трдкм .

قُلْ یا أَهْلَ الْکِتابِ هَلْ تَنْقِمُونَ مِنَّا الایة ای محمد آن بیگانگان را بگو که بر ما چه عیب مینهید و چه طعن کنید، مگر که عیب میشمرید آنچه ما بغیب ایمان دادیم، و کارها بحق تفویض کردیم، و نادیده و نادر یافته بجان و دل بپذیرفتیم! ما این کردیم و شما نافرمان گشتید و سر کشیدید، و خویشتن را از ربقه بندگی بیرون بردید. عیب هم بر شما است، و طعن در شما است، که بر شما غضب و لعنت خداست، ابعدکم عن نعت التخصیص و أضلّکم و منعکم عن وصف التقریب و طردکم.

Луи лои инҳоҳми алрбониўну алأҳбори бории эшон ки раббонӣонанду аҳбор , дар миёни шумо ахёр , бадонаш махсӯсанду бдрёФти мавсуф , чаро нодононро боз назананд ,у бадонаши хеши лаҳиби оташи ҷаҳли эшон ба нншоннд . ?вили лмни лои иъмли мара ,у ?вили лмни иълму лои иъмли алифи марот .

لَوْ لا یَنْهاهُمُ الرَّبَّانِیُّونَ وَ الْأَحْبارُ باری ایشان که ربانیان‌اند و احبار، در میان شما اخیار، بدانش مخصوص‌اند و بدریافت موصوف، چرا نادانان را باز نزنند، و بدانش خویش لهیب آتش جهل ایشان به ننشانند. ویل لمن لا یعمل مرّة، و ویل لمن یعلم و لا یعمل الف مرّات.

Фоӣдаҳ илм онасту тариқи олам чунонаст ки бар забон насиҳат ронад , ва дар дил ҳиммат дорад , то ҷоҳилро аз ҷаҳлу осиро аз маъсият боз дорад ,у бироаҳро бароаи бози орад .

فائدة علم آنست و طریق عالم چنان است که بر زبان نصیحت راند، و در دل همت دارد، تا جاهل را از جهل و عاصی را از معصیت باز دارد، و بیراه را براه باز آرد.

Чун ин набошад самараи илми куҷо пайдо ояд ,у шарафи илм чун падед ояд !у онҷо ки ин маънӣ набӯд лои ҷурми раби алъзаҳ ҳар дуро дар зм фароҳам кард , он нодони бади кирдор ва он донои хомӯш , онро гуфт : лбӣси мо конўои иъмлўн , ва инро гуфт : лбӣси мо конўои иснъўн .

چون این نباشد ثمره علم کجا پیدا آید، و شرف علم چون پدید آید! و آنجا که این معنی نبود لا جرم ربّ العزة هر دو را در ذمّ فراهم کرد، آن نادان بد کردار و آن دانای خاموش، آن را گفت: لَبِئْسَ ما کانُوا یَعْمَلُونَ، و این را گفت: لَبِئْسَ ما کانُوا یَصْنَعُونَ.

Ва қолати алиҳўди яди аллоҳи мғлўлаҳи алоиаҳ агар муваҳҳидону синёни бнодонии якдигарро рӯзӣ ғайбат кунанд , ё забони таън дар якдигари кашанд , пас аз онкӣ дар роҳи тавҳиди рости раванд ,у таслим пеша кунанд , умед қавӣаст ки онро дар гузоранд ва афв кунанд чунон ки он пер тариқат гуфт : « дар тавҳид таслим кӯш , ҳар чаҳ аз ақл фурӯ равад бок нест .

وَ قالَتِ الْیَهُودُ یَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ الآیة اگر موحّدان و سنّیان بنادانی یکدیگر را روزی غیبت کنند، یا زبان طعن در یکدیگر کشند، پس از آنکه در راه توحید راست روند، و تسلیم پیشه کنند، امید قوی است که آن را در گذارند و عفو کنند چنان که آن پیر طریقت گفت: «در توحید تسلیم کوش، هر چه از عقل فرو رود باک نیست.

Дар хизмат суннат кӯш , ҳар чаҳ аз мъомлт фурӯ шавад бок нест . Дар зуҳд фароғат кӯш , агар ганҷи қорун дар даст туаст бок нест . Аз мавлои мавлои ҷӯй , аз ҳар ки бози Монӣ бок нест » .

در خدمت سنت کوش، هر چه از معاملت فرو شود باک نیست. در زهد فراغت کوش، اگر گنج قارون در دست تو است باک نیست. از مولی مولی جوی، از هر که باز مانی باک نیست».

Аммо саъб ва мункир онаст ки дар офаридагори муназзаҳи муқаддас сухан гуяд бносзо ,у ончии махлуқро айб шимуранд бар холиқи бандад , чунон ки он бегонагон гуфтанд : яди аллоҳи мғлўлаҳ .

اما صعب و منکر آنست که در آفریدگار منزه مقدس سخن گوید بناسزا، و آنچه مخلوق را عیب شمرند بر خالق بندد، چنان که آن بیگانگان گفتند: یَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ.

Ва дар ахбори биоранд ки : рӯзи қиёмати қавмиро аз осӣони уммати Аҳмади бадари дӯзахи оранд , ва эшонро таваққуф фармойанд . Фриштгон бар эшон ҳалқа кунанд ва эшонро маломат кунанд , гӯйанд : эй бечорагон вае нопокон ! чаҳ занн барадед ки дар кори дайн сустӣ кардед ,у маъсияти овардед , мо ки Фриштгониму бқўту азимат ҷое раседем ки агар фармоед ҳафт осмон ва ҳафт замини бики луқма фурӯ барем , бойени ҳамаи як чашми захм Зуҳра надоштем ки нофармонӣ кардем , ва шумо бо заъфи хеши чандон ҷафо ва маъсият кардед , ва то дар ин сухан бошанд қавмӣ аз кофарон дар миён эшон уфтанд . Осӣони аҳли тавҳид чун кофаронро бенанд , дар эшон уфтанд , ҳаме зананд ,у бдндоншони ҳамеи хоинд ,у мигўинд : ӣнони худоиро носазо гуфтанд ,у бўҳдонити вай иқрор надоданд ва сар кашиданд . Фармон ояд аз раби алъзаҳи бФриштгон ки даст аз ин қавм бидоред , ва ба биҳишт фиристед , ки ҳар чанд ки осӣонанд , бҷону дил дар меҳру дӯстии мо мардонанд . Агар кирдор бад доштанд меҳру муҳаббати мо бар дил доштанд , ҷФоءи эшон бўФо бадал кардем ,у қалами афв бар ҷаридаи ҷарима эшон кашидем .

و در اخبار بیارند که: روز قیامت قومی را از عاصیان امت احمد بدر دوزخ آرند، و ایشان را توقف فرمایند. فریشتگان بر ایشان حلقه کنند و ایشان را ملامت کنند، گویند: ای بیچارگان و ای ناپاکان! چه ظنّ بردید که در کار دین سستی کردید، و معصیت آوردید، ما که فریشتگانیم و بقوت و عظمت جایی رسیدیم که اگر فرماید هفت آسمان و هفت زمین بیک لقمه فرو بریم، باین همه یک چشم زخم زهره نداشتیم که نافرمانی کردیم، و شما با ضعف خویش چندان جفا و معصیت کردید، و تا در این سخن باشند قومی از کافران در میان ایشان افتند. عاصیان اهل توحید چون کافران را بینند، در ایشان افتند، همی زنند، و بدندانشان همی خایند، و میگویند: اینان خدای را ناسزا گفتند، و بوحدانیت وی اقرار ندادند و سر کشیدند. فرمان آید از رب العزة بفریشتگان که دست از این قوم بدارید، و به بهشت فرستید، که هر چند که عاصیان‌اند، بجان و دل در مهر و دوستی ما مردان‌اند. اگر کردار بد داشتند مهر و محبت ما بر دل داشتند، جفاء ایشان بوفا بدل کردیم، و قلم عفو بر جریده جریمه ایشان کشیدیم.

Бали идоаҳи мабсутатони инФқи Киеви ишоء

بَلْ یَداهُ مَبْسُوطَتانِ یُنْفِقُ کَیْفَ یَشاءُ

Ани абии ҳрираҳи қол : қоли расӯли аллоҳ ( с ) : « яди аллоҳи муллоӣ , лои иғизҳои нафақаи схоءи аллилу алнҳор , أи рأитми мо анФқи мнзи халқи алсмоўоту аларзи ?фонаи лами инқси мо фии идиаҳ ,у кони аршаи алии алмоءу бедаи алмизони ихФзу ирФъ » .

عن ابی هریرة قال: قال رسول اللَّه (ص): «ید اللَّه ملای، لا یغیضها نفقه سخاء اللیل و النهار، أ رأیتم ما انفق منذ خلق السماوات و الارض فانّه لم ینقص ما فی یدیه، و کان عرشه علی الماء و بیده المیزان یخفض و یرفع».

Ва ани абии Мӯсои алошърии қол : қоли расӯли аллоҳ ( с ) : « ани аллоҳи таъолии бости ядаи лмсиӣии аллили литўби болнҳор ,у лмсиӣии алнҳори литўби боллил , ҳатто ттлъи алшмси ман мағрибҳо » .

و عن ابی موسی الاشعری قال: قال رسول اللَّه (ص): «انّ اللَّه تعالی باسط یده لمسیئی اللیل لیتوب بالنهار، و لمسیئی النهار لیتوب باللیل، حتی تطلع الشمس من مغربها».

Ва қол ( с ) : « инзли аллоҳи ъзу ҷли Фиқўл : ман идъўнии Фأҷибаҳ ? сами ибсти идиаҳи Фиқўл : ман иқрзи ғайри адуаму лои злўм » .

و قال (ص): «ینزل اللَّه عز و جل فیقول: من یدعونی فأجیبه؟ ثم یبسط یدیه فیقول: من یقرض غیر عدوم و لا ظلوم».