« бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим » баноми худованди фарохи бахшоиши меҳрбон .

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان.

« алҳмди ллаҳ » сноءи бсзоءи аллоҳро , « алзии أнзли алии абдаи алкитоб » он худоӣ ки фурӯ фиристод бар раҳеи хеши ин қуръон , «у лами иҷъли ?лаи ъўҷо ( 1 ) » ва онро ҳеҷ кажӣ накард .

«الْحَمْدُ لِلَّهِ» ثناء بسزاء اللَّه را، «الَّذِی أَنْزَلَ عَلی‌ عَبْدِهِ الْکِتابَ» آن خدای که فرو فرستاد بر رهی خویش این قرآن، «وَ لَمْ یَجْعَلْ لَهُ عِوَجاً (۱)» و آن را هیچ کژی نکرد.

« қимо » номае рост , равшан , поянда , « линзри бأсои шадидани ман лднаҳ » то бими намое бигрифтании сахт аз наздик ӯ , «у ибшри алмؤмнин »у бишорати дҳоди гиравидагонро , « аллазӣнаи иъмлўни алсолҳот » эшон ки некӣҳо мекунанд , « أни ?лаами أҷрои ҳусно ( 2 ) » ки аишонрости муздии некӯ .

«قَیِّماً» نامه‌ای راست، روشن، پاینده، «لِیُنْذِرَ بَأْساً شَدِیداً مِنْ لَدُنْهُ» تا بیم نمایی بگرفتنی سخت از نزدیک او، «وَ یُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِینَ» و بشارت دهاد گرویدگان را، «الَّذِینَ یَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ» ایشان که نیکیها می‌کنند، «أَنَّ لَهُمْ أَجْراً حَسَناً (۲)» که ایشانراست مزدی نیکو.

« моксини фӣаи أбдо ( 3 ) » ва эшон дар он бдрнги ҷовдон .

«ماکِثِینَ فِیهِ أَبَداً (۳)» و ایشان در آن بدرنگ جاودان.

«у инзри аллазӣнаи қолўо »у бими намояди эшонро ки гуфтанд , « атхзи аллоҳи влдо ( 4 ) » ки аллоҳи таъолӣ фарзандӣ гирифт .

«وَ یُنْذِرَ الَّذِینَ قالُوا» و بیم نماید ایشان را که گفتند، «اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً (۴)» که اللَّه تعالی فرزندی گرفت.

« мо ?лаам ба ман илм » эшонро бони сухани ҳеҷ дониш на , «у лои лобоӣҳм » ва на падарони эшонро , « кибрати калима » он гуфт ки эшон гуфтанд чаҳ бузург суханӣаст , « тхрҷи ман أФўоҳҳм » ки берун меояд аз даҳанҳои эшон , « إни иқўлўни إлои кзбо ( 5 ) » намегӯйанд магари дурӯғӣ .

«ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ» ایشان را بآن سخن هیچ دانش نه، «وَ لا لِآبائِهِمْ» و نه پدران ایشان را، «کَبُرَتْ کَلِمَةً» آن گفت که ایشان گفتند چه بزرگ سخنی است، «تَخْرُجُ مِنْ أَفْواهِهِمْ» که بیرون می‌آید از دهنهای ایشان، «إِنْ یَقُولُونَ إِلَّا کَذِباً (۵)» نمی‌گویند مگر دروغی.

« Флълки бохъи нФск » магар ки хештанро бихоҳӣ кишт , « алии осорҳм » аз баҳри эшон , « إни лами иؤмнўои бҳзои алҳдис » агар эшон бнгрўнди бойени сухан , « أсФо ( 6 ) » аз андӯҳ .

«فَلَعَلَّکَ باخِعٌ نَفْسَکَ» مگر که خویشتن را بخواهی کشت، «عَلی‌ آثارِهِمْ» از بهر ایشان، «إِنْ لَمْ یُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدِیثِ» اگر ایشان بنگروند باین سخن، «أَسَفاً (۶)» از اندوه.

« إнои ҷълнои мо алии алأрз » мо офаридем ҳар чаҳ бар замин аз кас ва аз чиз , « зинаи лҳо » ороиши онро , « лнблўҳм » то бёзмоӣими эшонро , « أиҳми أҳсн амалан ( 7 ) » ки кист аз эшон некӯкортар .

«إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَی الْأَرْضِ» ما آفریدیم هر چه بر زمین از کس و از چیز، «زِینَةً لَها» آرایش آن را، «لِنَبْلُوَهُمْ» تا بیازمائیم ایشان را، «أَیُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا (۷)» که کیست از ایشان نیکوکارتر.

«у إнои лҷоълўни мо алайҳо » ва мо ҳар чаҳ барин заминаст хоҳем кард онро , « съидои ҷрзо ( 8 ) » ноҳомӯнии сахт бебанно ва бенабот .

«وَ إِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَیْها» و ما هر چه برین زمین است خواهیم کرد آن را، «صَعِیداً جُرُزاً (۸)» ناهامونی سخت بی بنا و بی نبات.

« أми ҳасбат » май пиндорӣ , « أни أсҳоби алкҳФу алрқим » ки мардумони он ғор ва он дия , « конўои ман оётно аҷабо ( 9 ) » аз шигифтҳои корҳои мо шигифтӣ буд .

«أَمْ حَسِبْتَ» می‌پنداری، «أَنَّ أَصْحابَ الْکَهْفِ وَ الرَّقِیمِ» که مردمان آن غار و آن دیه، «کانُوا مِنْ آیاتِنا عَجَباً (۹)» از شگفتهای کارهای ما شگفتی بود.

« إзи أўии алФтиаҳи إлии алкҳФ » он гуҳ ки боз шуд он ҷавонӣ чанд бо он Каҳф , « Фқолўои рбно » ва гуфтанд худованди мо , « отнои ман лднки раҳма » бубахш моро аз наздики хеши бахшоишӣ , «у ҳиии лнои ман أмрнои ршдо ( 10 ) » ва бисоз кори моро баростӣу некуӣу савоб .

«إِذْ أَوَی الْفِتْیَةُ إِلَی الْکَهْفِ» آن گه که باز شد آن جوانی چند با آن کهف، «فَقالُوا رَبَّنا» و گفتند خداوند ما، «آتِنا مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَةً» ببخش ما را از نزدیک خویش بخشایشی، «وَ هَیِّئْ لَنا مِنْ أَمْرِنا رَشَداً (۱۰)» و بساز کار ما را براستی و نیکویی و صواب.

« Фзрбнои алии озонҳми фии алкҳФ » бар гӯшҳои эшон меҳр ниҳодем дар он ғор « синӣни ъддо ( 11 ) » солҳо бишумор .

«فَضَرَبْنا عَلَی آذانِهِمْ فِی الْکَهْفِ» بر گوشهای ایشان مهر نهادیم در آن غار «سِنِینَ عَدَداً (۱۱)» سالها بشمار.

« сами бъсноҳм » он гуҳ аз хоб барангехтем эшонро , « лнълм » то бубинем , « أии алҳзбини أҳсӣ » ки аз ду гуруҳ кист ки ба шуморад , « лмои лбсўои أмдо ( 12 ) » он андозаро ки эшон дар Каҳф буданд .

«ثُمَّ بَعَثْناهُمْ» آن گه از خواب برانگیختیم ایشان را، «لِنَعْلَمَ» تا ببینیم، «أَیُّ الْحِزْبَیْنِ أَحْصی‌» که از دو گروه کیست که به شمارد، «لِما لَبِثُوا أَمَداً (۱۲)» آن اندازه را که ایشان در کهف بودند.