Қавлаи таъолӣу тақаддус : أи лами тероаи أни аллоҳи схри лаками мо фии алсмоўот ва мо фии алأрзу أсбғ алайкум наамма зоҳира ва ботина бидон ки оламёни се гуруҳанд : гуруҳе абноء дунёанд ба неъмати зоҳири машғӯл шуда , гуруҳеи абноء охиратанд дар неъмати ботини овехта .

قوله تعالی و تقدّس: أَ لَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَکُمْ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ وَ أَسْبَغَ عَلَیْکُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً بدان که عالمیان سه گروه‌اند: گروهی ابناء دنیااند به نعمت ظاهر مشغول شده، گروهی ابناء آخرت‌اند در نعمت باطن آویخته.

Сиўмини абноء азаланд ки дар шуҳуди манъаму роз вале неъмат бо неъмати напардохтанад . На сайд дунё шуданд , на қайди уқбои гаштанд , сӯрати эшон ниқоби сифати эшон , ва ҳар мӯӣ ки бар андоми эшон садафӣ аз садафҳои асрору ганҷӣ аз хзоӣни анвор на аз газоф .

سیومین ابناء ازل‌اند که در شهود منعم و راز ولی نعمت با نعمت نپرداختند. نه صید دنیا شدند، نه قید عقبی گشتند، صورت ایشان نقاب صفت ایشان، و هر موی که بر اندام ایشان صدفی از صدفهای اسرار و گنجی از خزائن انوار نه از گزاف.

Бӯи язиди бастомии раҳма аллоҳ гуфт : луи қалъати шеъраи ман ҷасадии лзолти алднёи бмои фӣҳоу луи қисмати анвори шеъраи ман ҷасадии алии ҷамеъи куффори алднёи лўсътҳму ломнўои биллоҳу русулау млоӣктаҳу кутуба .

بو یزید بسطامی رحمه اللَّه گفت: لو قلعت شعرة من جسدی لزالت الدنیا بما فیها و لو قسمت انوار شعرة من جسدی علی جمیع کفّار الدنیا لوسعتهم و لآمنوا باللّه و رسله و ملائکته و کتبه.

Саиди қтон аз кбор машойих бӯда ҳақро ҷли ҷалола ва ъам нўолаҳу азм шаъна бихоб дид ки гуфт : ё Саиди кули анноси итлбўни манӣ алои абои язиди ?фонаи итлбнии ҳамаи мардумон аз мо чизе хоҳанд магари бӯи язид ки ӯ аз мо моро мехоҳад . Бӯи бикр шблӣ гуфт : мадхали роҳи ҳусайни Мансур аз ҳусайн пурсидам гуфтам : Киеви алтриқи алик ? Фқоли хтўтин ,у қади васлат ё ҳусайни ин роҳ ки ту дар он ва май рӯй чаҳ бояд кард то бтўи расм ? ҳусайн гуфт ду қадамаст он ду қадам баргир ва бмо раседӣ , дунё бар рӯй ошиқони дунёи зан ва дар маъшуқаи эшон бо эшон мнозът макуну охирати бтолбони он таслим куну мноқшти худ аз эшон даври дору бандаи даргоҳ иззат бош бетасарруф дар дунёу охират , яъне ки агар ҳамроҳи мое аз олами ҷаъляти беруни ойу қадами сидқ дар Фзоءи мшоҳдт на ки дар он фазо на ваҳшати дунё буд на зинати охират .

سعید قطان از کبار مشایخ بوده حق را جلّ جلاله و عمّ نواله و عظم شأنه بخواب دید که گفت: یا سعید کلّ الناس یطلبون منّی الّا ابا یزید فانه یطلبنی همه مردمان از ما چیزی خواهند مگر بو یزید که او از ما ما را میخواهد. بو بکر شبلی گفت: مدخل راه حسین منصور از حسین پرسیدم گفتم: کیف الطریق الیک؟ فقال خطوتین، و قد وصلت یا حسین این راه که تو در آن و می‌روی چه باید کرد تا بتو رسم؟ حسین گفت دو قدم است آن دو قدم برگیر و بما رسیدی، دنیا بر روی عاشقان دنیا زن و در معشوقه ایشان با ایشان منازعت مکن و آخرت بطالبان آن تسلیم کن و مناقشت خود از ایشان دور دار و بنده درگاه عزت باش بی‌تصرف در دنیا و آخرت، یعنی که اگر همراه مایی از عالم جعلیّت بیرون آی و قدم صدق در فضاء مشاهدت نه که در آن فضا نه وحشت دنیا بود نه زینت آخرت.

Дар хабараст ки исо ( ъ ) ба қавмӣ аз муҷтаҳидони ибод бргзшт гуфт : ин муҷоҳидату ибодати шумо аз чист ва барои чист ? гуфтанд : хшиаҳи ман алнор , Фқоли мхлўқои хшитм , ва ба қавмӣ дигар бигузашт аз эшон бе қарортар ва муҷоҳидтар гуфт : ин ибодату муҷоҳидат ба чаҳ умед мекунед ва чаҳ умед доред ? гуфтанд : нрҷўои ман аллоҳи алҷнаҳ , исо ( ъ ) гуфт : ?ҳуллои рҷўтми аллоҳи Фҳсб ,у أсбғ алайкум наамма зоҳирау ботинаи сари ин оят онаст ки оламёни ҷумла дар ҳақ даъвӣ карданд ҳеҷ кас набӯд ки нахост ки бар даргоҳ ӯ касе бошад , ҳақи ҷли ҷалола ва ъам нўолаҳу азми шаънаи эшонро бар маҳак ибтило зад то эшонро бо эшон намояд бидӯни худ . Дар ҳар яке чизеи андохт : дар яке дунёи андохт , дар яке уқбо , дар яке неъмати зоҳир , дар яке неъмати ботин . Халқи ҳама ба неъмат машғӯл шуданд , низ касе ҳадис ӯ накард ва аз неъмат бо манъам нагашт то роҳи талаб ӯ аз халқи холии гашт ,у илайҳи алошораҳи бқўлаҳ :у ллбснои алайҳими мо илбсўн .

در خبر است که عیسی (ع) به قومی از مجتهدان عباد برگذشت گفت: این مجاهدت و عبادت شما از چیست و برای چیست؟ گفتند: خشیة من النّار، فقال مخلوقا خشیتم، و به قومی دیگر بگذشت از ایشان بی‌قرارتر و مجاهدتر گفت: این عبادت و مجاهدت به چه امید می‌کنید و چه امید دارید؟ گفتند: نرجوا من اللَّه الجنة، عیسی (ع) گفت: هلّا رجوتم اللَّه فحسب، وَ أَسْبَغَ عَلَیْکُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً سرّ این آیت آنست که عالمیان جمله در حق دعوی کردند هیچ کس نبود که نخواست که بر درگاه او کسی باشد، حقّ جلّ جلاله و عمّ نواله و عظم شأنه ایشان را بر محک ابتلا زد تا ایشان را با ایشان نماید بدون خود. در هر یکی چیزی انداخت: در یکی دنیا انداخت، در یکی عقبی، در یکی نعمت ظاهر، در یکی نعمت باطن. خلق همه به نعمت مشغول شدند، نیز کسی حدیث او نکرد و از نعمت با منعم نگشت تا راه طلب او از خلق خالی گشت، و الیه الاشارة بقوله: وَ لَلَبَسْنا عَلَیْهِمْ ما یَلْبِسُونَ.

Пер тариқат гуфт : ҳар дида ки аз дунё пар шуд сифати уқбо дар вай нагунҷад , ва ҳар дида ки сифоти уқбо дар вай қарор гирифт он дида аз ҷамоли аҳадят бенасиб монад .

پیر طریقت گفت: هر دیده که از دنیا پر شد صفت عقبی در وی نگنجد، و هر دیده که صفات عقبی در وی قرار گرفت آن دیده از جمال احدیّت بی‌نصیب ماند.

ё أиҳои анноси атқўои рбкму ахшўои иўмои алоиаҳ . . . Як бори эшонро бофаъол худ тарсанд ки : ахшўои иўмои лои иҷзии волиди ани валадаи ҷой дигар гуфт :у атқўои иўмои трҷъўни фӣаи إлии аллоҳ . Як бори эшонро бсФот худ тарсанд ки : أи лами иълми бأни аллоҳи ирӣ . Як бори эшонро бзот худ тарсанд ки :у иҳзркми аллоҳ нафса .

یا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّکُمْ وَ اخْشَوْا یَوْماً الآیة... یک بار ایشان را بافعال خود ترساند که: اخْشَوْا یَوْماً لا یَجْزِی والِدٌ عَنْ وَلَدِهِ جای دیگر گفت: وَ اتَّقُوا یَوْماً تُرْجَعُونَ فِیهِ إِلَی اللَّهِ. یک بار ایشان را بصفات خود ترساند که: أَ لَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَری‌. یک بار ایشان را بذات خود ترساند که: وَ یُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ.

Гуфтаанд хавфи се бобаст : яке бими феъл . Дигари бими зиёни вақт . Се дигари баном хавфаст . Аммо ҳақиқати он иҷлоласт чунон ки он шоир гуфт :

گفته‌اند خوف سه باب است: یکی بیم فعل. دیگر بیم زیان وقت. سه دیگر بنام خوف است. امّا حقیقت آن اجلال است چنان که آن شاعر گفت:

Қавмӣ дар бими феъли бад хешанд ин тарсӣаст ки имон ободон дорад , иқўли аллоҳи таъолӣ :у أъинҳми тФизи ман алдмъи ҳзнои дигари бим ҳакямонаст , иқўли аллоҳи таъолӣу тақаддус : лои мъқби лҳкмаҳ . Се дигари ҳайбат иҷлоласт хосгёнро ки дар ҳар вақт ки буд бо мулӯки далерӣ кардан хатараст . Иқўли аллоҳи таъолӣу тақаддус : Флмои ҳзрўаҳи қолўои أнстўо . Бими аввали бадари марг бурӣда шавад . Бими дигари рӯзи ҳашар басар ояд . Бими се дигари ҷовиди бунаи бараду ҳаргиз басар наёяд . Борони инс май борад ва он бим бар ҷой , офтоби лутф май тобад ва он ҳайбат бар ҷой , он иззат ӯст ва ин масканати ту , Фоқт ё иззат чаҳ пой дорад , обу хок дар ҷанби азимат ӯ кӣ водӣад ояд .

قومی در بیم فعل بد خویش‌اند این ترسی است که ایمان آبادان دارد، یقول اللَّه تعالی: وَ أَعْیُنُهُمْ تَفِیضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَناً دیگر بیم حکیمان است، یقول اللَّه تعالی و تقدّس: لا مُعَقِّبَ لِحُکْمِهِ. سه دیگر هیبت اجلال است خاصگیان را که در هر وقت که بود با ملوک دلیری کردن خطر است. یقول اللَّه تعالی و تقدّس: فَلَمَّا حَضَرُوهُ قالُوا أَنْصِتُوا. بیم اوّل بدر مرگ بریده شود. بیم دیگر روز حشر بسر آید. بیم سه دیگر جاوید بنه برد و هرگز بسر نیاید. باران انس می‌بارد و آن بیم بر جای، آفتاب لطف می‌تابد و آن هیبت بر جای، آن عزّت اوست و این مسکنت تو، فاقت یا عزّت چه پای دارد، آب و خاک در جنب عظمت او کی وادید آید.

إни аллоҳи ъндаҳи илми алсоъаҳи хабар дурустаст ки аъробии пеши Мустафо ( с ) омад гуфт : ё расӯли аллоҳи маттии алсоъаҳ ? аъробии он соъат аз муҳаббати ҳақи ҷли ҷалола май сӯхту дарёии ишқ дар ботини ваии бмўҷ омада медонист ки илми ҳангоми растохез ба наздики Мустафо ( с ) нест ки ин ояти омада буд ки : إни аллоҳи ъндаҳи илми алсоъаҳ аммо мехост ки аз сари дарду сӯзи ишқи хеш дар орзӯии дидори ҳақи нафасии برارد , гуфт ё расӯли аллоҳи шарбатӣ ки чандин соласт то бар дасти ниёзи хеш ниҳодаему ваъдаи нӯшидани он ба қиёмат медиҳанд , кӣ бошад он ҳангом ки мо ин шарбатро нӯш кунем ва дар мушоҳидаи ҷамол бо камол бениҳоят бе бдоити бёсоӣим ? Мустафо ( с ) донист ки дарди вай аз куҷосту шифоӣ вай чист гуфт : чаҳ сохтае он манзилро ки май пурсӣ ва ба чаҳ тамаъи мидорӣ ?

إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ خبر درست است که اعرابی پیش مصطفی (ص) آمد گفت: یا رسول اللَّه متی السّاعة؟ اعرابی آن ساعت از محبّت حقّ جلّ جلاله می سوخت و دریای عشق در باطن وی بموج آمده می‌دانست که علم هنگام رستاخیز به نزدیک مصطفی (ص) نیست که این آیت آمده بود که: إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ امّا میخواست که از سر درد و سوز عشق خویش در آرزوی دیدار حق نفسی برآرد، گفت یا رسول اللَّه شربتی که چندین سال است تا بر دست نیاز خویش نهاده‌ایم و وعده نوشیدن آن به قیامت می‌دهند، کی باشد آن هنگام که ما این شربت را نوش کنیم و در مشاهده جمال با کمال بی‌نهایت بی‌بدایت بیاسائیم؟ مصطفی (ص) دانست که درد وی از کجاست و شفای وی چیست گفت: چه ساخته‌ای آن منزل را که می‌پرسی و به چه طمع میداری؟

Аъробӣ гуфт : намозу рӯза бисёр насохтаам , локини худоу расӯлро дӯст дорам , ҳазрати Мустафо ( с ) фармуд ки : алмрءи маъаи ман аҳби фардо ҳар касе бо ӯ он буд ки имрӯз ӯро дӯст медорад .

اعرابی گفت: نماز و روزه بسیار نساخته‌ام، لکن خدا و رسول را دوست دارم، حضرت مصطفی (ص) فرمود که: المرء مع من احب‌ فردا هر کسی با او آن بود که امروز او را دوست می‌دارد.

Пер тариқат гуфт : далел ёфт дӯстӣ , ду гетии бдрё андохтанаст , нишони таҳқиқи дӯстӣ бо ғайри ҳақ напардохтанаст , аввали дӯстӣ доғасту охири чароғ , аввали дӯстӣ изтирорасту миёнаи интизору охири дидор :

پیر طریقت گفت: دلیل یافت دوستی، دو گیتی بدریا انداختن است، نشان تحقیق دوستی با غیر حق نپرداختن است، اوّل دوستی داغ است و آخر چراغ، اوّل دوستی اضطرار است و میانه انتظار و آخر دیدار:

Чаҳ бошадгар хурии сад соли тимор

چه باشد گر خوری صد سال تیمار

Ъсии алкрби алзии амсити фӣа

عسی الکرب الذی امسیت فیه

Чу бинии дӯстро як рӯзи дидор

چو بینی دوست را یک روز دیدار

Бо дил гуфтам ки ҳеҷ андешаи мадор

با دل گفتم که هیچ اندیشه مدار

Қоли алшоър :

قال الشاعر:

Икўни вроءаҳи фараҷи қариб

یکون وراءه فرج قریب

Бигушоед кори мо гушояндаи кор

بگشاید کار ما گشاینده کار