Қавлаи таъолии бисмии аллоҳи баноми худованди арраҳмони бахшояндаи арраҳими меҳрбон .

قوله تعالی بِسْمِ اللَّهِ بنام خداوند الرَّحْمنِ بخشاینده الرَّحِیمِ مهربان.

Алмс ( 1 ) манам худованди донои ростгӯӣ , ҳама чиз донам ,у ҳақ аз ботил ҷудо кунам .

المص (۱) منم خداوند دانای راستگوی، همه چیز دانم، و حق از باطل جدا کنم.

Китоби ин нома Эйаст أнзли إлики фурӯ фиристода омад бтўи Флои икни фии сдрк ҳараҷ манеҳ мабодо ки дар дили ту гумонеи бодо аз он лтнзр ба то бими намое ва огоҳ кунӣ бону зикрии ллмؤмнин ( 2 ) ва ёдгорӣаст гиравидагонро .

کِتابٌ این نامه‌ای است أُنْزِلَ إِلَیْکَ فرو فرستاده آمد بتو فَلا یَکُنْ فِی صَدْرِکَ حَرَجٌ مِنْهُ مبادا که در دل تو گمانی بادا از آن لِتُنْذِرَ بِهِ تا بیم نمایی و آگاه کنی بآن وَ ذِکْری‌ لِلْمُؤْمِنِینَ (۲) و یادگاری است گرویدگان را.

Атбъўои пас раведи мо أнзли إликми ман рбкми онро ки фиристода омад бшмо аз худованди шумоу лои ттбъўо ва пас рӯи мбиди ман дунаи фурӯди азуи أўлёءи ҳеҷ маъбудону ёрону дӯстони ботилро қлилои мо тзкрўн ( 3 ) чун андак панд мепазиред ва ҳақ медарёбед !

اتَّبِعُوا پس روید ما أُنْزِلَ إِلَیْکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ آن را که فرستاده آمد بشما از خداوند شما وَ لا تَتَّبِعُوا و پس رو مبید مِنْ دُونِهِ فرود ازو أَوْلِیاءَ هیچ معبودان و یاران و دوستان باطل را قَلِیلًا ما تَذَکَّرُونَ (۳) چون اندک پند می‌پذیرید و حق می‌دریابید!

Ва кам ман қарияу чндо аз шаҳрҳоеи أҳлкноҳо ки табоҳ кардем ,у мардумони онро ҳалок кардем Фҷоءҳо бон омад бأснои зӯр гирифтан мо бётои бшбихўни أўи ҳам қоӣлўн ( 4 ) ё ним рӯзи хуфта ва эшон дар ғифлат .

وَ کَمْ مِنْ قَرْیَةٍ و چندا از شهرهایی أَهْلَکْناها که تباه کردیم، و مردمان آن را هلاک کردیم فَجاءَها بآن آمد بَأْسُنا زور گرفتن ما بَیاتاً بشبیخون أَوْ هُمْ قائِلُونَ (۴) یا نیم روز خفته و ایشان در غفلت.

Фмои кон дъўоҳм набӯд сухани эшону хондани эшону бозхости эшон إзи ҷоءҳми бأснои он гуҳ ки боишон омад зӯр гирифтан мо إлои أни қолўои магар ки иқрор доданд ва гуфтанд : إнои кнои золимин ( 5 ) ки гуноҳкори мооим .

فَما کانَ دَعْواهُمْ نبود سخن ایشان و خواندن ایشان و بازخواست ایشان إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا آن گه که بایشان آمد زور گرفتن ما إِلَّا أَنْ قالُوا مگر که اقرار دادند و گفتند: إِنَّا کُنَّا ظالِمِینَ (۵) که گناهکار ماایم.

Флнсӣлни ночора хоҳем пурсед аллазӣнаи أрсли إлиҳми эшонро ки пайғом боишон фиристода омад ки посух чаҳ додеду лнсӣлни алмрслин ( 6 )у ночор хоҳем пурсед фиристодагонро ки пайғом расонидеду ҷавоб чаҳ шунидед ?

فَلَنَسْئَلَنَّ ناچاره خواهیم پرسید الَّذِینَ أُرْسِلَ إِلَیْهِمْ ایشان را که پیغام بایشان فرستاده آمد که پاسخ چه دادید وَ لَنَسْئَلَنَّ الْمُرْسَلِینَ (۶) و ناچار خواهیم پرسید فرستادگان را که پیغام رسانیدید و جواب چه شنیدید؟

Флнқсни алайҳиму ночор бар ҳар ду қавм хоҳем хонд гуфт ва кард эшон бълми бадонаши хеш ва мо кнои ғоӣбин ( 7 ) ки ноогоҳ набудем ва на ғоӣб ва на давр .

فَلَنَقُصَّنَّ عَلَیْهِمْ و ناچار بر هر دو قوم خواهیم خواند گفت و کرد ایشان بِعِلْمٍ بدانش خویش وَ ما کُنَّا غائِبِینَ (۷) که ناآگاه نبودیم و نه غائب و نه دور.

Ва алўзни иўмӣз алҳақу схтни кирдори он рӯз бӯданӣаст Фмни сиқлати мавозина ҳар ки гарон омад аз фармон бурдорӣ тарозуии ваии Фأўлӣки ҳам алмФлҳўн ( 8 ) эшонанд ки ҷовиди пирӯз омадагонанд .

وَ الْوَزْنُ یَوْمَئِذٍ الْحَقُّ و سختن کردار آن روز بودنی است فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِینُهُ هر که گران آمد از فرمان برداری ترازوی وی فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (۸) ایشانند که جاوید پیروز آمدگان‌اند.

Ва ман хуфт мавозина ва ҳар ки сабк омад аз нофармонии тарозуии ваии Фأўлӣки аллазӣнаи хсрўои أнФсҳми эшон зиён задагонанд аз хештани дармондагони бмои конўои боётнои излмўн ( 9 ) бончаҳ бар хештан ситам мекарданд ки бсхнони мо мекофар шуданд .

وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِینُهُ و هر که سبک آمد از نافرمانی ترازوی وی فَأُولئِکَ الَّذِینَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ ایشان زیان زدگان‌اند از خویشتن درماندگان بِما کانُوا بِآیاتِنا یَظْلِمُونَ (۹) بآنچه بر خویشتن ستم میکردند که بسخنان ما می‌کافر شدند.

Ва лақади мкнокми фии алأрз ва шуморо дар замин нишондему ҷои додему дасти расу пойгоҳу ҷълнои лаками фӣҳо мъоиш ва шуморо дар он рӯзӣҳоу ором гоҳҳо сохтем қлилои мо тшкрўн ( 10 ) чун андак месипос доред !

وَ لَقَدْ مَکَّنَّاکُمْ فِی الْأَرْضِ و شما را در زمین نشاندیم و جای دادیم و دست رس و پایگاه وَ جَعَلْنا لَکُمْ فِیها مَعایِشَ و شما را در آن روزیها و آرام گاهها ساختیم قَلِیلًا ما تَشْکُرُونَ (۱۰) چون اندک می‌سپاس دارید!