Қавлаи таъолӣ : إни фии злки лоиаҳи лмни хоФи азоби алохраҳи злки явми маҷмӯи ?лаи анносу злки явми машҳӯди яҳё маоз гуфт : рӯзҳо панҷаст , яке рӯзи мафқуди дигари рӯзи машҳӯди сиўми рӯзи мўрўди чаҳоруми рӯзи мавъӯди панҷуми рӯзи ммдўд , аммо рӯзи мафқуди рӯз динӣааст ки бар ту гузашт вафоят шуд ва бо ту ҷазри ҳасрату тлҳФ дар Фўот он намонад , дарёфт онро дармон на , ва бо пас овардан он мумкин на , ва агар гӯйии имрӯз тадорук кунам имрӯзро худ ҳақӣаст ки ҷузи ҳақи хешро дар он ҷойгир на , бо ту ҷуз азин намонад ки гӯйӣ « ё ҳасратии алии мо фартати фии ҷанби аллоҳ »у раби алъзаҳ он кунад ки худ хоҳад , агар биёмурзад фазл он дорад ,у фазл аз вай сазоаст , ва агар уқубат кунад бъдл кунад ,у адли ваии рост . Аммо рӯзи машҳӯди ин рӯзаст ки ту дар онӣ , агар худро дарёбӣ ва амал кунӣ ,у сафари охиратро зодӣ баргирӣ ,у мақоми растохезро ъдтӣ бисозӣ , вақт он ёфтае бғнимти дор ,у ббидорӣу ҳушёрии кор худ бисоз пеш аз онкии рӯз басар ояд ,у вақт дар гузарад ва кӯш то имрӯз аз даии туро ба буд ки Мустафо ( с ) : гуфта мағбун касеаст ки дайу имрӯз ӯро яксонаст « ман астўии иўмоаҳи Фҳўи мағбун » .

قوله تعالی: إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیَةً لِمَنْ خافَ عَذابَ الْآخِرَةِ ذلِکَ یَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ وَ ذلِکَ یَوْمٌ مَشْهُودٌ یحیی معاذ گفت: روزها پنج است، یکی روز مفقود دیگر روز مشهود سیوم روز مورود چهارم روز موعود پنجم روز ممدود، امّا روز مفقود روز دینیه است که بر تو گذشت وفایت شد و با تو جذر حسرت و تلهّف‌ در فوات آن نماند، دریافت آن را درمان نه، و با پس آوردن آن ممکن نه، و اگر گویی امروز تدارک کنم امروز را خود حقّی است که جز حقّ خویش را در آن جایگیر نه، با تو جز ازین نماند که گویی «یا حَسْرَتی‌ عَلی‌ ما فَرَّطْتُ فِی جَنْبِ اللَّهِ» و ربّ العزّة آن کند که خود خواهد، اگر بیامرزد فضل آن دارد، و فضل از وی سزا است، و اگر عقوبت کند بعدل کند، و عدل وی راست. امّا روز مشهود این روز است که تو در آنی، اگر خود را دریابی و عمل کنی، و سفر آخرت را زادی برگیری، و مقام رستاخیز را عدّتی بسازی، وقت آن یافته‌ای بغنیمت‌دار، و ببیداری و هشیاری کار خود بساز پیش از آنکه روز بسر آید، و وقت در گذرد و کوش تا امروز از دی ترا به بود که مصطفی (ص): گفته مغبون کسی است که دی و امروز او را یکسان است‌ «من استوی یوماه فهو مغبون».

Ва рӯзи мўрўд рӯз фардост , нигар то андеша он набарӣ ,у дил дар он набандӣ ,у вақт хеш бомед фардо зойеъ накунӣ ки фардои ноомада дар даст ту нест , ва бошад ки худ дар шумори умр ту нест , мегуяд ки :

و روز مورود روز فرداست، نگر تا اندیشه آن نبری، و دل در آن نبندی، و وقت خویش بامّید فردا ضایع نکنی که فردای ناآمده در دست تو نیست، و باشد که خود در شمار عمر تو نیست، میگوید که:

Мустафо ( с ) фарои абди аллоҳ умр гуфт « кун фии алднёи конки ғариб ӯ обири сиблати въди нФски фии аламутӣу азои асбҳти нФски Флои тҳдсҳои болмсоءу азои амсити Флои тҳдсҳои болсбоҳу хзи ман сҳтки лсқмк ва ман шбобки лҳрмк ва ман Фроғки лшғлк ва ман ҳётки лўФотки Фонки лои тдрии мо асмки ғдо » .

مصطفی (ص) فرا عبد اللَّه عمر گفت «کن فی الدنیا کانّک غریب او عابر سبیل وعد نفسک فی الموتی و اذا اصبحت نفسک فلا تحدثها بالمساء و اذا امسیت فلا تحدّثها بالصباح و خذ من صحتک لسقمک و من شبابک لهرمک و من فراغک لشغلک و من حیاتک لوفاتک فانک لا تدری ما اسمک غدا».

Ва рӯзи мавъӯди рӯз маргаст охири рӯзгору ҳангоми бор , умри бохри расида ,у ҷони бчнбри гардани монда , ва дар ғарқоби ҳайрати афтода ,у оби ҳасрати гирди дида дар омада , ва он рӯй арғавонӣ заъфаронӣ гашта .

و روز موعود روز مرگ است آخر روزگار و هنگام بار، عمر بآخر رسیده، و جان بچنبر گردن مانده، و در غرقاب حیرت افتاده، و آب حسرت گرد دیده در آمده، و آن روی ارغوانی زعفرانی گشته.

Ҳушёр касе буд ки он рӯзро пайвастаи баробари чашм хеш дорад ва як соъат аз ёд кардан он наёсоед , Мустафо ( с ) гуфт : « ани акискми аксркми ллмўти зкроу аҳзмкми аҳснкми ?лаи астъдодо , алоу ани ман ъломоти алъқли алтҷоФии ани дори алғрўр ,у алонобаҳи илои дори алхлўд ,у алтзўди лскнии алқбўр ,у алтأҳби лиўми алншўр » .

هشیار کسی بود که آن روز را پیوسته برابر چشم خویش دارد و یک ساعت از یاد کردن آن نیاساید، مصطفی (ص) گفت: «ان اکیسکم اکثرکم للموت ذکرا و احزمکم احسنکم له استعدادا، الا و انّ من علامات العقل التجافی عن دار الغرور، و الانابة الی دار الخلود، و التزوّد لسکنی القبور، و التأهّب لیوم النشور».

Ва рӯзи ммдўди рӯз растохезаст ки халқи аввалин ва охирин ҳашар кунанд , ва эшонро ду гуруҳ гардонанд , гуруҳеи некбахтон ,у гуруҳеи бадбахтон , чунон ки раб алъзаҳ гуфт : « Фмнҳми шқӣу Саид » абӯи Саиди хрозро гуфтанд чаҳ маънӣ дорад ончии Мустафо ( с ) гуфт : шибтнии сӯраи ҳуд ?

و روز ممدود روز رستاخیز است که خلق اولین و آخرین حشر کنند، و ایشان را دو گروه گردانند، گروهی نیکبختان، و گروهی بدبختان، چنان که رب العزّة گفت: «فَمِنْهُمْ شَقِیٌّ وَ سَعِیدٌ» ابو سعید خراز را گفتند چه معنی دارد آنچه مصطفی (ص) گفت:شیّبتنی سورة هود؟

Қоли маъноа : шибтнии зикри ахбори аллоҳи таъолии ани аҳлоки аломми алсолФаҳ , форди алайҳи ман злки ҳибаҳи алстўаҳу фӣаи алохбори ъмои ҳукми алии ибодаи фии алаввали бқўлаҳ : « Фмнҳми шқӣу Саид » гуфт : дарин сурати ду кори азим баён карда ,у стўти иззати илоҳят бхлқ намӯда , яке бтши қаҳҳорӣу сиёсати ҷабарути иззат , ки бар қавмии ронда , ва аз хонҳошон бар андохтау дамор аз ҳамаи бароварда , ҳилл тҳс манеҳам ман أҳди أўи тсмъи ?лаами ркзои дигари баёни ҳукми азал ки дар саодату шақовати халқи рафта , гуруҳеро бдоғи худ гирифта , ва бо айб шан харида , ва бе всилти тоъати номашон дар ҷарида съдо карда ,у гуруҳеро беҷурм аз даргоҳи худ брондаҳ ,у меҳри шақоват бар дилҳошони ниҳода , ва дар вҳдаҳ набоист афканда , он Саиди пеш аз амали руста ,у кораш бар омада , ва ин шқии бтири қатъияти хаста ,у бмихи ради вобаста , чаҳ тавон кард аллоҳи чунин хоста ,у ҳукми адли ҳукми ин ронда , на машки худ буи харида , на асали бахуд ширинӣ ёфта , корӣаст дар азал бӯдау рафта , на фузуда ва на коста , инаст ки аллоҳ гуфт ҷли ҷалола : Фмнҳми шқӣу Саид хроз гуфт расӯли худо ( с ) аз сиёсати он хабару стўти ин ҳукм гуфт : « шибтнии ҳуд » .

قال معناه: شیّبتنی ذکر اخبار اللَّه تعالی عن اهلاک الامم السالفة، فورد علیه من ذلک هیبة السطوة و فیه الاخبار عمّا حکم علی عباده فی الاول بقوله: «فَمِنْهُمْ شَقِیٌّ وَ سَعِیدٌ» گفت: درین سورت دو کار عظیم بیان کرده، و سطوت عزت الهیّت بخلق نموده، یکی بطش قهاری و سیاست جبروت عزت، که بر قومی رانده، و از خانهاشان بر انداخته و دمار از همه برآورده، هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِنْ أَحَدٍ أَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِکْزاً دیگر بیان حکم ازل که در سعادت و شقاوت خلق رفته، گروهی را بداغ خود گرفته، و با عیب شان خریده، و بی وسیلت طاعت نامشان در جریده سعدا کرده، و گروهی را بی جرم از درگاه خود برانده، و مهر شقاوت بر دلهاشان نهاده، و در وهده نبایست افکنده، آن سعید پیش از عمل رسته، و کارش بر آمده، و این شقی بتیر قطعیت خسته، و بمیخ ردّ وابسته، چه توان کرد اللَّه چنین خواسته، و حکم عدل حکم این رانده، نه مشک خود بوی خریده، نه عسل بخود شیرینی یافته، کاریست در ازل بوده و رفته، نه فزوده و نه کاسته، اینست که اللَّه گفت جل جلاله: فَمِنْهُمْ شَقِیٌّ وَ سَعِیدٌ خراز گفت رسول خدا (ص) از سیاست آن خبر و سطوت این حکم گفت: «شیّبتنی هود».

Пери тариқатро пурседанд аз анфоси некбахтону бадбахтон ,у фарқи миёни эшон , гуфт : нафаси бадбахти дӯди чроғисти кушта , дар хонае танг бе дар ,у нафаси некбахти чашмаи исти равшану равон дар бӯстонии ороста бо бар .

پیر طریقت را پرسیدند از انفاس نیکبختان و بدبختان، و فرق میان ایشان، گفت: نفس بدبخت دود چراغیست کشته، در خانه‌ای تنگ بی‌در، و نفس نیکبخت چشمه‌ایست روشن و روان در بوستانی آراسته با بر.

Шқиқ балхӣ гуфт : аломати саодати панҷ чизаст : лини алқлб ,у ксраҳи албкоءу алзҳди фии алднё ,у қасри аломл ,у ксраҳи алҳёء , дилии нарм дар ибодати ҳақи хамидаи бадаст овардан , ва аз бими уқубат бисёр гиристан , ва дар дунёи зоҳид бӯдан ,у амли кӯтоҳ кардан , ва бар ҳаёу шарми зистан . Гуфто :у нишони шақоват бар акси ин панҷ чизаст : қсоўаҳи алқлб ,у ҷумуди алъайн ,у алрғбаҳи фии алднё ,у тӯли аломл ,у қуллаи алҳёء .

شقیق بلخی گفت: علامت سعادت پنج چیز است: لین القلب، و کثرة البکاء و الزهد فی الدنیا، و قصر الامل، و کثرة الحیاء، دلی نرم در عبادت حق خمیده بدست آوردن، و از بیم عقوبت بسیار گریستن، و در دنیا زاهد بودن، و امل کوتاه کردن، و بر حیا و شرم زیستن. گفتا: و نشان شقاوت بر عکس این پنج چیز است: قساوة القلب، و جمود العین، و الرغبة فی الدّنیا، و طول الامل، و قلّة الحیاء.

Фостқми комаи أмрт дар кули олам ва дар фарзанди одам кро сазад ки чунин хитоби азим бо вай кунанд , ки : Фостқм ? ва худ дар кадом ҳавсила гунҷад магари ҳавсилаи Муҳамади арабӣ ки болтоФи карами ороста ,у бонавори шуҳуди афрӯхта ,у бтأииди рисолати муаййиди гардонида , ва он гуҳи рабтаи исмату тасбит бар дили ваии баста , ки лнсбт ба Фؤодк ва он гуҳ бар бисот инбисот нишаста , ва дар хилвати أўи أднӣ аз ҳақ шунида ,у оёти куброи дида , ва агар на ин қӯту каромату алтофи аноят будӣ , тоқати кашиши бори иззати Фостқми кома أмрт надоштӣ , набинӣ ки чун ин хитоб аз даргоҳи набуввати бомати пайваст ва донист ки эшон ҳаргизи бкмол истиқомат нарасанд , аз нтоўсти эшон бо он хабар доду узр эшон биниҳод , гуфт : астқимўоу лни тҳсўо , эй лни ттиқўои алостқомаҳи алтии амрати баҳо . Ва қоли абӯи алии алҷўзҷонӣ : кун толиби алостқомаҳ , лои толиби алкромаҳ , ?фони нФски мутаҳаррикаи фии талаби алкромаҳ ,у рбки таъолии итлби мнки алостқомаҳ .

فَاسْتَقِمْ کَما أُمِرْتَ در کلّ عالم و در فرزند آدم کرا سزد که چنین خطاب عظیم با وی کنند، که: فَاسْتَقِمْ؟ و خود در کدام حوصله گنجد مگر حوصله محمد عربی که بالطاف کرم آراسته، و بانوار شهود افروخته، و بتأیید رسالت مؤید گردانیده، و آن گه ربطه عصمت و تثبیت بر دل وی بسته، که لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤادَکَ و آن گه بر بساط انبساط نشسته، و در خلوت أَوْ أَدْنی‌ از حق شنیده، و آیات کبری دیده، و اگر نه این قوّت و کرامت و الطاف عنایت بودی، طاقت کشش بار عزت فَاسْتَقِمْ کَما أُمِرْتَ نداشتی، نبینی که چون این خطاب از درگاه نبوت بامت پیوست و دانست که ایشان هرگز بکمال استقامت نرسند، از نتاوست ایشان با آن خبر داد و عذر ایشان بنهاد، گفت: استقیموا و لن تحصوا، ای لن تطیقوا الاستقامة التی امرت بها. و قال ابو علی الجوزجانی: کن طالب الاستقامة، لا طالب الکرامة، فان نفسک متحرکة فی طلب الکرامة، و ربک تعالی یطلب منک الاستقامة.

Ва маънии истиқомати ҳамвор бӯданаст бетлўн , ҳар ки аз мақоми тлўини бҳиӣт тамкин расад мақоми истиқомат ӯро дуруст гардад , ва ин истиқомати ҳам дар феъл бояд ҳам дар халқ . Дар феъл онаст ки зоҳир бар мувофиқати дорӣу ботин дар мхолст . Ва дар халқ онаст ки агар ҷафои шинавӣ , узри диҳӣ , ва агар азии намоянд , шукр кунӣ . Ва иқол : астқомаҳи алнФўси фии нафии алзлаҳ ,у астқомаҳи улқулуби бнФии алғФлаҳ ,у астқомаҳи алорўоҳи бнФии алмлоҳзаҳ ,у أқми алслоаҳи тарафии алнҳору злФои ман аллили авқоту соъоти шбонрўз ки ном зад кардаанд аз баҳри авроду азкору назар эътибор кардаанд , то бандаи рӯзгору авқоти хеши лои бали соъоту анфоси хеш мустағриқ дорад ва ҳар вақтеро вирдӣ сохта дораду бидонад ки воридоти илоҳӣ дар авроди бандагии баста , ҳар киро вирди тоъоти бештар , ӯро воридоти мукошифоти қавитар ва тамомтар , пас банда бояд ки авқоти хеш бахшида дорад бар ду қисм , қисмии тазаккури забону ибодати арқон ,у қисмии тафаккури дилу муроқибати ҷон , то ин каромати сноءи ҳақ буи расад ки мегуяд ъзи ҷалола : аллазӣнаи изкрўни аллоҳи қёмоу қъўдоу алии ҷнўбҳму итФкрўни фии халқи алсмоўоту алأрз .

و معنی استقامت هموار بودن است بی‌تلون، هر که از مقام تلوین بهیئت تمکین رسد مقام استقامت او را درست گردد، و این استقامت هم در فعل باید هم در خلق. در فعل آنست که ظاهر بر موافقت داری و باطن در مخالصت. و در خلق آنست که اگر جفا شنوی، عذر دهی، و اگر اذی نمایند، شکر کنی. و یقال: استقامة النفوس فی نفی الزلة، و استقامة القلوب بنفی الغفلة، و استقامة الارواح بنفی الملاحظة، وَ أَقِمِ الصَّلاةَ طَرَفَیِ النَّهارِ وَ زُلَفاً مِنَ اللَّیْلِ اوقات و ساعات شبانروز که نام زد کرده‌اند از بهر اوراد و اذکار و نظر اعتبار کرده‌اند، تا بنده روزگار و اوقات خویش لا بل ساعات و انفاس خویش مستغرق دارد و هر وقتی را وردی ساخته دارد و بداند که واردات الهی در اوراد بندگی بسته، هر که را ورد طاعات بیشتر، او را واردات مکاشفات قوی‌تر و تمامتر، پس بنده باید که اوقات خویش بخشیده دارد بر دو قسم، قسمی تذکر زبان و عبادت ارکان، و قسمی تفکر دل و مراقبت جان، تا این کرامت ثناء حقّ بوی رسد که میگوید عز جلاله: الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللَّهَ قِیاماً وَ قُعُوداً وَ عَلی‌ جُنُوبِهِمْ وَ یَتَفَکَّرُونَ فِی خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ.

إни алҳсноти изҳбни алсиӣоти алҳсноти мо иҷўд ба алҳақ ,у алсиӣоти мо изнб ба алъбд , Фозои адхли ҳасаноти афваи алии қбоиҳи алъбду ҷурма , мҳоҳоу абтлҳо . Ва иқол : ҳасаноти алтўбаҳи тзҳби сиоти алзлаҳ ,у ҳасаноти алъноиаҳи тзҳби сиоти алҷноиаҳ . Қоли яҳёи бен маоз : ани аллоҳи ъзу ҷли лами ирзи ллмؤмни болзнб ҳатто стар ,у лами ирзи болстр ҳатто ғФр ,у лами ирзи болғФрон ҳатто бадал ,у лами ирзи болтбдил ҳатто аҷраи алайҳ . Фқол : إни алҳсноти изҳбни алсиӣот .

إِنَّ الْحَسَناتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئاتِ الحسنات ما یجود به الحق، و السیئات ما یذنب به العبد، فاذا ادخل حسنات عفوه علی قبایح العبد و جرمه، محاها و ابطلها. و یقال: حسنات التوبة تذهب سیآت الزلّة، و حسنات العنایة تذهب سیّآت الجنایة. قال یحیی بن معاذ: انّ اللَّه عز و جل لم یرض للمؤمن بالذنب حتی ستر، و لم یرض بالسّتر حتی غفر، و لم یرض بالغفران حتی بدّل، و لم یرض بالتبدیل حتی اجره علیه. فقال: إِنَّ الْحَسَناتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئاتِ.

Ва куллан нақси алейк ман أнбоءи алрсли худовандони маъонӣу арбоби маорифи бмнқоши хавотири азин ояти ҳикматҳо истихроҷ кардаанд то мақсӯд аз он ки қиссаҳои анбиё ваамам бо Мустафо арабӣ гуфтанд чаҳ буд қавмӣ гуфтанд мақсӯди он буд то шарафи уммати вайу фазли эшон барамам солФаҳ пайдо шавад ки иззати қуръони хабар чунин дода ки кантами хайри أмаҳи أхрҷти ллноси маноқиби дигарон ,у ойини рӯзгори эшон ,у васфи шароеъи эшон , бо ин уммат гуфтанд , то ин уммати шарафу фазли худ бар эшон бидиданд , ва он гарони бории эшон дар аҳкоми таклифи бдонстнд ,у тахфифи худ андарин маънӣ бишнохтанд , ва бар вақфи ин раби алъзаҳи ҷл ҷалола гуфта : ириди аллоҳи бкми алисру лои ириди бкми алъсри мо ҷаъли алайкуми фии аддӣни ман ҳараҷи ириди аллоҳи أни ихФФи ънкму أсбғ алайкум наамма зоҳирау ботина . Қоли баъзи алмФсрин : алнъмаҳи аззоҳираи тахфифи алшроӣъу алнъмаҳи алботнаҳи тазъифи алсноӣъ . Пас Мустафо ( с ) чун ин навохт ва ин каромату неъмат аз ҳақи буии пайваст ,у бомати ваии хост то бшкри он қиём кунад , аз қиёми шабу сиёми рӯз , корӣу муҷоҳидае азим бар худ ниҳод , кони ислии боллил ҳатто таваррумати қудамоа , Фқил : ё расӯли аллоҳи أи лӣс « қади ғФри аллоҳи лаки мо тақаддуми ман знбк ва мо тأхр ? Фқол : أи Флои акўни ъбдои шкўро ?

وَ کُلًّا نَقُصُّ عَلَیْکَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ خداوندان معانی و ارباب معارف بمنقاش خواطر ازین آیت حکمتها استخراج کرده‌اند تا مقصود از آن که قصه‌های انبیا و امم با مصطفی عربی گفتند چه بود قومی گفتند مقصود آن بود تا شرف امّت وی و فضل ایشان بر امم سالفه پیدا شود که عزّت قرآن خبر چنین داده که کُنْتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ مناقب دیگران، و آیین روزگار ایشان، و وصف شرایع ایشان، با این امّت گفتند، تا این امّت شرف و فضل خود بر ایشان بدیدند، و آن گران باری ایشان در احکام تکلیف بدانستند، و تخفیف خود اندرین معنی بشناختند، و بر وقف این رب العزّة جلّ جلاله گفته: یُرِیدُ اللَّهُ بِکُمُ الْیُسْرَ وَ لا یُرِیدُ بِکُمُ الْعُسْرَ ما جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ یُرِیدُ اللَّهُ أَنْ یُخَفِّفَ عَنْکُمْ وَ أَسْبَغَ عَلَیْکُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً. قال بعض المفسرین: النّعمة الظّاهرة تخفیف الشّرائع و النّعمة الباطنة تضعیف الصّنائع. پس مصطفی (ص) چون این نواخت و این کرامت و نعمت از حق بوی پیوست، و بامّت وی خواست تا بشکر آن قیام کند، از قیام شب و صیام روز، کاری و مجاهده‌ای عظیم بر خود نهاد، کان یصلّی باللّیل حتّی تورّمت قدماه، فقیل: یا رسول اللَّه أ لیس «قد غفر اللَّه لک ما تقدم من ذنبک و ما تأخر؟ فقال: أ فلا اکون عبدا شکورا؟

Сами аФтхри Фқол : беъсати болҳниФиаҳи алсҳлаҳ , бидон эй ҷавонмард ки шоҳ роҳӣ биёростанд , ва сад ва бист ваанд ҳазор пайғомбарро сари барин раҳ доданд , ҳар якеро бксўтии дигари бпўшиднд , ва ҳар якеро бхлътӣ дигар биёростанд ҳама ки буданд муқаддамаи лашкари Сайиди аввалин ва охирин Мустафои арабӣ ( с ) буданд бо ҳамаи ҳадис вай карданд ,у сирату суннат вай гуфтанду номи ваии бурданд , чун Сайиди си қадам дар доираи вуҷӯди ниҳод , корҳо ҳама хатм карданд , дар таъбияи анбиё дар бастанд , қиссаи он азизони ҳама бо вай гуфтанд , ва ӯро хабар доданд , ки : ва куллан нақси алейк ман أнбоءи алрсл мо насабт ба Фؤодк эй меҳтар сокин бош ,у дил бар ҷои дор , ки мо бо пайғомбарони ҳадис ту кардем ,у қиссаи ту гуфтем , ва дар навохту икром ту афзудем , то эшон бидонанд ки чун ту наанд , ва ту бадоне ки эшон бмнзлт ту нарасиданд .

ثم افتخر فقال: بعثت بالحنیفیّة السهلة، بدان ای جوانمرد که شاه راهی بیاراستند، و صد و بیست و اند هزار پیغامبر را سر برین ره دادند، هر یکی را بکسوتی دیگر بپوشیدند، و هر یکی را بخلعتی دیگر بیاراستند همه که بودند مقدّمه لشکر سید اوّلین و آخرین مصطفی عربی (ص) بودند با همه حدیث وی کردند، و سیرت و سنّت وی گفتند و نام وی بردند، چون سید ص قدم در دایره وجود نهاد، کارها همه ختم کردند، در تعبیه انبیا در بستند، قصه آن عزیزان همه با وی گفتند، و او را خبر دادند، که: وَ کُلًّا نَقُصُّ عَلَیْکَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ ما نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَکَ ای مهتر ساکن باش، و دل بر جای دار، که ما با پیغامبران حدیث تو کردیم، و قصه تو گفتیم، و در نواخت و اکرام تو افزودیم، تا ایشان بدانند که چون تو نه‌اند، و تو بدانی که ایشان بمنزلت تو نرسیدند.

Аз ӣнҷо гуфт Сайиди валади одаму меҳтари олам ( с ) : « анои Сайиди валади одаму лои фахр , кант набиёу одами байни алрўҳу алҷсд , одам ва ман дунаи таҳти лўоӣӣ , явми алқимаҳ . Нҳни алохрўни алсобқўн » .

از اینجا گفت سیّد ولد آدم و مهتر عالم (ص): «انا سیّد ولد آدم و لا فخر، کنت نبیّا و آدم بین الروح و الجسد، آدم و من دونه تحت لوائی، یوم القیمة. نحن الآخرون السابقون».

Ва рӯй ани абии бикри алктонии қол : солати алҷниди ани мҷозоаҳи алҳкоиаҳи Фқол : ҳай ҷанд ман ҷунуди аллоҳи фии арзаи иқўӣ ба аҳволи алмридин . Фқлт : илоҳи асли фии алкитоб ?

و روی عن ابی بکر الکتانی قال: سالت الجنید عن مجازاة الحکایة فقال: هی جند من جنود اللَّه فی ارضه یقوی به احوال المریدین. فقلت: اله اصل فی الکتاب؟

Қол : нъм , қавла : ва куллан нақси алейк ман أнбоءи алрсл мо насабт ба Фؤодк .

قال: نعم، قوله: وَ کُلًّا نَقُصُّ عَلَیْکَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ ما نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَکَ.