Қавла : « бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим » баноми худованди фарохи бахшоиши меҳрбон .

قوله: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان.

« ақтрби ллноси ҳсобҳм » наздик омад мардумонро ҳисоб кардан бо эшон , « ва ҳам фии ғФлаҳи мързўн » ( 1 ) ва эшон дар беогоҳӣ рӯй гардонндагонанд . .

«اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسابُهُمْ» نزدیک آمد مردمان را حساب کردن با ایشان، «وَ هُمْ فِی غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَ» (۱) و ایشان در بی آگاهی روی گردانندگانند..

« мо иأтиҳм » ноед боишон , « ман зикри ман рбҳм » ҳеҷ сухан аз худованди эшон , « муҳаддис » бнўи фиристода боишон « إлои астмъўаҳ » магар мешунаванд онро , « ва ҳам илъбўн » ( 2 ) ва эшон бозӣ мекунанд .

«ما یَأْتِیهِمْ» ناید بایشان، «مِنْ ذِکْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ» هیچ سخن از خداوند ایشان، «مُحْدَثٍ» بنو فرستاده بایشان «إِلَّا اسْتَمَعُوهُ» مگر میشنوند آن را، «وَ هُمْ یَلْعَبُونَ» (۲) و ایشان بازی میکنند.

« лоҳиаҳи қлўбҳм » дилҳои эшон дар кории дигар , «у أсрўои алнҷўӣ » ва бо якдигар гуфтанд бар аз , « аллазӣнаи злмўо » эшон ки ситам карданд , « ҳилли ҳозои إлои башари мслкм » нест ин магари мардӣ ҳамчун шумо , « أи Фтأтўни алсҳр » шумо хоҳед шуд ва шумо ҷодуӣ ӯ хоҳед пазируфт , «у أнтми тбсрўн » ( 3 ) ва шумо чашм доред ки мингрид .

«لاهِیَةً قُلُوبُهُمْ» دلهای ایشان در کاری دیگر، «وَ أَسَرُّوا النَّجْوَی» و با یکدیگر گفتند بر از، «الَّذِینَ ظَلَمُوا» ایشان که ستم کردند، «هَلْ هذا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ» نیست این مگر مردی همچون شما، «أَ فَتَأْتُونَ السِّحْرَ» شما خواهید شد و شما جادویی او خواهید پذیرفت، «وَ أَنْتُمْ تُبْصِرُونَ» (۳) و شما چشم دارید که مینگرید.

« қоли рабии иълми алқўли фии алсмоءу алأрз » бигӯ худованд ман медонад ҳар гуфт ки дар осмон ва замин гӯйанд , «у ҳўи алсмиъи алълим » ( 4 ) ва ӯ шунавосту доно .

«قالَ رَبِّی یَعْلَمُ الْقَوْلَ فِی السَّماءِ وَ الْأَرْضِ» بگو خداوند من میداند هر گفت که در آسمان و زمین گویند، «وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ» (۴) و او شنواست و دانا.

« бали қолўои أзғоси أҳлом » гуфтанд ҷодуӣ нест ки аз хошок хобаст ки одамӣ гуяд , « бали ифтироа » ки ин сухан худ месозад ва худ минҳд , « бали ҳўи шоир » фаро ниҳода нест ки ӯ шеър гӯйӣаст . « Флиأтнои боиаҳ » то нишонеи оради бмо , « комаи أрсли алأўлўн » ( 5 ) чунон ки фиристодагон пешинён овараданд .

«بَلْ قالُوا أَضْغاثُ أَحْلامٍ» گفتند جادویی نیست که از خاشاک خوابست که آدمی گوید، «بَلِ افْتَراهُ» که این سخن خود میسازد و خود مینهد، «بَلْ هُوَ شاعِرٌ» فرا نهاده نیست که او شعر گویی است. «فَلْیَأْتِنا بِآیَةٍ» تا نشانی آرد بما، «کَما أُرْسِلَ الْأَوَّلُونَ» (۵) چنان که فرستادگان پیشینیان آوردند.

« мо омнти қиблаам » бнгрўиднди пеш аз эшон , « ман қарияи أҳлкноҳо » ҳеҷ аҳли шаҳрӣ ки эшонро ҳалок кардем , « أи фаҳми иؤмнўн » ( 6 ) бони нишон ки азу мехоҳанд бихоҳанд гаравид ?

«ما آمَنَتْ قَبْلَهُمْ» بنگرویدند پیش از ایشان، «مِنْ قَرْیَةٍ أَهْلَکْناها» هیچ اهل شهری که ایشان را هلاک کردیم، «أَ فَهُمْ یُؤْمِنُونَ» (۶) بآن نشان که ازو میخواهند بخواهند گروید؟

« ва мо أрслнои қблки إло рҷоло наваҳй إлиҳм » нФрстодими пеш аз ту пайғомро магари мардоне ки боишон пайғом омад .

«وَ ما أَرْسَلْنا قَبْلَکَ إِلَّا رِجالًا نُوحِی إِلَیْهِمْ» نفرستادیم پیش از تو پیغام را مگر مردانی که بایشان پیغام آمد.

« Фсӣлўои أҳли аззикри إни кантами лои тълмўн » ( 7 ) пурсед аз аҳли пайғому сухану дониш агар нмидонид .

«فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ» (۷) پرسید از اهل پیغام و سخن و دانش اگر نمیدانید.

« мо ҷълноҳми ҷсдои лои иأклўни алтъом » ва мо фиристодагони пешинёнро колбудӣ нохӯранда накардем , « ва мо конўои холидин » ( 8 )у пешинёни фиристодагон ҷовид намонданд .

«ما جَعَلْناهُمْ جَسَداً لا یَأْکُلُونَ الطَّعامَ» و ما فرستادگان پیشینیان را کالبدی ناخورنده نکردیم، «وَ ما کانُوا خالِدِینَ» (۸) و پیشینیان فرستادگان جاوید نماندند.

« сами сдқноҳми алўъд » пас эшонро ваъдаи додеми рост , « Фأнҷиноҳм » ва эшонро брҳонидим , « ва ман ншоء » ва ҳар киро бихоҳйм Раҳонем , «у أҳлкнои алмсрФин » ( 9 ) ва ҳалок кардем газофи коронроу газофи гӯйонро .

«ثُمَّ صَدَقْناهُمُ الْوَعْدَ» پس ایشان را وعده دادیم راست، «فَأَنْجَیْناهُمْ» و ایشان را برهانیدیم، «وَ مَنْ نَشاءُ» و هر که را بخواهیم رهانیم، «وَ أَهْلَکْنَا الْمُسْرِفِینَ» (۹) و هلاک کردیم گزاف کاران را و گزاف گویان را.

« лақади أнзлнои إликми ктобо » фурӯ фиристодем бшмои номае , « фӣаи зкркм » ки дар он овои шумо ва шараф шумост , « أи Флои тъқлўн » ( 10 ) ин миннат аз ман дар наёбеду бони бннозид ?

«لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَیْکُمْ کِتاباً» فرو فرستادیم بشما نامه‌ای، «فِیهِ ذِکْرُکُمْ» که در آن آوای شما و شرف شماست، «أَ فَلا تَعْقِلُونَ» (۱۰) این منت از من در نیابید و بآن بننازید؟

« кам қсмнои ман қария » ва чанд ки пушт бишикастем аз шаҳри шаҳр , « канти золима » аз он мардон ки гуноҳи эшонро буд «у أншأнои баъдҳо қўмои охирин » ( 11 ) ва гуруҳе сохтем аз пас эшон дигарон .

«کَمْ قَصَمْنا مِنْ قَرْیَةٍ» و چند که پشت بشکستیم از شهر شهر، «کانَتْ ظالِمَةً» از آن مردان که گناه ایشان را بود «وَ أَنْشَأْنا بَعْدَها قَوْماً آخَرِینَ» (۱۱) و گروهی ساختیم از پس ایشان دیگران.

« Флмои أҳсўои бأсно » чун баҷо овараданд гирифтан мо ва бидиданд азоби мо , « إзои ҳам минҳои иркзўн » ( 12 ) таку гурез дар гирифтанд аз ону пои ҷнбониднд .

«فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنا» چون بجا آوردند گرفتن ما و بدیدند عذاب ما، «إِذا هُمْ مِنْها یَرْکُضُونَ» (۱۲) تک و گریز در گرفتند از آن و پای جنبانیدند.

« лои тркзўо » мдўиду пои мҷнбонид «у арҷъўои إлии мо أтрФтми фӣа » ва боз гардид бо нозу тнъми хеш , «у мсокнкм » ва бо ншстгоҳҳои хеш , « лълкми тсӣлўн » ( 13 ) то магари пурсанади шуморо .

«لا تَرْکُضُوا» مدوید و پای مجنبانید «وَ ارْجِعُوا إِلی‌ ما أُتْرِفْتُمْ فِیهِ» و باز گردید با ناز و تنعم خویش، «وَ مَساکِنِکُمْ» و با نشستگاههای خویش، «لَعَلَّکُمْ تُسْئَلُونَ» (۱۳) تا مگر پرسند شما را.

« қолўо ё вилно » гуфтанд эй вой бар мо , « إнои кнои золимин » ( 14 ) гуноҳи моро буду золими мо будем .

«قالُوا یا وَیْلَنا» گفتند ای وای بر ما، «إِنَّا کُنَّا ظالِمِینَ» (۱۴) گناه ما را بود و ظالم ما بودیم.

« Фмои золати тлки дъўоҳм » ҳамон ?вил мехонданд бар худ , « ҳатто ҷълноҳми ҳсидои хомдин » ( 15 ) то эшонро ризидаҳ кардем чун коҳи дуруда .

«فَما زالَتْ تِلْکَ دَعْواهُمْ» همان ویل میخواندند بر خود، «حَتَّی جَعَلْناهُمْ حَصِیداً خامِدِینَ» (۱۵) تا ایشان را ریزیده کردیم چون کاه دروده.

« ва мо хлқнои алсмоءу алأрз ва мо бинҳмои лоъбин » ( 16 ) ва чун осмону замини бёФридиму ончӣ дар миён онаст бозигар набудем .

«وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَیْنَهُما لاعِبِینَ» (۱۶) و چون آسمان و زمین بیافریدیم و آنچه در میان آن است بازیگر نبودیم.

« луи أрднои أни нтхзи лҳўо » агар мо хўостимӣ ки бози грдимӣ ,у ҷуфту фарзанди гиримӣ , « лотхзноаҳи ман лдно » мо он аз наздики худ гирифтемӣ , « إни кнои фоилин » ( 17 ) агар мо хўостимӣ ки кунемӣ .

«لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً» اگر ما خواستیمی که باز گردیمی، و جفت و فرزند گیریمی، «لَاتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنَّا» ما آن از نزدیک خود گرفتیمی، «إِنْ کُنَّا فاعِلِینَ» (۱۷) اگر ما خواستیمی که کنیمی.

« бали нқзФи болҳқи алии алботл » бал бозӣ кун нестем , ростиро бар кажӣ меафканем , « Фидмғаҳ » то онро фурӯ шаканд , « Фإзои ҳўи зоҳқ » то кажӣ аз ростӣ май Ромад , «у лаками алўили ммои тсФўн » ( 18 ) ?вили шумороу ҳалоки азин сифат ки худованди хешро мекунед .

«بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَی الْباطِلِ» بل بازی کن نیستیم، راستی را بر کژی می‌افکنیم، «فَیَدْمَغُهُ» تا آن را فرو شکند، «فَإِذا هُوَ زاهِقٌ» تا کژی از راستی می‌رمد، «وَ لَکُمُ الْوَیْلُ مِمَّا تَصِفُونَ» (۱۸) ویل شما را و هلاک ازین صفت که خداوند خویش را میکنید.