Қавлаи таъолӣ : « бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим » баноми худованди фарохи бахшоиши меҳрбон .
قوله تعالی: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان.
« кҳиъс » ( 1 ) аллоҳ , худовандӣ , басандаи кор роҳ намой , зинҳор дори донои рости гӯй , « зикри раҳмати рбк » ин ёдгор худованд туаст , бмҳрбонии хеш . « абдаи закариё . » ( 2 ) бандаи хешро закариё .
«کهیعص» (۱) اللَّه، خداوندی، بسنده کار راهنمای، زینهار دار دانای راست گوی، «ذِکْرُ رَحْمَتِ رَبِّکَ» این یادگار خداوند توست، بمهربانی خویش. «عَبْدَهُ زَکَرِیَّا.» (۲) بنده خویش را زکریا.
« إзи нодаии раба » бар хонд худованди хешро , « ндоءи хФё . » ( 3 ) хондании нарм
«إِذْ نادی رَبَّهُ» بر خواند خداوند خویش را، «نِداءً خَفِیًّا.» (۳) خواندنی نرم
« қоли раб » гуфт эй худованди ман , « إнии ваҳни алъзми манӣ » ман онам ки устихони ману андоми ман сусти гашт , «у аштъли алрأси шибо »у сари ман дар истед бспидии перӣ , «у лами أкн » ва ҳаргиз набудам « бдъоӣки раб » бхўондни ту худованди ман , « шқё . » ( 4 ) бадбахтӣ .
«قالَ رَبِّ» گفت ای خداوند من، «إِنِّی وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّی» من آنم که استخوان من و اندام من سست گشت، «وَ اشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَیْباً» و سر من در ایستید بسپیدی پیری، «وَ لَمْ أَکُنْ» و هرگز نبودم «بِدُعائِکَ رَبِّ» بخواندن تو خداوند من، «شَقِیًّا.» (۴) بدبختی.
« ва إнӣ хуфт алмўолӣ » ва ман митрсм аз нёзодгон , « ман вроӣӣ » аз пас марги хеш , «у канти амрأтии ъоқро »у зани ман нозояндааст . « Фҳби лии ман лднки влё » ( 5 ) пас бубахш маро аз наздики хеши фарзандӣ .
«وَ إِنِّی خِفْتُ الْمَوالِیَ» و من میترسم از نیازادگان، «مِنْ وَرائِی» از پس مرگ خویش، «وَ کانَتِ امْرَأَتِی عاقِراً» و زن من نازاینده است. «فَهَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ وَلِیًّا» (۵) پس ببخش مرا از نزدیک خویش فرزندی.
« ирснӣу ирси ман оли ёқӯб » фарзандӣ ки мироси барад аз ман вази ҳамаи нажоду фарзандони ёқӯб , «у аҷълаҳи раби рзё » ( 6 ) ва он фарзандро эй худованди ман писандида кун .
«یَرِثُنِی وَ یَرِثُ مِنْ آلِ یَعْقُوبَ» فرزندی که میراث برد از من وز همه نژاد و فرزندان یعقوب، «وَ اجْعَلْهُ رَبِّ رَضِیًّا» (۶) و آن فرزند را ای خداوند من پسندیده کن.
« ё закариёи إнои нбшрки бғлом » эй закариёи мо турои бишорати диҳеми бпсрӣ , « исмаи яҳё » ном ӯ яҳё , « лам наҷаъл ?лаи ман қабл смё » ( 7 ) ки ӯро пеши азин ҳеҷ ҳамном накардем .
«یا زَکَرِیَّا إِنَّا نُبَشِّرُکَ بِغُلامٍ» ای زکریا ما ترا بشارت دهیم بپسری، «اسْمُهُ یَحْیی» نام او یحیی، «لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِیًّا» (۷) که او را پیش ازین هیچ همنام نکردیم.
« қоли раб » закариё гуфт худованди ман , « أнии икўни лии ғулом » чун буд марои писарӣ ? «у канти амрأтии ъоқро »у зани ман нозоянда «у қади блғти ман алкбри ътё . » ( 8 )
«قالَ رَبِّ» زکریا گفت خداوند من، «أَنَّی یَکُونُ لِی غُلامٌ» چون بود مرا پسری؟ «وَ کانَتِ امْرَأَتِی عاقِراً» و زن من نازاینده «وَ قَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْکِبَرِ عِتِیًّا.» (۸)
Ва ман аз перии бтбоҳии расида .
و من از پیری بتباهی رسیده.
« қол » гуфт . « кзлки қоли рбк » чунин гуфт худованди ту . « ҳўи алии ҳин » ки он бар ман осон ва хораст , «у қади хлқтки ман қабл »у бёФридими турои пеш «у лами так шиӣо . » ( 9 ) ва худ ҳеҷ набӯдӣ .
«قالَ» گفت. «کَذلِکَ قالَ رَبُّکَ» چنین گفت خداوند تو. «هُوَ عَلَیَّ هَیِّنٌ» که آن بر من آسان و خوار است، «وَ قَدْ خَلَقْتُکَ مِنْ قَبْلُ» و بیافریدیم ترا پیش «وَ لَمْ تَکُ شَیْئاً.» (۹) و خود هیچ نبودی.
« қоли раби аҷъли лии оя » гуфт худовандо маро нишоне бинмоӣ , « қоли оитк » гуфт нишон туро онаст . « أлои такаллуми анноси слоси лёли суя » ( 10 ) ки сухан магӯӣ бо мардумони се шбонрўз
«قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِی آیَةً» گفت خداوندا مرا نشانی بنمای، «قالَ آیَتُکَ» گفت نشان ترا آنست. «أَلَّا تُکَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَ لَیالٍ سَوِیًّا» (۱۰) که سخن مگوی با مردمان سه شبانروز
« Фхрҷи алии қавма » берун омад бар қавми хеш , « ман алмҳроб » аз кӯшки хеш « Фأўҳии إлиҳм » ва боишон менамӯд , « أни сбҳўои бикрау ъшё » ( 11 ) ки намоз кунед бомдоду шабонгоҳ .
«فَخَرَجَ عَلی قَوْمِهِ» بیرون آمد بر قوم خویش، «مِنَ الْمِحْرابِ» از کوشک خویش «فَأَوْحی إِلَیْهِمْ» و بایشان مینمود، «أَنْ سَبِّحُوا بُکْرَةً وَ عَشِیًّا» (۱۱) که نماز کنید بامداد و شبانگاه.
« ё яҳёи хзи алкитоби бқўаҳ » эй яҳёи пайғому дайни гири бнирўӣ «у отиноаҳи алҳкми сбё » ( 12 ) варо пайғому ҳукми додем ва низ кӯдак .
«یا یَحْیی خُذِ الْکِتابَ بِقُوَّةٍ» ای یحیی پیغام و دین گیر بنیروی «وَ آتَیْناهُ الْحُکْمَ صَبِیًّا» (۱۲) و را پیغام و حکم دادیم و نیز کودک.
«у ҳнонои ман лдноу зкоаҳ » ва аз наздики хеш ӯро некии додему покӣ «у кони тқё » ( 13 )у прҳизкор буд .
«وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَکاةً» و از نزدیک خویش او را نیکی دادیم و پاکی «وَ کانَ تَقِیًّا» (۱۳) و پرهیزکار بود.
«у барои бўолдиаҳ »у навозанда буду некӯкор бо падару модари хеш , «у лами икни ҷборои ъсё » ( 14 )у ҷабборӣ нобахшоянда набӯд ва на осӣ «у саломи алайҳ »у салом бар яҳё « явми валад » он рӯз ки зоданд «у явми имўт » ва он рӯз ки мерад . «у явми ибъси ҳаё » ( 15 ) ва он рӯз ки бар ангизоннди вайро зинда .
«وَ بَرًّا بِوالِدَیْهِ» و نوازنده بود و نیکوکار با پدر و مادر خویش، «وَ لَمْ یَکُنْ جَبَّاراً عَصِیًّا» (۱۴) و جباری نابخشاینده نبود و نه عاصی «وَ سَلامٌ عَلَیْهِ» و سلام بر یحیی «یَوْمَ وُلِدَ» آن روز که زادند «وَ یَوْمَ یَمُوتُ» و آن روز که میرد. «وَ یَوْمَ یُبْعَثُ حَیًّا» (۱۵) و آن روز که بر انگیزانند وی را زنده.