Қавла : табораки алзии ҷаъли фии алсмоءи брўҷои алоиаҳ , покасту бузургвор ва бо баракати худовандӣ ки осмон бар болои сари мо бақадрат муъаллақи бдошту мронро ба буруҷу ситорагони бподошту бнгошт . Смкӣ ки дар ҷурмаши Фтўр на ва дар давраши Фтўр на ва дар гардиши қусӯр на , смкии азими бони касифии бдоштаҳ бар ҳавои бойени латифӣ , смкии мҳрўс , сақфии маҳфӯз дар қуббаи қудрати маҳбӯс , иқўли таъолӣ :у ҷълнои алсмоءи сқФои мҳФўзои смкии ниҳодаи тибқ бар тибқ , офарӣдау сохтаи худованди ҳақ , барда аз ҳамаи муқаддарони муҳандисони сабақ , иқўли таъолӣ : халқи сабъи самовоти тбоқои офарӣда бар ин сақфи шамсӣу қамарӣ , баҳри манзили эшонро гузарӣ , дар ҳар хонаи эшонро асарӣ , баҳри равзани эшонро назарӣ , бар миёни қамар аз сиёҳии шарарӣ , нест ӯро аз он сиёҳии зарарӣ , рост бхолӣ монад бар рӯй некӯи писарӣ , ва азу бигӯӣ : ё қамари ман дўрк ва ман нўрк ?у сўрку алии албрўҷи кўрк ? эй моҳи туро ки моҳ кард ва ин ранг ки дод ва ин хат ки кашид ? тарозат ки баст ? зулфат ки кушод ? шаби чордаҳи нур ки тамом кард ? бовел ки фузуд ? бохр ки кост ? ин сунъ ки намӯд ва ин қудрат ки хост ? эй шамс дар зоти баъӣдӣ дар нури қарибӣ , чун сари барории оламро чароғӣ , чун гарми гардии доғӣ , чун рости гардии мизоне , наафзое на дар нақсоне , чун фурӯи шӯии мубашшири рӯзаи дороне , каромати сулаймонии муъҷизаи Сайиди пайғомбароне . эй Зуҳали гарони рӯ дар фалаки ҳафтумӣ ҳар рӯзи ним дақиқа рӯй , бурҷии басии моҳгузорӣ , фалаки басии соли барӣ ,у ъломоту болнҷми ҳам иҳтдўн .

قوله: تَبارَکَ الَّذِی جَعَلَ فِی السَّماءِ بُرُوجاً الآیه، پاکست و بزرگوار و با برکت خداوندی که آسمان بر بالای سر ما بقدرت معلّق بداشت و مرانرا به بروج و ستارگان بپاداشت و بنگاشت. سمکی که در جرمش فطور نه و در دورش فتور نه و در گردش قصور نه، سمکی عظیم بآن کثیفی بداشته بر هوای باین لطیفی، سمکی محروس، سقفی محفوظ در قبّه قدرت محبوس، یقول تعالی: وَ جَعَلْنَا السَّماءَ سَقْفاً مَحْفُوظاً سمکی نهاده طبق بر طبق، آفریده و ساخته خداوند حق، برده از همه مقدّران مهندسان سبق، یقول تعالی: خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ طِباقاً آفریده بر این سقف شمسی و قمری، بهر منزل ایشان را گذری، در هر خانه ایشان را اثری، بهر روزن ایشان را نظری، بر میان قمر از سیاهی شرری، نیست او را از آن سیاهی ضرری، راست بخالی ماند بر روی نیکو پسری، و ازو بگوی: یا قمر من دوّرک و من نوّرک؟ و صوّرک و علی البروج کوّرک؟ ای ماه ترا که ماه کرد و این رنگ که داد و این خط که کشید؟ طرازت که بست؟ زلفت که گشاد؟ شب چارده نور که تمام کرد؟ باوّل که فزود؟ بآخر که کاست؟ این صنع که نمود و این قدرت که خواست؟ ای شمس در ذات بعیدی در نور قریبی، چون سر برآری عالم را چراغی، چون گرم گردی داغی، چون راست گردی میزانی، نه افزایی نه در نقصانی، چون فرو شوی مبشّر روزه دارانی، کرامت سلیمانی معجزه سیّد پیغامبرانی. ای زحل گران رو در فلک هفتمی هر روز نیم دقیقه روی، برجی بسی ماه گذاری، فلک بسی سال بری، وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ یَهْتَدُونَ.

эй ҷавонмард ! назора кун андари он қуббае ки болои ваии брўшноиии аҷроми обгинаҳо равшан кунанд . Раво надорад ақл ки аз он яке бе сонеъии андари маҳали хеш ором гирад .

ای جوانمرد! نظاره کن اندر آن قبّه‌ای که بالای وی بروشنایی اجرام آبگینه‌ها روشن کنند. روا ندارد عقل که از آن یکی بی‌صانعی اندر محل خویش آرام گیرد.

Пас ин мавокиби кавокиб ва ин ахтарони савоқиби андари маротиби фалак кӣ раво буд бе сунъи қодирӣ ва бе ҷабри қоҳирӣ ?

پس این مواکب کواکب و این اختران ثواقب اندر مراتب فلک کی روا بود بی‌صنع قادری و بی‌جبر قاهری؟

Табораки алзии ҷаъли фии алсмоءи брўҷо . Гуфтаанд мурод аз ин осмон , осмон қуръонаст ки ҷумлаи аҳли имон дар зилли баён вайанду андари ҳимояти давлати вай . Рӯзгори дайни мигзроннд , ҳар сўртӣ чун бурҷӣ ҳар оятӣ чун дарҷӣ , ҳар калимае чун дақиқае , ҳар ҳарфӣ бар мисоли сўонии андари осмони мсонӣ , онҷо дар олами сувари сабъ мабоонӣасту ӣнҷо дар олами сури сабъи мсонӣ . Чунон ки дар шаб ҳар ки чашм бар ситора дорад роҳи замини вай гум нашавад , ҳар ки андари шаби фитна аз бими шаку шабаҳати чашми дил бар ситораи оят қуръон дорад , роҳи дайнаш гум нашавад . Он осмон сӯрат бичишам сари ҳамин байн то роҳи қадам бар хок гум нашавад ва ин осмон сурат бичишам сари ҳамеи байн то роҳи ҳамми бҳзрти пок гум нашавад .

تَبارَکَ الَّذِی جَعَلَ فِی السَّماءِ بُرُوجاً. گفته‌اند مراد از این آسمان، آسمان قرآن است که جمله اهل ایمان در ظل بیان وی‌اند و اندر حمایت دولت وی. روزگار دین میگذرانند، هر سورتی چون برجی هر آیتی چون درجی، هر کلمه‌ای چون دقیقه‌ای، هر حرفی بر مثال ثوانی اندر آسمان مثانی، آنجا در عالم صور سبع مبانی است و اینجا در عالم سور سبع مثانی. چنان که در شب هر که چشم بر ستاره دارد راه زمین وی گم نشود، هر که اندر شب فتنه از بیم شک و شبهت چشم دل بر ستاره آیت قرآن دارد، راه دینش گم نشود. آن آسمان صورت بچشم سر همین بین تا راه قدم بر خاک گم نشود و این آسمان سورت بچشم سرّ همی بین تا راه همم بحضرت پاک گم نشود.

Ва ҳўи алзии ҷаъли аллилу алнҳори халафа ӯ он худовандаст ки фалаки офариду муддати даври ваии ду қисм гардонид : як қисм аз он шаби диҷўри ниҳод ки андари он вақт , рӯй замини басон қӣр шавад ,у қисми дигари рӯз бо нури ниҳод ки рӯй замини басон кофур шавад ,у ҳавои олам монанди шуълаҳои нур шавад . Он шаби торикро бмоаҳ мунаввар кард , ва ин рӯзи равшанро бчроғи хуршеди мутаҳҳар ва муаттар кард . Шаби торики мисоли рӯзгор меҳнатаст ва ин рӯзи равшани нишони аҳд давлатаст . Аз рӯй ишорат мегуяд : « эй касоне ки андари равшанои рӯзи давлат ором доред эмин мабошед ки торикии шаби меҳнат бар асараст , вае касоне ки андари торикии шаби меҳнат беором бӯдаед навмед мабошед ки равшанои рӯзи давлат бар асараст .

وَ هُوَ الَّذِی جَعَلَ اللَّیْلَ وَ النَّهارَ خِلْفَةً او آن خداوندست که فلک آفرید و مدت دور وی دو قسم گردانید: یک قسم از آن شب دیجور نهاد که اندر آن وقت، روی زمین بسان قیر شود، و قسم دیگر روز با نور نهاد که روی زمین بسان کافور شود، و هوای عالم مانند شعله‌های نور شود. آن شب تاریک را بماه منوّر کرد، و این روز روشن را بچراغ خورشید مطهّر و معطر کرد. شب تاریک مثال روزگار محنت است و این روز روشن نشان عهد دولت است. از روی اشارت میگوید: «ای کسانی که اندر روشنایی روز دولت آرام دارید ایمن مباشید که تاریکی شب محنت بر اثر است، و ای کسانی که اندر تاریکی شب محنت بی‌آرام بوده‌اید نومید مباشید که روشنایی روز دولت بر اثر است.

Ва гуфтаанд ки торикии шаби нишони рӯзи ҳашар ва нашраст ки аҳволу аҳўоли он рӯзи олами қиёмат сиёҳ карда . Шарқу ғарби дӯди дӯзахи гирифта . Рухсори ситорагон монандаи рӯйҳои муъминон дар он зулмати қиёмат май тобад , мҷраҳи андари ҳаво бар мисоли наҳри кавсари равону шитобон . Пас зулмати шаби нишони қиёмати дону ситорагони нишони рухсори муъминону мҷраҳи нишони наҳри кавсару ҷамоли моҳи нишони рухсори Муҳамади расӯли аллоҳ , чунон ки дар шаби торик чун моҳ рухсор бинмоед олам равшан шаваду фалак гулшан гардад . Халқи қиёмат дар зулмат ва заҳмат бошанд чун ҷамоли он меҳтари олам ( с ) пайдо гардад аҳли имонро саодату амон падед ояд .

و گفته‌اند که تاریکی شب نشان روز حشر و نشر است که احوال و اهوال آن روز عالم قیامت سیاه کرده. شرق و غرب دود دوزخ گرفته. رخسار ستارگان ماننده رویهای مؤمنان در آن ظلمت قیامت می‌تابد، مجره اندر هوا بر مثال نهر کوثر روان و شتابان. پس ظلمت شب نشان قیامت دان و ستارگان نشان رخسار مؤمنان و مجره نشان نهر کوثر و جمال ماه نشان رخسار محمد رسول اللَّه، چنان که در شب تاریک چون ماه رخسار بنماید عالم روشن شود و فلک گلشن گردد. خلق قیامت در ظلمت و زحمت باشند چون جمال آن مهتر عالم (ص) پیدا گردد اهل ایمان را سعادت و امان پدید آید.

Қавлаи таъолӣ :у ибоди арраҳмони аллазӣнаи имшўни алии алأрзи ҳўно ,

قوله تعالی: وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَی الْأَرْضِ هَوْناً،

Рӯй абӯи барзаи алослмии қол : қоли расӯли аллоҳ ( с ) : « раъйати қўмои ман умматии мо хлқўои баъду сикўнўни Фимои баъди алиўм , аҳбҳму иҳбўннии итносҳўну итбозлўну имшўни бнўри аллоҳи фии анноси рўидои фии хФиаҳу тақия , ислмўни ман анносу ислм аннос манеҳам бсбрҳму ҳлмҳм , қлўбҳми бзкри аллоҳи ттмӣну мсоҷдҳми бслотҳми иъмрўн , ирҳмўни сғирҳму иҷлўни кбирҳму итўосўни бинҳми иъўди ғниҳми алии Фқирҳму қўиҳми алии зъиФҳм , иъўдўни мрзоҳму итбъўни ҷноӣзҳм » , Фқоли раҷули ман алқўми фии злки ирФқўни брФиқҳм . ФолтФти илайҳи расӯли аллоҳ ( с ) Фқол : « куллан анаи лои рафиқи ?лаам , ҳам худоами анФсҳм , ҳам акрами алии аллоҳи ман ани иўсъи алайҳими лаҳвон алднё ъанд рбҳм , сами телии расӯли аллоҳ ( с ) :у ибоди арраҳмони аллазӣнаи имшўни алии алأрзи ҳўно .

روی ابو برزة الاسلمی قال: قال رسول اللَّه (ص): «رأیت قوما من امتی ما خلقوا بعد و سیکونون فیما بعد الیوم، احبّهم و یحبّوننی یتناصحون و یتباذلون و یمشون بنور اللَّه فی الناس رویدا فی خفیّة و تقیّة، یسلمون من الناس و یسلم الناس منهم بصبرهم و حلمهم، قلوبهم بذکر اللَّه تطمئنّ و مساجدهم بصلاتهم یعمرون، یرحمون صغیرهم و یجلّون کبیرهم و یتواسون بینهم یعود غنیّهم علی فقیرهم و قویّهم علی ضعیفهم، یعودون مرضاهم و یتّبعون جنائزهم»، فقال رجل من القوم فی ذلک یرفقون برفیقهم. فالتفت الیه رسول اللَّه (ص) فقال: «کلّا انه لا رفیق لهم، هم خدّام انفسهم، هم اکرم علی اللَّه من ان یوسّع علیهم لهوان الدنیا عند ربهم، ثم تلی رسول اللَّه (ص): وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَی الْأَرْضِ هَوْناً.

Порсӣ хабар онаст ки Мустафои алайҳ ассалом гуфт : қавмиро дидам аз уммати хеш , яъне дар мукошифоту манозилоти хеш ё дар хоб , қавмӣ ки ашхосу ашбоҳи эшон ҳануз дар банд хилқат наёмада буд , паргори қудрат дар доӣраҳи вуҷӯди эшон ҳануз бнгрдидаҳ , имрӯзи вақти зуҳӯр эшон нест то рӯзгории дигару замонии дигар ки иродат дар расаду мақодӣр дар мўоқити пайвандад , қавмӣ ки ман эшонро дӯст дорам ва эшон маро дӯст доранд юади аҳдҳми луи ронии боҳлаҳу мола , ҷавонмардонеанд ки пайвастаи якдигарро некӣ хоҳанд ва ончӣ доранд агар мол буд ва агар ҷоҳ аз якдигар дареғ надоранду ҳақу ҳазз худ бигузоранду ҳуқуқи бародарони фаро пеш доранд , роҳбаронанд баҳақ ки бнўр аллоҳ мераванд , бчроғи ҳудоу шамъи имону нури яқини роҳи дайнро гузора мекунанд , нарми нарму осон бе озори миён халқ мераванд , дилҳошони бзкри аллоҳи ороми гирифтаи масҷидҳошони бнмозу ибодат ободон дошта бо перони бҳрмт ва иҷлол зӣанд , бо кӯдакони брҳмту рأФт бо ҳамагони бмўосоту муроот , тавонгарашон нанг надорад бъёдт дарвеш шавад , заъифонро бозҷўинду беморонро вопрснду бтшииъи ҷинозаҳо берун шаванд . Мардӣ гуфт : ё расӯли аллоҳи эшон ки барин сифат ва сират бошанд магар ки бар бардагон ва дирам харидагон хеш рФқ кунанд ва озарм доранд . Расӯл худо гуфт : куллан на чунонаст ки ту гуфтӣ , ки эшон худ бардагон ва дирам харидагон надоранд ,у ҷузи хештани касро бар хизмат хеш надоранд , ва на писанданд , эшон бар худои ъзу ҷли гиромитар аз онанд ки эшонро фарои дунёии ?данӣ хасис диҳад . Он гуҳи расӯл ( с ) ин оят бархонад :у ибоди арраҳмони аллазӣнаи имшўни алии алأрзи ҳўно , хавоси бандагону рҳигони раҳмон эшонанд ки хори ихтиёр дар маҷории ақдор аз қадами гоҳ хеш барканданду сари нафаси насиби талаби бсмсоми тавозуъи биФкнднд . Лои ҷурми бмқоми убудийяти расиданд . Бандагон ӯ бҳқиқт эшонанд ки пайваста дар гузорад фармонанд . Аз насиби пок ва аз ихтиёри давр ва аз хости худ безор . Дар ин олами сад ҳазор абди арраҳмону абди алрзоқу абди алўҳоби бинӣ ки яке абди аллоҳро набинӣ , балии баноми бинии бмънӣ кам бинӣ , бандагии эшон бнсиби омехтау бҳзи худ олӯда , ӯ ки ҳақро ҷли ҷалолаи бнсиби талабад ё пурситади банда насибаст на банда ӯ .

پارسی خبر آنست که مصطفی علیه السّلام گفت: قومی را دیدم از امت خویش، یعنی در مکاشفات و منازلات خویش یا در خواب، قومی که اشخاص و اشباح ایشان هنوز در بند خلقت نیامده بود، پرگار قدرت در دائره وجود ایشان هنوز بنگردیده، امروز وقت ظهور ایشان نیست تا روزگاری دیگر و زمانی دیگر که ارادت در رسد و مقادیر در مواقیت پیوندد، قومی که من ایشان را دوست دارم و ایشان مرا دوست دارند یود احدهم لو رآنی باهله و ماله، جوانمردانی‌اند که پیوسته یکدیگر را نیکی خواهند و آنچه دارند اگر مال بود و اگر جاه از یکدیگر دریغ ندارند و حق و حظّ خود بگذارند و حقوق برادران فرا پیش دارند، راهبرانند بحق که بنور اللَّه میروند، بچراغ هدی و شمع ایمان و نور یقین راه دین را گذاره میکنند، نرم نرم و آسان بی‌آزار میان خلق میروند، دلهاشان بذکر اللَّه آرام گرفته مسجدهاشان بنماز و عبادت آبادان داشته با پیران بحرمت و اجلال زیند، با کودکان برحمت و رأفت با همگان بمواسات و مراعات، توانگرشان ننگ ندارد بعیادت درویش شود، ضعیفان را بازجویند و بیماران را واپرسند و بتشییع جنازه‌ها بیرون شوند. مردی گفت: یا رسول اللَّه ایشان که برین صفت و سیرت باشند مگر که بر بردگان و درم خریدگان خویش رفق کنند و آزرم دارند. رسول خدا گفت: کلّا نه چنانست که تو گفتی، که ایشان خود بردگان و درم خریدگان ندارند، و جز خویشتن کس را بر خدمت خویش ندارند، و نه‌پسندند، ایشان بر خدای عز و جل گرامی‌تر از آنند که ایشان را فرا دنیای دنی خسیس دهد. آن گه رسول (ص) این آیت برخواند: وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَی الْأَرْضِ هَوْناً، خواص بندگان و رهیگان رحمان ایشان‌اند که خار اختیار در مجاری اقدار از قدم‌گاه خویش برکندند و سر نفس نصیب طلب بصمصام تواضع بیفکندند. لا جرم بمقام عبودیّت رسیدند. بندگان او بحقیقت ایشانند که پیوسته در گزارد فرمانند. از نصیب پاک و از اختیار دور و از خواست خود بیزار. در این عالم صد هزار عبد الرحمن و عبد الرزاق و عبد الوهاب بینی که یکی عبد اللَّه را نبینی، بلی بنام بینی بمعنی کم بینی، بندگی ایشان بنصیب آمیخته و بحظ خود آلوده، او که حق را جل جلاله بنصیب طلبد یا پرستد بنده نصیب است نه بنده او.

Пери бӯи алии сиёҳи қудси аллоҳ рӯҳа гуфт : агар туро гӯйанд биҳишти хоҳӣ ё ду ракаати намоз , ту биҳишт ихтиёр макун намоз ихтиёр кун зеро ки биҳишти насиб туасту намози хизмат ӯ .

پیر بو علی سیاه قدس اللَّه روحه گفت: اگر ترا گویند بهشت خواهی یا دو رکعت نماز، تو بهشت اختیار مکن نماز اختیار کن زیرا که بهشت نصیب تو است و نماز خدمت او.

Мӯсои умрон ( ъ ) ки мклми ҳақ буду макрами ҳазрати иззат буд чун бнздик Хизр омад ду бор бар вай эътироз кард : яке аз баҳри он ғуломи куштан , дигар аз баҳри он киштӣ шикастан . Чун насиб дар миён набӯд Хизри сабр ҳаме кард боз чун Мӯсо бнсиб биҷунбед ва гуфт : « луи шӣти лотхзти алайҳи أҷро » Хизр гуфт : « ҳозои фироқи бинӣу бинк » , акнӯн ки бнсиби худ боздид омадӣ моро бо ту рӯй суҳбат нест , зеро ки дар суҳбати музд шарт нест .

موسی عمران (ع) که مکلّم حق بود و مکرّم حضرت عزت بود چون بنزدیک خضر آمد دو بار بر وی اعتراض کرد: یکی از بهر آن غلام کشتن، دیگر از بهر آن کشتی شکستن. چون نصیب در میان نبود خضر صبر همی کرد باز چون موسی بنصیب بجنبید و گفت: «لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَیْهِ أَجْراً» خضر گفت: «هذا فِراقُ بَیْنِی وَ بَیْنِکَ»، اکنون که بنصیب خود بازدید آمدی ما را با تو روی صحبت نیست، زیرا که در صحبت مزد شرط نیست.

Пер тариқат гуфт : худованди суҳбат на муздураст . Ва муздури бҳқиқт мағрураст . То мард муздураст аз суҳбат давраст , ва то муддаӣаст ммкўрст , ва то амрро муаззамаст ва наҳйро муҳтарам ғарқа нураст . Ва ибоди арраҳмони бандагони рҳмн бҳқиқт эшонанд ки бар зоҳири эшон банд фармонаст дар ботини эшон нисори лутф рҳмнаст . Банди фармон бар зоҳири нишон хоӣФонасту нисори лутфи рҳмн дар ботини нишон муқаррабонаст .

پیر طریقت گفت: خداوند صحبت نه مزدور است. و مزدور بحقیقت مغرور است. تا مرد مزدور است از صحبت دور است، و تا مدعی است ممکورست، و تا امر را معظم است و نهی را محترم غرقه نورست. وَ عِبادُ الرَّحْمنِ بندگان رحمن بحقیقت ایشانند که بر ظاهر ایشان بند فرمانست در باطن ایشان نثار لطف رحمن است. بند فرمان بر ظاهر نشان خائفان است و نثار لطف رحمن در باطن نشان مقرّبان است.

Овардаанд ки исо ( ъ ) басаи каси бргзшти эшонро дид заъиф ва наҳиф гашта : збўлӣ ва наҳавлӣ бар эшон зоҳир шуда , эшонро пурсед ки сабаб ин наҳавлу нҳоФт шумо чист ? гуфтанд : алхўФи ман алнор . Рӯҳ аллоҳ гуфт : ҳақи алии аллоҳи ани иؤмни алхоӣФ .

آورده‌اند که عیسی (ع) بسه کس برگذشت ایشان را دید ضعیف و نحیف گشته: ذبولی و نحولی بر ایشان ظاهر شده، ایشان را پرسید که سبب این نحول و نحافت شما چیست؟ گفتند: الخوف من النار. روح اللَّه گفت: حق علی اللَّه ان یؤمن الخائف.

Чун азишон даргузашт се каси дигарро дид азишон наҳифтару заъифтар рўиҳоишон чун ойӣнаҳо аз нур . Гуфт : чаҳ чизи шуморо бойен ҳол оварад ва чунин заъиф кард ?

چون ازیشان درگذشت سه کس دیگر را دید ازیشان نحیف‌تر و ضعیف‌تر رویهایشان چون آیینه‌ها از نور. گفت: چه چیز شما را باین حال آورد و چنین ضعیف کرد؟

Гуфтанд : ҳуби аллоҳи ъзу ҷл . Рӯҳ аллоҳ гуфт : антми алмқрбўн , ҳол шумо дигарасту ишқи шумо дигар , шумо муқаррабон ва дӯстонед , гузидагон ва наздиконед . Дар ахбор воридаст ки : « ё Довӯди зикрии ллзокрину ҷаннатии ллмтиъину зиёратии ллшокрину анои хоссаи ллмҳбин » . Дар пардаи дӯстӣ корҳо равад ки он ҳамаи берун аз пардаи дӯстии товон буд , чнонстӣ ки аллоҳ гуфтӣ мо эшонро чун дар вуҷӯд оварадем ва донистем ки аз эшон ъсроту зулот буд нахусти бисоти муҳаббати бгстронидим ва ин ндоءи каромати додем ки : « иҳбҳму иҳбўнаҳ » то ончӣ эшон кунанд бҳкми муҳаббат азишон мрФўъу мадфуъ буд . Он рӯз ки ҷамоли сФўти одам ( ъ ) аз олами ғайб сар баровард қадии алифӣ , шаклии рост , наҳодӣ мустақӣм , зоҳиру ботини баҳами пайваста , аўосри аносир ӯро беди қудрати баҳами дарбаста , дидаҳои Фриштгон аз зоҳири ҷурми ҷисми вай андар нагузашт ва надонистанд ки андари қаъри баҳри синаи вай чаҳ садафаст ва дар он садаф чаҳ дараст . Бҳкми ихтисори назар дар зоҳир вай карданд , гуфтанд : أи тҷъли фӣҳо ман иФсди фӣҳо , то ндоء ғайб даромад ки шумо зоҳир ва сӯрат байнед ва мо ниҳоят кор донем , шуморо назар бар зоҳир маъсиятасту ҳукми мо бар мӯҷиби ботин маърифатаст , агар зоҳири ин Халифаи бзлтии гардии пазирад ё фарзандони вай дар доми ком гомӣ ниҳанд , ботини оростаи эшону забони перостаи эшон бҳкми аътзору истиғфори узри он ҷурм бихоҳад ва мо бшФоъти дилии мухлис боямон ,у забонии мухлиси бзкри рҳмн , он зоҳири эшон аз он зулат фурӯ шӯйем .

گفتند: حبّ اللَّه عز و جل. روح اللَّه گفت: انتم المقربون، حال شما دیگرست و عشق شما دیگر، شما مقربان و دوستانید، گزیدگان و نزدیکانید. در اخبار وارد است که: «یا داود ذکری للذاکرین و جنتی للمطیعین و زیارتی للشاکرین و انا خاصة للمحبین». در پرده دوستی کارها رود که آن همه بیرون از پرده دوستی تاوان بود، چنانستی که اللَّه گفتی ما ایشان را چون در وجود آوردیم و دانستیم که از ایشان عثرات و زلات بود نخست بساط محبت بگسترانیدیم و این نداء کرامت دادیم که: «یحبهم و یحبونه» تا آنچه ایشان کنند بحکم محبت ازیشان مرفوع و مدفوع بود. آن روز که جمال صفوت آدم (ع) از عالم غیب سر برآورد قدّی الفی، شکلی راست، نهادی مستقیم، ظاهر و باطن بهم پیوسته، اواصر عناصر او را بید قدرت بهم دربسته، دیده‌های فریشتگان از ظاهر جرم جسم وی اندر نگذشت و ندانستند که اندر قعر بحر سینه وی چه صدف است و در آن صدف چه درّ است. بحکم اختصار نظر در ظاهر وی کردند، گفتند: أَ تَجْعَلُ فِیها مَنْ یُفْسِدُ فِیها، تا نداء غیب درآمد که شما ظاهر و صورت بینید و ما نهایت کار دانیم، شما را نظر بر ظاهر معصیت است و حکم ما بر موجب باطن معرفت است، اگر ظاهر این خلیفه بزلتی گردی پذیرد یا فرزندان وی در دام کام گامی نهند، باطن آراسته ایشان و زبان پیراسته ایشان بحکم اعتذار و استغفار عذر آن جرم بخواهد و ما بشفاعت دلی مخلص بایمان، و زبانی مخلص بذکر رحمن، آن ظاهر ایشان از آن زلت فرو شوییم.

Ва қоли бъзҳми фии сафаи ибоди арраҳмон : алъбодаҳи ҳлитҳму алФқри кромтҳму тоъаҳи аллоҳи ҳлоўтҳму ҳуби аллоҳи лзтҳму илои аллоҳи ҳоҷтҳму алтқўии зодааму алҳдии мркбҳму алқуръони ҳдисҳму аззикри зинтҳму алқноъаҳи молҳму алъбодаҳи касабааму алшитони ъдўҳм ва алҳақ ҳорсҳму алнҳори ъбртҳму аллили Фкртҳму алҳёҳи мрҳлтҳму аламути мнзлтҳму алқбри ҳснҳму алФрдўси масканаму алнзри илои раби Алъоламин мнитҳм , ҳўи хавоси ибодаи аллазӣнаи қоли аллоҳи таъолӣ :у ибоди арраҳмони аллазӣнаи имшўни алии алأрзи ҳўно . Қавла : أўлӣки иҷзўни алғрФаҳи бмои сбрўо , иътии алксири ман ътоӣаҳу иъдаҳи қлилоу иқбли алисири ман тоъаҳи алъбди Фиъдаҳи ксирои ъзимои иътиҳми фии алҷнаҳи алқсўр ва мо фӣҳо ман алҳўр , сами иқўл : أўлӣки иҷзўни алғрФаҳи бмои сбрўоу иқбли алисири ман алъбди Фқол : Фҷоءи бъҷли самин . Ва илқўни фӣҳо тҳиаҳу сломо . Ва дар осор манқӯласт ки муъминон чун ҳақро ҷли ҷалолаи бенанди ибтидои ҳақ бар эшон салом кунад , ду дӯсти баъд аз фурқати дароз чун бар ҳам расанд ибтидои он яке салом кунад ки шавқаши зиёдат буд ва алҳақ ҷли ҷалолаи иқўл : алои толи шавқи алأброри илои лақоеу анои илои лқоӣҳми лошди шўқо .

و قال بعضهم فی صفة عباد الرحمن: العبادة حلیتهم و الفقر کرامتهم و طاعة اللَّه حلاوتهم و حبّ اللَّه لذتهم و الی اللَّه حاجتهم و التقوی زادهم و الهدی مرکبهم و القرآن حدیثهم و الذکر زینتهم و القناعة مالهم و العبادة کسبهم و الشیطان عدوّهم و الحق حارسهم و النهار عبرتهم و اللیل فکرتهم و الحیاة مرحلتهم و الموت منزلتهم و القبر حصنهم و الفردوس مسکنم و النظر الی رب العالمین منیتهم، هو خواص عباده الذین قال اللَّه تعالی: وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَی الْأَرْضِ هَوْناً. قوله: أُوْلئِکَ یُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا، یعطی الکثیر من عطائه و یعده قلیلا و یقبل الیسیر من طاعة العبد فیعدّه کثیرا عظیما یعطیهم فی الجنة القصور و ما فیها من الحور، ثمّ یقول: أُوْلئِکَ یُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا و یقبل الیسیر من العبد فقال: فَجاءَ بِعِجْلٍ سَمِینٍ. وَ یُلَقَّوْنَ فِیها تَحِیَّةً وَ سَلاماً. و در آثار منقول است که مؤمنان چون حق را جل جلاله بینند ابتدا حق بر ایشان سلام کند، دو دوست بعد از فرقت دراز چون بر هم رسند ابتدا آن یکی سلام کند که شوقش زیادت بود و الحق جل جلاله یقول: الا طال شوق الأبرار الی لقایی و انا الی لقائهم لاشدّ شوقا.