Қавлаи таъолӣ :у қоли алмлأи ман қавми фиръавни сарони қавм фиръавн гуфтанд фиръавнро : أи тзри Мӯсоу қавмаи Мӯсороу қавм ӯро мебигзорӣ зинда ? лиФсдўои фии алأрз то табоҳӣ кунанд дар замину изрку олҳтк ва гузорад туроу худоёни туро ? ! қол ҷавоб дод фиръавн , гуфт : снқтли أбноءҳми ореи писарони эшонро май кашему нстҳиии нсоءҳму занони эшон зиндаи мигзориму إнои Фўқҳми қоҳрўн ( 127 )у подшоҳони охири мооиму худовандони замин , ва бар зибри эшон бқҳри фурушкунандагон .

قوله تعالی: وَ قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ سران قوم فرعون گفتند فرعون را: أَ تَذَرُ مُوسی‌ وَ قَوْمَهُ موسی را و قوم او را می‌بگذاری زنده؟ لِیُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ تا تباهی کنند در زمین وَ یَذَرَکَ وَ آلِهَتَکَ و گذارد ترا و خدایان ترا؟! قالَ جواب داد فرعون، گفت: سَنُقَتِّلُ أَبْناءَهُمْ آری پسران ایشان را می‌کشیم وَ نَسْتَحْیِی نِساءَهُمْ و زنان ایشان زنده میگذاریم وَ إِنَّا فَوْقَهُمْ قاهِرُونَ (۱۲۷) و پادشاهان آخر ماایم و خداوندان زمین، و بر زبر ایشان بقهر فروشکنندگان.

Қоли Мӯсои лқўмаҳ Мӯсо гуфт қавми хешро : астъинўои биллоҳ ёрӣ хоҳед аз аллоҳу асбрўо ва шикебе кунед إни алأрзи ллаҳи бдрстӣ ки замини хдоирости иўрсҳои ман ишоءи ман ибода мирос диҳад онро ки худ хоҳад аз бандагони хешу алъоқбаҳи ллмтқин ( 128 )у саранҷоми писандидаи некӯкорони рост .

قالَ مُوسی‌ لِقَوْمِهِ موسی گفت قوم خویش را: اسْتَعِینُوا بِاللَّهِ یاری خواهید از اللَّه وَ اصْبِرُوا و شکیبایی کنید إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ بدرستی که زمین خدایراست یُورِثُها مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ میراث دهد آن را که خود خواهد از بندگان خویش وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ (۱۲۸) و سرانجام پسندیده نیکوکاران راست.

Қолўо ҷавоб доданд қавми Мӯсои Мӯсоро : أўзинои ман қабл أни тأтинои моро ранҷ менамуданд пеш аз онкии ту бмо омадӣ ва ман баъди мо ҷӣтно ва пас онкӣ бмо омадӣ .

قالُوا جواب دادند قوم موسی موسی را: أُوذِینا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِیَنا ما را رنج مینمودند پیش از آنکه تو بما آمدی وَ مِنْ بَعْدِ ما جِئْتَنا و پس آنکه بما آمدی.

Қоли ъсии рбкми أни иҳлки ъдўкм ҷавоб дод Мӯсои магар ки худованди шумо ҳалок кунад душмани шумоу истхлФкми фии алأрз ва шуморо дар замини хлиФти нишонди пас эшон Финзри Киеви тъмлўн ( 129 ) ва менигарад то чун кунед .

قالَ عَسی‌ رَبُّکُمْ أَنْ یُهْلِکَ عَدُوَّکُمْ جواب داد موسی مگر که خداوند شما هلاک کند دشمن شما وَ یَسْتَخْلِفَکُمْ فِی الْأَرْضِ و شما را در زمین خلیفت نشاند پس ایشان فَیَنْظُرَ کَیْفَ تَعْمَلُونَ (۱۲۹) و مینگرد تا چون کنید.

Ва лақади أхзнои оли фиръавну фарои гирифтеми касони фиръавнро болснини бқҳтҳоу нақси ман алсмроту бкости миваҳо лълҳми изкрўн ( 130 ) то магар панд пазиранд .

وَ لَقَدْ أَخَذْنا آلَ فِرْعَوْنَ و فرا گرفتیم کسان فرعون را بِالسِّنِینَ بقحطها وَ نَقْصٍ مِنَ الثَّمَراتِ و بکاست میوه‌ها لَعَلَّهُمْ یَذَّکَّرُونَ (۱۳۰) تا مگر پند پذیرند.

Фإзои ҷоءтҳми алҳасана чун некуӣ боишон омадӣ қолўои лно ҳзаҳ гуфтанд : ҳақи моу сазои моу баҳра мо инасту إни тсбҳми сиӣаҳ ва чун боишон раседӣ аз он азобҳо бадии итирўои бмўсӣ ва ман маъааи бмўсӣу қавм ӯ фол бад мегирифтанд أло огоҳ шавед ва бидонед إнмо тоӣрҳм ъанд аллоҳи он бад ки боишон расад он аз наздик худосту локини أксрҳми лои иълмўн ( 131 ) локини бештари эшон нмидоннд .

فَإِذا جاءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ چون نیکویی بایشان آمدی قالُوا لَنا هذِهِ گفتند: حق ما و سزای ما و بهره ما اینست وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَیِّئَةٌ و چون بایشان رسیدی از آن عذابها بدی یَطَّیَّرُوا بِمُوسی‌ وَ مَنْ مَعَهُ بموسی و قوم او فال بد میگرفتند أَلا آگاه شوید و بدانید إِنَّما طائِرُهُمْ عِنْدَ اللَّهِ آن بد که بایشان رسد آن از نزدیک خداست وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا یَعْلَمُونَ (۱۳۱) لکن بیشتر ایشان نمیدانند.

Ва қолўои мҳмои тأтно ба ман оя ва гуфтанд : ҳар гуҳи бмои оре аз нишоне ё пайғомии лтсҳрнои баҳо то моро чашм барбандӣу бмои кажи рости намоеи Фмои нҳни лаки бмؤмнин ( 132 ) мо бнхўоҳим гаравид бтў .

وَ قالُوا مَهْما تَأْتِنا بِهِ مِنْ آیَةٍ و گفتند: هر گه بما آری از نشانی یا پیغامی لِتَسْحَرَنا بِها تا ما را چشم بربندی و بما کژ راست نمایی فَما نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِینَ (۱۳۲) ما بنخواهیم گروید بتو.

Фأрслнои алайҳим фурӯ кушодем ва пайвастем варишони алтўФони тоъӯну ғарқу алҷроду малахони парандау алқмлу малахи пиёдау алзФодъу мглону алдму хӯни оёти муфассалоти нишонҳои пайдо намӯда аз якдигари гусастау муҳлат дар миёни афкандаи Фосткбрўо гардан кашиданду конўои қўмои муҷримин ( 133 )у қавмӣ бдкрдорон буданд .

فَأَرْسَلْنا عَلَیْهِمُ فرو گشادیم و پیوستیم وریشان الطُّوفانَ طاعون و غرق وَ الْجَرادَ و ملخان پرنده وَ الْقُمَّلَ و ملخ پیاده وَ الضَّفادِعَ و مگلان وَ الدَّمَ و خون آیاتٍ مُفَصَّلاتٍ نشانهای پیدا نموده از یکدیگر گسسته و مهلت در میان افکنده فَاسْتَکْبَرُوا گردن کشیدند وَ کانُوا قَوْماً مُجْرِمِینَ (۱۳۳) و قومی بدکرداران بودند.

Ва лмои вақъи алайҳими алрҷз ва ҳар гуҳ ки азобии дигар барояшон афтодӣ , қолўо гуфтандӣ : ё Мӯсои адъи лнои рбк эй Мӯсои худои хешро хон , аз ваии хоҳи бмои аҳди ъндки бони паймон ки ӯ рости бнздики ту моро лӣни кашфати ънои алрҷз агар бози барӣ аз мо ин азоби лнؤмнни лаки мо бгрўим ва туро барост дорему лнрслни мък банӣ إсроӣил ( 134 ) ва гусел кунем бо ту банӣ Исроил .

وَ لَمَّا وَقَعَ عَلَیْهِمُ الرِّجْزُ و هر گه که عذابی دیگر برایشان افتادی، قالُوا گفتندی: یا مُوسَی ادْعُ لَنا رَبَّکَ ای موسی خدای خویش را خوان، از وی خواه بِما عَهِدَ عِنْدَکَ بآن پیمان که او راست بنزدیک تو ما را لَئِنْ کَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ اگر باز بری از ما این عذاب لَنُؤْمِنَنَّ لَکَ ما بگرویم و ترا براست داریم وَ لَنُرْسِلَنَّ مَعَکَ بَنِی إِسْرائِیلَ (۱۳۴) و گسیل کنیم با تو بنی اسرائیل.

Флмои кшФнои анҳуам алрҷз чун боз барадем аз эшон он азоби إлии أҷли ҳам болғўаҳ то бони диранг ки эшон дархоста буданд , ва бон расанд إзои ҳам инксўн ( 135 ) он паймон май шикастанд ва аз пазируфтан мебоз омаданд .

فَلَمَّا کَشَفْنا عَنْهُمُ الرِّجْزَ چون باز بردیم از ایشان آن عذاب إِلی‌ أَجَلٍ هُمْ بالِغُوهُ تا بآن درنگ که ایشان درخواسته بودند، و بآن رسند إِذا هُمْ یَنْکُثُونَ (۱۳۵) آن پیمان می‌شکستند و از پذیرفتن می‌باز آمدند.

Фонтқмно манеҳам кин кашидем аз эшон Фأғрқноҳм фӣ ?илем ғарқ кардем эшонро дар дарёи бأнҳми кзбўои боётнои бонки эшон бдрўғ фаро доштанд суханони моу конўои анҳо ғофилин ( 136 ) ва аз он ноогоҳ нишастанд .

فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ کین کشیدیم از ایشان فَأَغْرَقْناهُمْ فِی الْیَمِّ غرق کردیم ایشان را در دریا بِأَنَّهُمْ کَذَّبُوا بِآیاتِنا بآنک ایشان بدروغ فرا داشتند سخنان ما وَ کانُوا عَنْها غافِلِینَ (۱۳۶) و از آن ناآگاه نشستند.