Қавлаи таъолӣ : إни қоруни кони ман қавми Мӯсои Фбғии алайҳими ҳуби алднёи ҳамли қоруни алии ҷамъҳо ва ҷамъҳо ҳамлаи алии албғии алайҳиму сори ксраҳи молаи сабаби ҳалока . Ва фии алхбр , ҳуби алднёи раъси кули хтиӣаҳ .

قوله تعالی: إِنَّ قارُونَ کانَ مِنْ قَوْمِ مُوسی‌ فَبَغی‌ عَلَیْهِمْ حبّ الدنیا حمل قارون علی جمعها و جمعها حمله علی البغی علیهم و صار کثرة ماله سبب هلاکه. و فی الخبر، حب الدنیا رأس کل خطیئة.

Дӯстии дунёи ҳамаи сари гноҳонсту моя ҳар фитна , бех ҳар фасод , ҳар ки аз худо боз монад бмҳру дӯстии дунёи бозмонд .

دوستی دنیا همه سر گناهانست و مایه هر فتنه، بیخ هر فساد، هر که از خدا باز ماند بمهر و دوستی دنیا بازماند.

Дунёи пулӣ гузаштанӣасту бисотӣ дар навиштанӣ , мартаъи лофи гоҳи муддаӣону маҷмаъи боргоҳ бехатарон . Сармоя бедувалатон ,у мстбаҳи бадбахтон . Маъшуқаи нокасону қиблаи хасисони дӯстӣ бевафоу доя эй бемеҳр . Ҷамолӣ бо ниқоб дорад ,у рафторӣ носавоб дорад ва чун ту дӯст дар зери хоки сад ҳазорон дорад , бар торам тўорӣ нишаста ва аз шабакаи шак мебурун нигарад , бо ту мегуяд :

دنیا پلی گذشتنی است و بساطی در نوشتنی، مرتع لاف گاه مدعیان و مجمع بارگاه بی‌خطران. سرمایه بی‌دولتان، و مصطبه بدبختان. معشوقه ناکسان و قبله خسیسان دوستی بی‌وفا و دایه‌ای بی‌مهر. جمالی با نقاب دارد، و رفتاری ناصواب دارد و چون تو دوست در زیر خاک صد هزاران دارد، بر طارم طواری نشسته و از شبکه شک می برون نگرد، با تو میگوید:

Мустафо ( с ) гуфт , « мо ман аҳади исбҳи фии алднёи алоу ҳўи фӣҳо бмнзлаҳи алзиФи молаи фии ядаи орӣау алзиФи мнтлқу алъориаҳи мардӯда .

مصطفی (ص) گفت، «ما من احد یصبح فی الدنیا الا و هو فیها بمنزلة الضیف ماله فی یده عاریة و الضیف منطلق و العاریة مردودة.

Ва фии рўоиаҳи ахрии ани мслкми фии алднёи кмсли алзиФу ани мо фии аидикм орӣа мегуяд мисли шумо дарин дунёии ғаддор мисл меҳмонӣаст ки бмҳмонхонаҳ фурӯ ояд ҳар оинаи меҳмон рафтанӣ буд на бӯданӣ ҳамчун он марди корвонӣ ки бмнзл фурӯ ояд лои бад аз онҷо рахт бардорад , ва таманно кунад ки онҷо боистад сахти нодон ва бесомон буд ки он гуҳ на бмқсўд расад ва на бахона боз ояд .

و فی روایة اخری ان مثلکم فی الدنیا کمثل الضیف و ان ما فی ایدیکم عاریة میگوید مثل شما درین دنیای غدّار مثل مهمانیست که بمهمانخانه فرو آید هر آینه مهمان رفتنی بود نه بودنی همچون آن مرد کاروانی که بمنزل فرو آید لا بد از آنجا رخت بردارد، و تمنا کند که آنجا بایستد سخت نادان و بی‌سامان بود که آن گه نه بمقصود رسد و نه بخانه باز آید.

Ҷаҳд он кун эй ҷавонмард ки ин пули блўии бсломти бозгузорӣ ва онро дори алқрор худ насозӣу дили дарав на бандӣ то шайтон бар ту зафари наёбад . Сад шери гурусна дар гилаи гӯсфанди чандон зиён накунад ки шайтон бо ту кунад : إни алшитони лаками адуи Фотхзўаҳи ъдўо ва сад шайтон он накунад ки нафаси аммора бо ту кунад : аъдии ъдўки нФски алтии байни ҷнбик . Яке тааммул кун дар кори қоруни бадбахти нафасу шайтон ҳар ду даст дарҳам доданд то ӯро аз дайн бароварданд , аз он ки обаш аз сарчашмаи худ торик буд як чанд ӯро бо амал ориятӣ доданд лؤлؤи шоҳвор ҳаме намӯд чун ҳукми азалӣу собиқаи аслӣ дар расед худ шабаҳи қӣри ранг буд забони ҳолаш ҳаме гуяд :

جهد آن کن ای جوانمرد که این پل بلوی بسلامت باز گذاری و آن را دار القرار خود نسازی و دل درو نه‌بندی تا شیطان بر تو ظفر نیابد. صد شیر گرسنه در گله گوسفند چندان زیان نکند که شیطان با تو کند: إِنَّ الشَّیْطانَ لَکُمْ عَدُوٌّ فاتخذوه عدوا و صد شیطان آن نکند که نفس امّاره با تو کند: اعدی عدوک نفسک التی بین جنبیک. یکی تامل کن در کار قارون بدبخت نفس و شیطان هر دو دست درهم دادند تا او را از دین برآوردند، از آن که آبش از سرچشمه خود تاریک بود یک چند او را با عمل عاریتی دادند لؤلؤ شاهوار همی‌نمود چون حکم ازلی و سابقه اصلی در رسید خود شبه قیر رنگ بود زبان حالش همی‌گوید:

ФхсФно ба ва бидора алأрзи бдъои Мӯсо ӯро базмин фурӯи бараду қоруни савганд бар Мӯсо май ниҳоди баҳақи қаробату Мӯсои буи илтифот накард ва мегуфт : ё арзи хзиаҳ , то он гуҳ ки итоб омад аз ҳақи ҷли ҷалола ки ё Мӯсои нодоки баҳақи алқробаҳу анати тқўл ё арзи хзиаҳ , ё Мӯсо агар маро хондӣ ман ӯро иҷобат кардамӣ . Дар қисса овардаанд ки ҳар рӯзи як қомати хеши базмин фурӯ мешуд то он рӯз ки Юнус дар шиками моҳӣ дар қаър баҳр бирав раседу қорун аз ҳол Мӯсо пурсед чунон ки хуишонро пурсанад , Фоўҳии аллоҳи таъолӣ : лои тизади фии хсФаҳи бҳрмаҳи анаи сأли ани ибни аммау васл ба раҳма .

فَخَسَفْنا بِهِ وَ بِدارِهِ الْأَرْضَ بدعای موسی او را بزمین فرو برد و قارون سوگند بر موسی می‌نهاد بحق قرابت و موسی بوی التفات نکرد و میگفت: یا ارض خذیه، تا آن گه که عتاب آمد از حق جلّ جلاله که یا موسی ناداک بحق القرابة و انت تقول یا ارض خذیه، یا موسی اگر مرا خواندی من او را اجابت کردمی.در قصه آورده‌اند که هر روز یک قامت خویش بزمین فرو می‌شد تا آن روز که یونس در شکم ماهی در قعر بحر برو رسید و قارون از حال موسی پرسید چنان که خویشان را پرسند، فاوحی اللَّه تعالی: لا تزد فی خسفه بحرمة انّه سأل عن ابن عمّه و وصل به رحمه.

Тлки ?илдори алохраҳи нҷълҳои ллзини лои иридўни ълўои фии алأрзу лои Фсодои фардо дар сарои охирати сокинони мақъади сидқу муқаррабони ҳазрати ҷабарут қавмӣ бошанд ки дарин дунёи бартарӣ ва меҳтарӣ наҷӯянд , худро аз ҳамаи каси кеҳтар ва камтар донанд ва бичишам писанди ҳаргиз дар худ нанигаранд , чунон ки он ҷавонмард тариқат гуфт ки аз мавқифи Арафот боз гашта буд ӯро гуфтанд Киеви раъйати аҳли алмўқФ ? чун дидӣ аҳли мавқифро ? ҷавоб дод ки раъйати қўмои луи лои ании канти Фиҳми лрҷўти ани иғФри аллоҳи ?лаами қавмиро дидам ки агар на ман дар миён эшон будамӣ умед будӣ ки ҳамаи омирзида боз гирданд .

تِلْکَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِینَ لا یُرِیدُونَ عُلُوًّا فِی الْأَرْضِ وَ لا فَساداً فردا در سرای آخرت ساکنان مقعد صدق و مقرّبان حضرت جبروت قومی باشند که درین دنیا برتری و مهتری نجویند، خود را از همه کس کهتر و کمتر دانند و بچشم پسند هرگز در خود ننگرند، چنان که آن جوانمرد طریقت گفت که از موقف عرفات باز گشته بود او را گفتند کیف رأیت اهل الموقف؟ چون دیدی اهل موقف را؟ جواب داد که رأیت قوما لو لا انّی کنت فیهم لرجوت ان یغفر اللَّه لهم قومی را دیدم که اگر نه من در میان ایشان بودمی امید بودی که همه آمرزیده باز گردند.

эй ҷавонмард бичишам писанди бахуди мангар ва дар роҳ « ман » машав ки ҳаргиз касе бар манӣ суд накард . Ончӣ бар Иблис омад аз рӯй манӣ омад ки гуфт : أнои хайри яке аз бузургони дайни Иблисро дид гуфт марои пандии даҳ , гуфт : магӯ ки ман то нашӯй чу ман . Ин худ роҳи соликон тариқатасту ҷавонмардони ҳақиқат . Аммо дар роҳи шариъати манӣ биўкндн раво нест , зеро ки дар шариъати ҳўолт бо туаст ва аз он басар нашавад .

ای جوانمرد بچشم پسند بخود منگر و در راه «من» مشو که هرگز کسی بر منی سود نکرد. آنچه بر ابلیس آمد از روی منی آمد که گفت: أَنَا خَیْرٌ یکی از بزرگان دین ابلیس را دید گفت مرا پندی ده، گفت: مگو که من تا نشوی چو من. این خود راه سالکان طریقت است و جوانمردان حقیقت. اما در راه شریعت منی بیوکندن روا نیست، زیرا که در شریعت حوالت با تو است و از آن بسر نشود.

Шайхи бӯи абди аллоҳ хафиф гуфт манӣ биўкндн дар шариъат зндқаҳаст , ва манӣ исбот кардан дар ҳақиқат ширкаст чун дар мақом шариъат бошӣ ҳамеи гӯй ки ман , чун дар роҳ ҳақиқат бошӣ мегӯй ки : ӯ , худ ҳама ӯ шариъат афъоласту ҳақиқати аҳвол , қавоми афъоли бтўу низоми аҳвол бо ӯ .

شیخ بو عبد اللَّه خفیف گفت منی بیوکندن در شریعت زندقه است، و منی اثبات کردن در حقیقت شرک است چون در مقام شریعت باشی همی‌گوی که من، چون در راه حقیقت باشی میگوی که: او، خود همه او شریعت افعال است و حقیقت احوال، قوام افعال بتو و نظام احوال با او.

إни алзии фарзи алейк алқуръони лродки إлии маъоди фии аззоҳири илои Маккау кони иқўли ксирои алўтни алўтни Фҳққи аллоҳи сؤлаҳ , ва аммо фии алсру алошораҳи Фолмънии ани алзии инсбки боўсоФи алтФрқаҳи болтблиғу басти алшриъаҳи лродки илои алҷмъи болтҳқиқи болФноءи ани алхлқ .

إِنَّ الَّذِی فَرَضَ عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لَرادُّکَ إِلی‌ مَعادٍ فی الظاهر الی مکة و کان یقول کثیرا الوطن الوطن فحقق اللَّه سؤله، و امّا فی السّر و الاشارة فالمعنی ان الذی ینصبک باوصاف التفرقة بالتبلیغ و بسط الشریعة لرادک الی الجمع بالتحقیق بالفناء عن الخلق.

Мустафо ( с ) то дар таблиғи рисолату басти шариъату тамҳиди қавоиди дайн буд дар мақоми тафарруқат буд аз баҳри наҷоти халқу бойени оят ӯро аз мзиқи тафарруқат бо сҳроءи ҷамъи бурданд ки машраби хоси вай буд , то мегуфт : лои исънии фӣ вақте ғайри рабӣ .

مصطفی (ص) تا در تبلیغ رسالت و بسط شریعت و تمهید قواعد دین بود در مقام تفرقت بود از بهر نجات خلق و باین آیت او را از مضیق تفرقت با صحراء جمع بردند که مشرب خاص وی بود، تا میگفت: لا یسعنی فی وقتی غیر ربی.

Пер тариқат гуфт : он кас ки ҷамъи вай дуруст бошад тафарруқат ӯро зиён надорад .

پیر طریقت گفت: آن کس که جمع وی درست باشد تفرقت او را زیان ندارد.

Ва онро ки насаб ӯ дуруст бошад бъқўқи насаб бурӣда нагардад . Дар айни ҷамъи сухани гуфтан на кор забонаст , иборат аз ҳақиқати ҷамъ бӯҳтонаст , мустаҳлакро дар баҳри бало чаҳ баёнаст , аз мустағриқ дар айни фано чаҳ нишонаст , ин ҳадиси растохези дил ва ғорат ҷонаст , бо савлати висоли дилу дидаро чаҳ тавонист , он каси кӯ бар насими висол худ ҳайронаст , дайраст то ҷон ӯ ба меҳри азал гаравгонаст , бе дили бод ки аз паии дили бФғонст . Бе ҷони бод ки аз рафтан бадваст пушаймонаст .

و آن را که نسب او درست باشد بعقوق نسب بریده نگردد. در عین جمع سخن گفتن نه کار زبانست، عبارت از حقیقت جمع بهتان است، مستهلک را در بحر بلا چه بیانست، از مستغرق در عین فنا چه نشانست، این حدیث رستاخیز دل و غارت جانست، با صولت وصال دل و دیده را چه توانست، آن کس کو بر نسیم وصال خود حیرانست، دیرست تا جان او به مهر ازل گروگان است، بی‌دل باد که از پی دل بفغانست. بی‌جان باد که از رفتن بدوست پشیمانست.

Кули шайъи ءи ҳолки إлои виҷҳаи ?лаи алҳкму إлиаҳи трҷъўн ҳар чаҳ лами икни сам конаст дар маъраз заволаст ва дар садамаи фано . Нобӯда дай ва нест фардо ,у ҷалоли аҳадяти бзоту сифоти самадяти боқӣ , поянда , пеш аз ҳамаи зиндагони зинда ва бар зиндагонӣу зиндагони худованди мирос бар ҷаҳон аз ҷаҳонёну боқии пас ҷаҳонёну ҷаҳону бозгашти ҳамаи кору ҳамаи халқ бо ваии ҷовдон .

کُلُّ شَیْ‌ءٍ هالِکٌ إِلَّا وَجْهَهُ لَهُ الْحُکْمُ وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ هر چه لم یکن ثم کان است در معرض زوالست و در صدمه فنا. نابوده دی و نیست فردا، و جلال احدیت بذات و صفات صمدیت باقی، پاینده، پیش از همه زندگان زنده و بر زندگانی و زندگان خداوند میراث بر جهان از جهانیان و باقی پس جهانیان و جهان و بازگشت همه کار و همه خلق با وی جاودان.

Пер тариқат гуфт : илоҳӣ эй донанда ҳар чизу созанда ҳар кору доранда ҳар кас на касро бо ту анбозӣ ва на касро аз ту бениёзӣ : кор бҳкмт меандозӣ ва блтФ месозӣ , на бедодаст ва на бозӣ , илоҳӣ на бчроиии кори ту бандаро илм , ва на бар ту касро ҳукм . Сазоҳо ту сохтӣ , ва навоҳо ту хостӣ . На аз каси бтў , на аз ту бкс , ҳама аз ту бтўи ҳамаи туе бас , алокли шайъи ءи мо халои аллоҳи ботил . Худоу баси алойиқи мунқатиъ ,у асбоби музмаҳилу русуми ботилу ҳудӯди муталошӣу хилоиқи фонӣу ҳақи яктои баҳақи худ боқӣ .

پیر طریقت گفت: الهی ای داننده هر چیز و سازنده هر کار و دارنده هر کس نه کس را با تو انبازی و نه کس را از تو بی‌نیازی: کار بحکمت می‌اندازی و بلطف میسازی، نه بیدادست و نه بازی، الهی نه بچرایی کار تو بنده را علم، و نه بر تو کس را حکم. سزاها تو ساختی، و نواها تو خواستی. نه از کس بتو، نه از تو بکس، همه از تو بتو همه تویی بس، الاکل شی‌ء ما خلا اللَّه باطل. خدا و بس علایق منقطع، و اسباب مضمحل و رسوم باطل و حدود متلاشی و خلایق فانی و حق یکتا بحق خود باقی.