Қавла : ттҷоФии ҷнўбҳми ани алмзоҷъи алоиаҳ . . . Раби Алъоламин ҷли ҷалолау тақаддусати أсмоؤаҳу тъолти сифотаи андарин ?ити дӯстони худро ҷилва мекунад ва эшонро бар Фриштгон арза мекунад , ки ҳамаи рӯзи офтобро мингрнд то кӣ фурӯ шавад ,у пардаи шаб фурӯ гузоранд ,у ҷаҳонён дар хоб ғифлат шаванд , эшон бистари нарму гарми биҷой монанди ,у қадами бқдм боз ниҳанд . То бо мо роз гӯйанд . Фмни байни сорху боку мтأўаҳи чашмҳошон чун абри баҳорон , дилҳошон чун хуршеди тобон , рӯйҳошон аз бе хобии брнги заъфарон .

قوله: تَتَجافی‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ الآیة... ربّ العالمین جلّ جلاله و تقدست أسماؤه و تعالت صفاته اندرین ایت دوستان خود را جلوه میکند و ایشان را بر فریشتگان عرضه میکند، که همه روز آفتاب را مینگرند تا کی فرو شود، و پرده شب فرو گذارند، و جهانیان در خواب غفلت شوند، ایشان بستر نرم و گرم بجای مانند، و قدم بقدم باز نهند. تا با ما راز گویند. فمن بین صارخ و باک و متأوّه چشمهاشان چون ابر بهاران، دلهاشان چون خورشید تابان، رویهاشان از بی‌خوابی برنگ زعفران.

Увайси қарнии қудси сира чун шаб даромадӣ гуфтӣ : ҳзаҳи лайлаи алркўъ , ҳзаҳи лайлаи алсҷўд , ё бркўъӣ ё бсҷўдии шаби бохри аўрдӣ , гуфтанд эй Увайс чун тоқати мидории шабии бад-ӣни дарозӣ бар як ҳол ? гуфт куҷост шаби дароз ? кошкӣ азалу абади як шаб будӣ , то мо суҷудии бохри аўрдимӣ на се бор дар суҷудии субҳони рабии алоълӣ суннатаст , мо ҳануз як бор нагуфта бошем ки рӯзед .

اویس قرنی قدّس سرّه چون شب درآمدی گفتی: هذه لیلة الرکوع، هذه لیلة السجود، یا برکوعی یا بسجودی شب بآخر اوردی، گفتند ای اویس چون طاقت میداری شبی بدین درازی بر یک حال؟ گفت کجاست شب دراز؟ کاشکی ازل و ابد یک شب بودی، تا ما سجودی بآخر اوردیمی نه سه بار در سجودی سبحان ربّی الاعلی سنّت است، ما هنوز یک بار نگفته باشیم که روز اید.

эй ҷавонмард дар миёнаи шаби саҳаргоҳӣ боз нишин вузӯе барор , рӯй фаро қибла кун ва ду ракаати брозу ниёзи бгзор , то ҳар чаҳ Увайси қарниро дар ҳавсила нӯшамад зулае аз ани бҷон ту фиристанд . Ва ҷаҳд ан кун ки дар хоб нарӯй магар ки хобати биўкнд дар миёни зикр . Дар хабараст ки ҳар ки дар хоб равад дар миёни ибодати раб алъзаҳ бимикон ӯ вои Фриштгон мубоҳот кунад , ки ин гадоро мебайнед бетон дар хизмату бадал дар ҳазрат ?

ای جوانمرد در میانه شب سحرگاهی باز نشین وضویی برآر، روی فرا قبله کن و دو رکعت براز و نیاز بگزار، تا هر چه اویس قرنی را در حوصله نوش امد زلّه‌ای از ان بجان تو فرستند. و جهد ان کن که در خواب نروی مگر که خوابت بیوکند در میان ذکر. در خبر است که هر که در خواب رود در میان عبادت ربّ العزّة بمکان او وا فریشتگان مباهات کند، که این گدا را می‌بینید بتن در خدمت و بدل در حضرت؟

. . . Идъўни рбҳми хўФоу тмъои хўФои ман алФроқу алқтиъаҳ ,у тмъои фии аллқоءу алўслаҳ . Ҳамаи моро хонанд , ҳамаи моро донанд , гуҳӣ аз бим фироқ бисӯзанд , гуҳӣ бомед висол беафрӯзанд .

... یَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً خوفا من الفراق و القطیعة، و طمعا فی اللقاء و الوصلة. همه ما را خوانند، همه ما را دانند، گهی از بیم فراق بسوزند، گهی بامید وصال بیفروزند.

Пер тариқат гуфт : хоб бар дӯстони ҳаром дар ду ҷаҳон , дар уқбо аз шодии висол , ва дар дунё аз ғами фироқ , дар биҳишт бо шодии мшоҳдти хоб на , ва дар дунё бо ғами ҳиҷоби хоб на . Ба Довӯд ( ъ ) ваҳйамад ки ё Довӯди кизби ман адъии муҳаббатии Фозои ҷинаи аллили номи ании أи лӣси кули ҳабиби иҳби хлўаҳи ҳабиба ? бехобӣу бедорӣ дар шаби нишони қурб ҳақаст ,у далели камоли муҳаббат , зеро ки аввали дараҷа дар муҳаббати талаб мувофиқатаст . Ва сифати ҳақи ҷл ҷалола анаст ки лои тأхзаҳи санау лои навами адмиро аз хобу марг чора нест локини бони миқдор ки бтклФи хоб аз худ дафъ кунаду сифати бихўобии худро касб кунад талаб мувофиқат карда бошад бақадр имкон ва ин аз ваии ҷаҳд алмқл бошад . Ва карямон аз оҷизони андак ба бисёр бурдоранду такаллуф бҳқиқт бинигоранд ,у Мустафо ( с ) чун бмҳл қурб расед сифати навам аз хештани андари маҳали қурб нафй кард гуфт : тном айнанӣу лои иноми қалбӣ

پیر طریقت گفت: خواب بر دوستان حرام در دو جهان، در عقبی از شادی وصال، و در دنیا از غم فراق، در بهشت با شادی مشاهدت خواب نه، و در دنیا با غم حجاب خواب نه. به داود (ع) وحی امد که یا داود کذب من ادّعی محبّتی فاذا جنّه اللیل نام عنّی أ لیس کل حبیب یحبّ خلوة حبیبه؟ بی‌خوابی و بیداری در شب نشان قرب حق است، و دلیل کمال محبت، زیرا که اوّل درجه در محبت طلب موافقت است. و صفت حقّ جلّ جلاله انست که لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ ادمی را از خواب و مرگ چاره نیست لکن بان مقدار که بتکلّف خواب از خود دفع کند و صفت بیخوابی خود را کسب کند طلب موافقت کرده باشد بقدر امکان و این از وی جهد المقل باشد. و کریمان از عاجزان اندک به بسیار بردارند و تکلّف بحقیقت بینگارند، و مصطفی (ص) چون بمحل قرب رسید صفت نوم از خویشتن اندر محل قرب نفی کرد گفت: تنام عینای و لا ینام قلبی‌

Чашм ки бо халқаст май бхсбд аммо дилам бо ҳақасту нхсбд . Ва дар хабараст ки биҳиштёнро хоб раво нест зеро ки дар маҳал қурбанд , ва дар ҷавори ҳазрати иззат . Ва низ гуфтаанд ки хоб истироҳатаст аз тъбу насб , дар биҳишти тъб ва насб нест . Қоли аллоҳи таъолӣ : лои имснои фӣҳо насбу лои имснои фӣҳо лғўб . Дар хабараст ки рӯзи растохез чун халқи аввалину ахрин ҷамъ шаванд дар ани анҷумани куброу арсаи азмии мунодӣ Нидо кунад : сиълми аҳли алҷмъи ман аввалии болкрм ? арӣ бидонанд аҳли ҷамъи имрӯз ки ба некӯкорӣу бузургворӣ ки сазовортар ? анга Нидоед ки : лиқми аллазӣнаи канти ттҷоФии ҷнўбҳми ани алмзоҷъи идъўни рбҳми хўФоу тмъои шаби хезони бойени Нидо аз халқ ҷудо шаванд , ва ҳам қалил ва андакӣ бошанд . Боз Нидоед ки ин аллазӣнаи конўои лои тлҳиҳми туҷҷорау лои байъи ани зикри аллоҳи Фиқўмўн ва ҳам қалил . Се дигари бор Нидоед ки ин аллазӣнаи конўои иҳмдўни аллоҳи фии алсроءу алзроءи Фиқўмўн ва ҳам қалил . Сами иҳосби аннос . Ва қол алнабӣ ( с ) : « ашрофи умматии ҳамлаи алқрону асҳоби аллил »

چشم که با خلق است می‌بخسبد امّا دلم با حق است و نخسبد. و در خبرست که بهشتیان را خواب روا نیست زیرا که‌ در محل قرب‌اند، و در جوار حضرت عزّت. و نیز گفته‌اند که خواب استراحت است از تعب و نصب، در بهشت تعب و نصب نیست. قال اللَّه تعالی: لا یَمَسُّنا فِیها نَصَبٌ وَ لا یَمَسُّنا فِیها لُغُوبٌ. در خبرست که روز رستاخیز چون خلق اوّلین و اخرین جمع شوند در ان انجمن کبری و عرصه عظمی منادی ندا کند: سیعلم اهل الجمع من اولی بالکرم؟ اری بدانند اهل جمع امروز که به نیکوکاری و بزرگواری که سزاوارتر؟ انگه ندا اید که: لیقم الذین کانت تَتَجافی‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً شب خیزان باین ندا از خلق جدا شوند، و هم قلیل و اندکی باشند. باز ندا اید که این الذین کانوا لا تُلْهِیهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَیْعٌ عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ فیقومون و هم قلیل. سه دیگر بار ندا اید که این الذین کانوا یحمدون اللَّه فی السراء و الضراء فیقومون و هم قلیل. ثم یحاسب الناس. و قال النبی (ص): «اشراف امّتی حملة القران و اصحاب اللیل»

эй мискини буқати саҳар ғофил мабош ки ани соъати вақти ниёзи дӯстон буд , соъати рози муштоқон буд , ҳангоми нози ошиқон буд , бар бисоту нҳни أқрб дар хилвату ҳўи мъкми сарои басари шароби анои ҷлиси ман зкрнӣ , бе заҳмати ағёри бдўстони худ май расонад , ани соъати насими саҳарӣ аз батнони арши Маҷид майед , ва бар дили аноятён ҳазрат мегузарад ,у брмзии борӣку брозӣ аҷиб мегуяд : эй дарвеш бархез ва тазаррӯъӣ биору ниёзи худ арза кун ки дасти карами Фрўгшодаҳ ,у Нидо дар дода аз баҳри даравишон , ки ман иқрзи ғайри адуаму лои злўм , чаҳ аҷаб агар ан соъат бигӯаш дили банда фурӯ гуяд ки абдии лои тхФи анки ман аломнин . Довӯд ( ъ ) аз Ҷабраил савол кард ки дар рӯзу шаби кадоми соъати фозилтар ?

ای مسکین بوقت سحر غافل مباش که ان ساعت وقت نیاز دوستان بود، ساعت راز مشتاقان بود، هنگام ناز عاشقان بود، بر بساط وَ نَحْنُ أَقْرَبُ در خلوت وَ هُوَ مَعَکُمْ سرّا بسر شراب انا جلیس من ذکرنی، بی‌زحمت اغیار بدوستان خود می‌رساند، ان ساعت نسیم سحری از بطنان عرش مجید می‌اید، و بر دل عنایتیان حضرت میگذرد، و برمزی باریک و برازی عجیب میگوید: ای درویش برخیز و تضرّعی بیار و نیاز خود عرضه کن که دست کرم فروگشاده، و ندا در داده از بهر درویشان، که من یقرض غیر عدوم و لا ظلوم، چه عجب اگر ان ساعت بگوش دل بنده فرو گوید که عبدی لا تخف انّک من الآمنین. داود (ع) از جبرئیل سؤال کرد که در روز و شب کدام ساعت فاضل‌تر؟

Гуфт дар ҳафтаи рӯзи адинаҳи ани соъат ки хатиб бар минбар шавад то намозро салом диҳанд .

گفت در هفته روز ادینه ان ساعت که خطیب بر منبر شود تا نماز را سلام دهند.

Ва дар шаби буқати саҳаргоҳи ани соъат ки дӯстону муштоқон дар муноҷот шаванду сарои басари шароби васли анои ҷлиси ман зкрнӣ менӯшанд ,у зроӣри атбоқи кунин забонҳои тътш аз айни шавқи кушода , ки :у ллорзи ман кأси алкроми насиб . Агар саҳаргоҳ на азизтарини соъот будӣ каломи Маҷид дар ҳақи ани азизони ин бишорат куҷо фиристодӣ ки : қолўо ё أбонои астғФри лнои знўбнои фарзандони ёқӯб ( ъ ) пеш падар шуданд гуфтанд эй падари моро аз худованд хеш бихоҳ бҷрмӣ ки кардаем ёқӯб ( ъ ) буқати саҳаргоҳи қасди боргоҳ аъзам кард ва рӯй бкъбаҳи дуои аўрду бъзри фарзандон машғӯл шуд . Аз ҳазрати ҷалол Нидо расед ки эй ёқӯби ҳурмати ин вақтроу шарафи ин соъатро аз фарзандони ту розии шудем . Ани худованди миқнааро майед робиъаи алъдўиаҳ чун намоз хуфтани бгзордии пос дил доштӣ то вақти субҳи содиқ бо худ мигФтӣ :

و در شب بوقت سحرگاه ان ساعت که دوستان و مشتاقان در مناجات شوند و سرّا بسر شراب وصل انا جلیس من ذکرنی می‌نوشند، و ذرائر اطباق کونین زبانهای تعطّش از عین شوق گشاده، که: و للارض من کأس الکرام نصیب. اگر سحرگاه نه عزیزترین ساعات بودی کلام مجید در حق ان عزیزان این بشارت کجا فرستادی که: قالُوا یا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا فرزندان یعقوب (ع) پیش پدر شدند گفتند ای پدر ما را از خداوند خویش بخواه بجرمی که کرده‌ایم یعقوب (ع) بوقت سحرگاه قصد بارگاه اعظم کرد و روی بکعبه دعا اورد و بعذر فرزندان مشغول شد. از حضرت جلال ندا رسید که ای یعقوب حرمت این وقت را و شرف این ساعت را از فرزندان تو راضی شدیم. ان خداوند مقنعه را می‌اید رابعة العدویه چون نماز خفتن بگزاردی پاس دل داشتی تا وقت صبح صادق با خود میگفتی:

Флои тааллуми нафаси мо أхФии ?лаами ман қурраи أъини ҷалил сифатӣаст ,у азизи ҳоле ,у бузургвори кароматӣ , ки аллоҳи миФрмоид : Флои тааллуми нафас кас надонад ва ҳеҷ ваҳму фаҳми бдрёФт ан нарасад ки ман сохтааму пардохта аз баҳри дӯстони худ , агар эшон хизматҳои наоне фаро пеш доштанд , ман низ хлътҳоӣ наоне фарои дасти ниҳодам , инат равшанои чашм ки эшонро хоҳад буд чун хлътҳоӣ наоне бенанд ва кароматҳои раббонии ани айши рӯҳонӣ бо сад ҳазор табл наонеу ани суру сарвари ҷовдонӣ , хуршеди шуҳуд аз уфуқи аёни баромада , насими суҳбат аз ҷониби қурбати дамида , гули каромат аз шохи васлати шукуфта .

فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِیَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْیُنٍ جلیل صفتی است، و عزیز حالی، و بزرگوار کرامتی، که اللَّه میفرماید: فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ کس نداند و هیچ وهم و فهم بدریافت ان نرسد که من ساخته‌ام و پرداخته از بهر دوستان خود، اگر ایشان خدمتهای نهانی فرا پیش داشتند، من نیز خلعتهای نهانی فرا دست نهادم، اینت روشنایی چشم که ایشان را خواهد بود چون خلعتهای نهانی بینند و کرامتهای ربّانی ان عیش روحانی با صد هزار طبل نهانی و ان سور و سرور جاودانی، خورشید شهود از افق عیان برآمده، نسیم صحبت از جانب قربت دمیده، گل کرامت از شاخ وصلت شکفته.

Пер тариқат гуфт эй дарвеши дили риш , эй сӯхтаи меҳри азал , эй ғортидаҳи ишқи дили хуши дору андӯҳи мадор , ки вақте хоҳад буд ки пардаи итоб аз рӯй фазл бархезаду абри лутфи борони карами резад ,у ҷӯй бар дар ҷӯии қурби амизд ,у ҳади ҳисоб аз шаън ҷӯад бигурезад , мунтазири даст дар домани ваъдаи аўизд ,у таъхиру диранг аз пой атф бархезад , ва аз уфуқи таҷаллии боди шодии вазад ва аз акрами алокрмини ани бинӣ ки азу сазад , мавло мегуяду раҳе май ниўшд ки эй дарвеши сазоӣ ту бибареду сазоӣ манамад .

پیر طریقت گفت ای درویش دل ریش، ای سوخته مهر ازل، ای غارتیده عشق دل خوش‌دار و اندوه مدار، که وقتی خواهد بود که پرده عتاب از روی فضل برخیزد و ابر لطف باران کرم ریزد، و جوی برّ در جوی قرب امیزد، و حد حساب از شأن جود بگریزد، منتظر دست در دامن وعده اویزد، و تأخیر و درنگ از پای عطف برخیزد، و از افق تجلّی باد شادی وزد و از اکرم الاکرمین ان بینی که ازو سزد، مولی میگوید و رهی می‌نیوشد که ای درویش سزای تو ببرید و سزای من امد.

Ва фии алхбри алсҳиҳи ани ибни масъӯди ан алнабӣ ( с ) қол : ахри ман идхли алҷнаҳи раҷули имшии марау икбўи марау тсФъаҳи алнори мара , Фозои ҷоўзҳои алтФти илоҳо Фқоли таборак алзӣ наҷонӣ мнки лақади аътонии аллоҳи шиӣои мо эътоаи аҳдои ман алаввалину алохрини ФтрФъи ?лаи шаҷараи Фиқўл эй раби адннии ман ҳзаҳи алшҷраҳи Флои стзли бзлҳоу ашрби ман моӣҳои Фиқўли аллоҳ ё бен адми лаълии ани аътиткмои сأлтниғайриҳо Фиқўли ло ё рабу иъоҳдаҳи ани лои исأлаҳғайриҳо Фидниаҳи минҳои Фистзли бзлҳоу ишрби ман моӣҳои сами трФъи ?лаи шаҷараи ҳаии аҳсани ман алаввалии Фиқўл эй раби адннии ман ҳзаҳи алшҷраҳи лأшрби ман моӣҳоу أстзли бзлҳои Фиқўл ё бен адми ?илами тъоҳднии ани лои тсأлниғайриҳо ? лаълии ани аднитки минҳои сأлтниғайриҳо Фиъоҳдаҳи ани лои исأлаҳғайриҳо Фидниаҳи минҳои Фистзли бзлҳоу ишрби ман моӣҳои сами трФъи ?ла шаҷара ъанд боби алҷнаҳи ҳаии аҳсани ман алаввалин , Фиқўл эй раби адннии ман ҳзаҳи Флои стзли бзлҳоу ашрби ман моӣҳои Фиқўл ё бен адми ?илами тъоҳднии лои тсأлниғайриҳо ? қоли балӣ ё раби ҳзаҳи лои асӣлкғайриҳоу рабаи иъзраҳи лонаи ирии мо лои сабри ?лаи алайҳи Фидниаҳи минҳои Фозои адноаҳи минҳои самъи асвоти аҳли алҷнаҳи Фиқўл эй раби адхлинҳои Фиқўл ё бен адми أи ирзики ани аътики алднё ва мислҳо маъаҳо ? қол эй раби أи тстҳзии манӣу анати раби Алъоламин ? Фзҳки ибни масъӯд , Фқолўои мами тзҳк ?

و فی الخبر الصحیح عن ابن مسعود انّ النبی (ص) قال: اخر من یدخل الجنّة رجل یمشی مرّة و یکبو مرّة و تسفعه النار مرّة، فاذا جاوزها التفت الیها فقال تبارک الذی نجانی منک لقد اعطانی اللَّه شیئا ما اعطاه احدا من الاوّلین و الآخرین فترفع له شجرة فیقول ای ربّ ادننی من هذه الشجرة فلا ستظلّ بظلّها و اشرب من مائها فیقول اللَّه یا بن ادم لعلّی ان اعطیتکما سألتنی غیرها فیقول لا یا رب و یعاهده ان لا یسأله غیرها فیدنیه منها فیستظل بظلّها و یشرب من مائها ثم ترفع له شجرة هی احسن من الاولی فیقول ای رب ادننی من هذه الشجرة لأشرب من مائها و أستظل بظلّها فیقول یا بن ادم الم تعاهدنی ان لا تسألنی غیرها؟ لعلّی ان ادنیتک منها سألتنی غیرها فیعاهده ان لا یسأله غیرها فیدنیه منها فیستظل بظلّها و یشرب من مائها ثم ترفع له شجرة عند باب الجنة هی احسن من الاولین، فیقول ای ربّ ادننی من هذه فلا ستظلّ بظلّها و اشرب من مائها فیقول یا بن ادم الم تعاهدنی لا تسألنی غیرها؟ قال بلی یا رب هذه لا اسئلک غیرها و ربّه یعذره لانه یری ما لا صبر له علیه فیدنیه منها فاذا ادناه منها سمع اصوات اهل الجنّة فیقول ای ربّ ادخلینها فیقول یا بن ادم أ یرضیک ان اعطیک الدنیا و مثلها معها؟ قال ای ربّ أ تستهزئ منی و انت ربّ العالمین؟ فضحک ابن مسعود، فقالوا ممّ تضحک؟

Қол ҳоказо зҳки расӯли аллоҳ ( с ) Фқолўои мами тзҳк ё расӯли аллоҳ ? қоли ман зҳки раби Алъоламин ҳайни қоли أи тстҳзии манӣ анати раби Алъоламин ? Фиқўли ании лои астҳзии мнку локинии алии мо ашоءи қадир .

قال هکذا ضحک رسول اللَّه (ص) فقالوا ممّ تضحک یا رسول اللَّه؟ قال من ضحک ربّ العالمین حین قال أ تستهزئ منّی انت ربّ العالمین؟ فیقول انّی لا استهزئ منک و لکنّی علی ما اشاء قدیر.

Ва фии рўоиаҳи ахрии Фозои блғи алъбди боби алҷнаҳи раъии зҳртҳо ва мо фӣҳо ман алнзраҳу алсрўри Фскти мо шоءи аллоҳи ани искт , Фиқўл ё раби адхлнии алҷнаҳ , Фиқўли аллоҳи табораку таъолӣ : вилк ё бен адми мо ағдрки أи лӣси қади аътити алъҳўду алмўосиқи ани лои тсأли ғайри алзии аътит ?

و فی روایة اخری فاذا بلغ العبد باب الجنّة رأی زهرتها و ما فیها من النضرة و السرور فسکت ما شاء اللَّه ان یسکت، فیقول یا ربّ ادخلنی الجنّة، فیقول اللَّه تبارک و تعالی: ویلک یا بن ادم ما اغدرک أ لیس قد اعطیت العهود و المواثیق ان لا تسأل غیر الذی اعطیت؟

Фиқўл ё раби лои тҷълнии ашқии хлқк , Флои изоли идъў ҳатто изҳк аллоҳ манеҳ , Фозои зҳки изни ?лаи фии духули алҷнаҳ , Фиқўл : тмни Фитмнӣ ҳатто азои анқтъи амнията . Қоли аллоҳи таъолӣ : тмни кзоу кзо қабл изкраҳи раба ҳатто азои антҳт ба аломонӣ , қоли аллоҳи лаки злк ва мислаи маъаа . Ва фии рўоиаҳ : қоли аллоҳи лаки злку ъушраи амсола .

فیقول یا رب لا تجعلنی اشقی خلقک، فلا یزال یدعو حتی یضحک اللَّه منه، فاذا ضحک اذن له فی دخول الجنّة، فیقول: تمنّ فیتمنّی حتی اذا انقطع امنیّته. قال اللَّه تعالی: تمنّ کذا و کذا قبل یذکّره ربّه حتّی اذا انتهت به الامانی، قال اللَّه لک ذلک و مثله معه. و فی روایة: قال اللَّه لک ذلک و عشرة امثاله.

أи Фмни кони мؤмнои кмни кони Фосқои лои истўўни أи Фмни кони фии ҳалаи алўсоли тҷри азёлаҳи кмни ҳўи фии мзлаҳи алФроқи иқосӣу балет ? أи Фмни кони фии рӯҳи алқрбаҳу насими алзлФаҳи кмни ҳўи фии ҳавли алъқўбаҳи иъонии машқаи алклФаҳ ? أ Фмнед бнўри албрҳону талъати алайҳи шмўси алърФони кмни рабти болхзлону всми болҳрмон ? лои истўёну лои илтқён .

أَ فَمَنْ کانَ مُؤْمِناً کَمَنْ کانَ فاسِقاً لا یَسْتَوُونَ أ فمن کان فی حلة الوصال تجرّ اذیاله کمن هو فی مذلّة الفراق یقاسی و باله؟ أ فمن کان فی روح القربة و نسیم الزلفة کمن هو فی هول العقوبة یعانی مشقة الکلفة؟ أ فمن ایّد بنور البرهان و طلعت علیه شموس العرفان کمن ربط بالخذلان و وسم بالحرمان؟ لا یستویان و لا یلتقیان.