Қавлаи таъолӣ : « бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим » . Баноми худованди фарохи бахшоиши меҳрбон .
قوله تعالی: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ». بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان.
« тоҳо » ( 1 ) эй Муҳамад эй марди поки рости роҳ .
«طه» (۱) ای محمّد ای مرد پاک راست راه.
« мо أнзлнои алейк алқуръони лтшқӣ » ( 2 ) қуръон бар ту на аз барои он фурӯ фиристодем то ту ранҷур тан бошӣ бе хоб
«ما أَنْزَلْنا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لِتَشْقی» (۲) قرآن بر تو نه از برای آن فرو فرستادیم تا تو رنجور تن باشی بیخواب
« إлои тазкираи лмни ихшӣ » ( 3 ) магар дар ёд доданӣ он касро ки маро донад ва аз ман тарсад .
«إِلَّا تَذْکِرَةً لِمَنْ یَخْشی» (۳) مگر در یاد دادنی آن کس را که مرا داند و از من ترسد.
« тнзилои ммни халқи алأрз » фурӯи фиристода аз он кас ки бёФриди заминро , «у алсмоўоти алълӣ » ( 4 ) ва осмонҳои зибринро .
«تَنْزِیلًا مِمَّنْ خَلَقَ الْأَرْضَ» فرو فرستاده از آن کس که بیافرید زمین را، «وَ السَّماواتِ الْعُلی» (۴) و آسمانهای زبرین را.
« арраҳмони алии алърши астўӣ » ( 5 ) рҳмн бар арш мстўӣ шуд .
«الرَّحْمنُ عَلَی الْعَرْشِ اسْتَوی» (۵) رحمن بر عرش مستوی شد.
« ?лаи мо фии алсмоўот ва мо фии алأрз » ӯ рост ҳар чаҳ дар осмонҳои ва заминҳо , « ва мо бинҳмо »у ончии миён ҳар ду , « ва мо таҳти алсрӣ » ( 6 )у ончӣ дар зери замин .
«لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ» او راست هر چه در آسمانهای و زمینها، «وَ ما بَیْنَهُما» و آنچه میان هر دو، «وَ ما تَحْتَ الثَّری» (۶) و آنچه در زیر زمین.
«у إни тҷҳри болқўл » ва агар баланди гӯйии сухан , « Фإнаҳи иълми алсру أхФӣ » ( 7 ) ӯ медонад ниҳону ончии ниҳонтар ниҳон .
«وَ إِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ» و اگر بلند گویی سخن، «فَإِنَّهُ یَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفی» (۷) او میداند نهان و آنچه نهان تر نهان.
« аллоҳи лои إлаҳи إлои ҳў » ӯст ки нест ҷуз ӯ худо , « ?лаи алأсмоءи алҳснӣ » ( 8 ) ӯ рости номҳои некӯ .
«اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ» اوست که نیست جز او خدا، «لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنی» (۸) او راست نامهای نیکو.
«у ҳилли أтоки ҳадиси Мӯсо » ( 9 ) омад бтўи сухан аз Мӯсоу қисса ӯ .
«وَ هَلْ أَتاکَ حَدِیثُ مُوسی» (۹) آمد بتو سخن از موسی و قصّه او.
« إзи раъй норо » онкӣ ки оташ дид . « Фқоли лأҳлаҳи амксўо » зани хешро гуфт диранг кунед . « إнӣ онаст норо » ки ман аз давр оташӣ дидам , « лаълии отикми минҳои бқбс » то магари ман шуморо порае оташ оварам , « أўи أҷди алии алнори ҳудо » ( 10 ) ё бар равшанои он оташ роҳ ёбам .
«إِذْ رَأی ناراً» آنکه که آتش دید. «فَقالَ لِأَهْلِهِ امْکُثُوا» زن خویش را گفت درنگ کنید. «إِنِّی آنَسْتُ ناراً» که من از دور آتشی دیدم، «لَعَلِّی آتِیکُمْ مِنْها بِقَبَسٍ» تا مگر من شما را پارهای آتش آورم، «أَوْ أَجِدُ عَلَی النَّارِ هُدیً» (۱۰) یا بر روشنایی آن آتش راه یابم.
« Флмои أтоҳо » чун омад бони оташ . « навадӣ ё Мӯсо » ( 11 ) овоз доданд ӯро ки ё Мӯсо .
«فَلَمَّا أَتاها» چون آمد بآن آتش. «نُودِیَ یا مُوسی» (۱۱) آواز دادند او را که یا موسی.
« إнии أнои рбк » ман худованди туам , « Фохлъ наалейк » наълин аз пой берун кун , « إнки болўоди алмуқаддаси тўӣ » ( 12 ) ту бўодии муқаддасӣ , .
«إِنِّی أَنَا رَبُّکَ» من خداوند توام، «فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ» نعلین از پای بیرون کن، «إِنَّکَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُویً» (۱۲) تو بوادی مقدسی،.
«у أнои ахтртк » ва ман бгзидми туро , « Фостмъи лмои иўҳӣ » ( 13 ) гӯши майдори суханӣ ки бо ту гуфта ояд ва бигӯаш ту расонида ояд .
«وَ أَنَا اخْتَرْتُکَ» و من بگزیدم ترا، «فَاسْتَمِعْ لِما یُوحی» (۱۳) گوش میدار سخنی که با تو گفته آید و بگوش تو رسانیده آید.
« إннии أнои аллоҳ » ман ки манам аллоҳам , « лои إлаҳи إлои أнои Фоъбднӣ » нест худои магари ман марои параст , «у أқми алслоаҳи лзкрӣ » ( 14 )у намози бпоӣ май дор ёд кард маро .
«إِنَّنِی أَنَا اللَّهُ» من که منم اللّهام، «لا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِی» نیست خدا مگر من مرا پرست، «وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِکْرِی» (۱۴) و نماز بپای میدار یاد کرد مرا.
« إни алсоъаҳи отӣа » растохез омаданӣаст , « أкоди أхФиҳо » комед ман ки он пинҳон доред « лтҷзии кули нафаси бмои тсъӣ » ( 15 ) то подош диҳанд ҳар таниро бончаҳ мекард .
«إِنَّ السَّاعَةَ آتِیَةٌ» رستاخیز آمدنی است، «أَکادُ أُخْفِیها» کامید من که آن پنهان دارید «لِتُجْزی کُلُّ نَفْسٍ بِما تَسْعی» (۱۵) تا پاداش دهند هر تنی را بآنچه میکرد.
« Флои исднки анҳо » боз магардонад туро аз гиравидани брстохиз , « ман лои иؤмни баҳо » он кас ки ногиравидааст бон , «у атбъи ҳавоа » ва бар пай дил оварад хешаст « Фтрдӣ » ( 16 ) ки табоҳи шӯй
«فَلا یَصُدَّنَّکَ عَنْها» باز مگرداند ترا از گرویدن برستاخیز، «مَنْ لا یُؤْمِنُ بِها» آن کس که ناگرویده است بآن، «وَ اتَّبَعَ هَواهُ» و بر پی دل آورد خویشست «فَتَرْدی» (۱۶) که تباه شوی
« ва мо тлки биминк ё Мӯсо » ( 17 ) ва он чаҳ чизаст бадасти рости ту эй Мӯсо ?
«وَ ما تِلْکَ بِیَمِینِکَ یا مُوسی» (۱۷) و آن چه چیز است بدست راست تو ای موسی؟
« қоли ҳаии Асоӣ » гуфт он Асоӣ манаст , « أтўкؤои алайҳо » истода бар он хусбам «у أҳши баҳои алии ғнмӣ »у бойени Асои барги дарахт бар гилаи хеши резам , «у лии фӣҳо морби أхрӣ » ( 18 )у марои дарин Асо корҳоасту бони ниёзҳо .
«قالَ هِیَ عَصایَ» گفت آن عصای منست، «أَتَوَکَّؤُا عَلَیْها» ایستاده بر آن خسبم «وَ أَهُشُّ بِها عَلی غَنَمِی» و باین عصا برگ درخت بر گله خویش ریزم، «وَ لِیَ فِیها مَآرِبُ أُخْری» (۱۸) و مرا درین عصا کارها است و بآن نیازها.
« қоли أлқҳо ё Мӯсо » ( 19 ) аллоҳ таъолӣ фармуд ӯро бияфкан « Фأлқоҳо » бияфканад онро , « Фإзои ҳаии ҳиаҳи тсъӣ » ( 20 ) пас чун дар нигараст онро Марӣ дид наҳиф май барад , « қоли хзҳоу лои тхФ » гуфт бигир Асои хеш ва матарс , « снъидҳои сиратҳо алأўлӣ » ( 21 ) боз барем онро басони пеш .
«قالَ أَلْقِها یا مُوسی» (۱۹) اللَّه تعالی فرمود او را بیفکن «فَأَلْقاها» بیفکند آن را، «فَإِذا هِیَ حَیَّةٌ تَسْعی» (۲۰) پس چون در نگرست آن را ماری دید نهیب میبرد، «قالَ خُذْها وَ لا تَخَفْ» گفت بگیر عصای خویش و مترس، «سَنُعِیدُها سِیرَتَهَا الْأُولی» (۲۱) باز بریم آن را بسان پیش.
«у азмми ядаки إлии ҷноҳк » дасти хешро бо бар хеши ору бозуии хеш , « тхрҷи бизоءи ман ғайри сӯъ » то берун ояд сипеди равшан беписӣ , « ояи أхрӣ » ( 22 ) нишони дигар .
«وَ اضْمُمْ یَدَکَ إِلی جَناحِکَ» دست خویش را با بر خویش آر و بازوی خویش، «تَخْرُجْ بَیْضاءَ مِنْ غَیْرِ سُوءٍ» تا بیرون آید سپید روشن بیپیسی، «آیَةً أُخْری» (۲۲) نشان دیگر.
« лнрики ман оётнои алкбрӣ » ( 23 ) то турои нмоӣиму диҳем аз нишонҳои бузурги хеш .
«لِنُرِیَکَ مِنْ آیاتِنَا الْکُبْری» (۲۳) تا ترا نمائیم و دهیم از نشانهای بزرگ خویش.
« азҳби إлии фиръавни إнаҳи тғӣ » ( 24 ) бФръўни шока ӯ баси шӯх ва бероҳ ва нопокаст .
«اذْهَبْ إِلی فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغی» (۲۴) بفرعون شوکه او بس شوخ و بیراه و ناپاکست.