Қавлаи таъолӣ : ё أиҳо алнабӣ ҳсбки аллоҳ ва ман атбъки ман алмؤмнин , саёқи ин ояти ташрифу тахсӣси умр хитобаст ки . . . . Бъҳди ислом дар омад . Мустафои с ӯро дар канор гирифт ва гуфт : алҳмди ллаҳи алзии ҳдоки илои алислом ё умр , пас даст вай гирифт ва ӯро пеши ёрони барад ва гуфт : бшрўои Фҳзои умри қади ҷоءкм мусалламан , эй ёрони ман , бишорат пазиред ки умри босалом дар омад . Ҳамза бархест ва ӯро дар канор гирифт ,у ёрони ҳамаи шоди гаштанд ва башшошат намуданд ва гуфтанд : алҳмди ллаҳи алзии ҳдоки илои алислом ё умр .

قوله تعالی: یا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَسْبُکَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ، سیاق این آیت تشریف و تخصیص عمر خطاب است که.... بعهد اسلام در آمد. مصطفی ص او را در کنار گرفت و گفت: الحمد للَّه الذی هداک الی الاسلام یا عمر، پس دست وی گرفت و او را پیش یاران برد و گفت: بشروا فهذا عمر قد جاءکم مسلما، ای یاران من، بشارت پذیرید که عمر باسلام در آمد. حمزه برخاست و او را در کنار گرفت، و یاران همه شاد گشتند و بشاشت نمودند و گفتند: الحمد للَّه الذی هداک الی الاسلام یا عمر.

Пас умр гуфт : ё расӯли аллоҳ кам ъддно , чанд бар ояд адади мусулмонон . Расӯл худо гуфт : тсъаҳу слосўн ,у бки атуми аллоҳи алорбъин . Чиҳил , кам як кас будем ва акнӯн ки ту омадӣ , ақди чиҳил тамом шуд . Умр гуфт : ё расӯли аллоҳ чаро ин кор пинҳон дорем ва чаро ин илми исломи ошкоро бадар наёрем ? أи Фиъбди аллоту алъзии ълониаҳи алии рؤси алхлоӣқу иъбди аллоҳи ҷли ҷалолаи саро куллану алзии бъски болҳқи лои иъбди аллоҳи сарои баъди алиўм .

پس عمر گفت: یا رسول اللَّه کم عددنا، چند بر آید عدد مسلمانان. رسول خدا گفت: تسعة و ثلاثون، و بک اتم اللَّه الاربعین. چهل، کم یک کس بودیم و اکنون که تو آمدی، عقد چهل تمام شد. عمر گفت: یا رسول اللَّه چرا این کار پنهان داریم و چرا این علم اسلام آشکارا بدر نیاریم؟ أ فیعبد اللات و العزی علانیة علی رؤس الخلائق و یعبد اللَّه جلّ جلاله سرّا کلّا و الّذی بعثک بالحقّ لا یعبد اللَّه سرّا بعد الیوم.

Умри домани исмат Мустафо гирифт ва ӯро берун оварад ва он қавм ки бо Мустафо буданд аз садиқони ҳама берун омаданд ва ду саф бар кашиданд . Як сафи умр дар пеши истод ва як сафи Ҳамза , ҳаме омаданд то ба масҷиди ҳаром ,у кофарону мушрикони мунтазир ки ҳам акнӯн умри сари Муҳамад май орад ва аз исломи ваии ҳама бехабар буданд . Умр чун рӯй кофарон дид , такбир гуфт ки руъби он дар дилҳои кофарон афтод ва рӯй ақлҳошони сиёҳи гашт , он гуҳ гуфт :

عمر دامن عصمت مصطفی گرفت و او را بیرون آورد و آن قوم که با مصطفی بودند از صدّیقان همه بیرون آمدند و دو صف بر کشیدند. یک صف عمر در پیش ایستاد و یک صف حمزه، همی آمدند تا به مسجد حرام، و کافران و مشرکان منتظر که هم اکنون عمر سر محمد می‌آرد و از اسلام وی همه بی‌خبر بودند. عمر چون روی کافران دید، تکبیر گفت که رعب آن در دلهای کافران افتاد و روی عقلهاشان سیاه گشت، آن گه گفت:

Нзби анҳу алхолу алоъмомои куффори Қурайши он рӯз чун умрро бидиданд дил аз давлат хеш барграфтанд ва он рӯзи бдидни умри ғамноктар аз он шуданд ки он рӯз ки расӯли худои ваҳй ошкоро карда буд . . .

نذبّ عنه الخال و الاعماما کفّار قریش آن روز چون عمر را بدیدند دل از دولت خویش برگرفتند و آن روز بدیدن عمر غمناک‌تر از آن شدند که آن روز که رسول خدا وحی آشکارا کرده بود...

эй ҷавонмард , гавҳари висол ӯ на чизеаст ки бадаст ҳар дун ҳимматӣ уфтад , дарӣаст ки дар сандӯқи сидқи садиқон бадаст ояд , ъбҳрӣаст ки аз ҳадоъиқи ҳақоиқи ошиқон пайдо шавад . Ғаввосони ин гавҳар ҳар яке алии алонФрод , хуршеди иродату мустақари аҳди давлату мақбули ҳазрат илоҳят омаданд , сифат эшон инаст ки раб алъзаҳ гуфт дар охири сӯра : омнўоу ҳоҷрўоу ҷоҳдўои бأмўолҳму أнФсҳми фии сиблати аллоҳу аллазӣнаи оўўоу нсрўо . Ҳукм эшон инаст ки أўлӣки бъзҳми أўлёءи баъз , хилқат эшон инаст ки أўлӣки ҳам алмؤмнўни ҳқо , савоб эшон инаст ?лаами мғФраҳу ризқи Карим ,у ризқ Карим онаст ки хуршеди висол аз машриқ тофт , тобон шавад , ҳамаи орзӯҳо нақд шаваду зиёдат бекарон шавад , қиссаи обу гул ниҳон шаваду дӯсти азалӣ аён шавад , дидау дил ҳар ду бадваст нигарон шавад .

ای جوانمرد، گوهر وصال او نه چیزی است که بدست هر دون همّتی افتد، درّیست که در صندوق صدق صدّیقان بدست آید، عبهری است که از حدائق حقایق عاشقان پیدا شود. غوّاصان این گوهر هر یکی علی الانفراد، خورشید ارادت و مستقرّ عهد دولت و مقبول حضرت الهیّت آمدند، صفت ایشان اینست که رب العزّة گفت در آخر سورة: آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَ الَّذِینَ آوَوْا وَ نَصَرُوا. حکم ایشان اینست که أُولئِکَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیاءُ بَعْضٍ، خلقت ایشان اینست که أُولئِکَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا، ثواب ایشان اینست لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ کَرِیمٌ، و رزق کریم آنست که خورشید وصال از مشرق تافت، تابان شود، همه آرزوها نقد شود و زیادت بیکران شود، قصّه آب و گل نهان شود و دوست ازلی عیان شود، دیده و دل هر دو بدوست نگران شود.