Қавла : қул ё ибодии аллазӣнаи أсрФўои алии أнФсҳм . . . Алоиаҳ бидон ки аз офаридагони ҳақи ҷли ҷалолаи камоли каромати ду гуруҳи рост : яке Фриштгону дигари одамиён ,у лиҳозои ҷаъли алонбёء ва алрсл манеҳам дуни ғайриҳам ,у ғояти шарафи эшон дар ду чизаст : дар убудийят ва дар муҳаббат , убудийяти маҳзи сифат Фриштгонасту убудийяту муҳаббат ҳар ду сифат одамиёнаст Фриштгонро , убудийят маҳз дод ки сифат халқасту одамиёнро баъд аз убудийяти халъат муҳаббат дод ки сифат ҳақаст то аз баҳри ин уммат мегуяд : « иҳбҳму иҳбўнаҳ » ва дар убудийят низ одамиёнро фазл дод бар Фариштагон ки убудийяти сифати Фариштагон беазоФт гуфт : бали ибоди мкрмўну убудийяти одамиён бо азоФт гуфт : « ё ибодӣ » , он гуҳ бар муқтазии муҳаббати фазли худ бар эшон тамом кард ва айбҳои эшон ва маъсиятҳои эшон бонавор муҳаббат бапушеду парда эшон надарид , на бинӣ ки зулат баришон қазо кард ва бо он ҳамаи зулоти номи убудийят азишон бниФкнд ва бо зикри зулату маъсияти ташрифи азоФт азишон вонстд фармуд : қул ё ибодии аллазӣнаи أсрФўои алии أнФсҳми лои тқнтўои ман раҳмаи аллоҳ ва он гуҳи парда бар эшон нигаҳ дошт ки айни гуноҳон изҳор накард балки муҷмал ёд кард сари баста ва он айн пӯшида гуфт : « асрФўо » исроф карданд газоф карданд аз баҳри онкӣ дар иродати ваии мағфирати эшон буд на парда дарид на исм убудийят бияфканад , субҳонаи мо арأФаҳи бъбодаҳ .

قوله: قُلْ یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلی‌ أَنْفُسِهِمْ... الآیة بدان که از آفریدگان حق جل جلاله کمال کرامت دو گروه راست: یکی فریشتگان و دیگر آدمیان، و لهذا جعل الانبیاء و الرسل منهم دون غیرهم، و غایت شرف ایشان در دو چیز است: در عبودیت و در محبت، عبودیت محض صفت فریشتگان است و عبودیت و محبت هر دو صفت آدمیان است فریشتگان را، عبودیت محض داد که صفت خلق است و آدمیان را بعد از عبودیت خلعت محبت داد که صفت حق است تا از بهر این امت میگوید: «یحبهم و یحبونه» و در عبودیت نیز آدمیان را فضل داد بر فرشتگان که عبودیت صفت فرشتگان بی اضافت گفت: بَلْ عِبادٌ مُکْرَمُونَ و عبودیت آدمیان با اضافت گفت: «یا عبادی»، آن گه بر مقتضی محبت فضل خود بر ایشان تمام کرد و عیبهای ایشان و معصیتهای ایشان بانوار محبت بپوشید و پرده ایشان ندرید، نه بینی که زلّت بریشان قضا کرد و با آن همه زلات نام عبودیت ازیشان بنیفکند و با ذکر زلّت و معصیت تشریف اضافت ازیشان وانستد فرمود: قُلْ یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلی‌ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ و آن گه پرده بر ایشان نگه داشت که عین گناهان اظهار نکرد بلکه مجمل یاد کرد سر بسته و آن عین پوشیده گفت: «اسرفوا» اسراف کردند گزاف کردند از بهر آنکه در ارادت وی مغفرت ایشان بود نه پرده درید نه اسم عبودیت بیفکند، سبحانه ما ارأفه بعباده.

Овардаанд ки Мӯсои алайҳ ассалом гуфт : илоҳӣ таред алмъсиаҳи ман алъбоду тбғзҳои маъсияти бандагони бородти тести он гуҳи онро душмани мидорӣу бандаро бмъсит душман мегирӣ ? ! ҳақи ҷл ҷалола фармуд : ё Мӯсои зоки таъсӣси лъФўии он бунёди афву карам хешаст ки май нуҳуми хазинаи раҳмати мо параст агар осӣон набошанд зойеъ монад .

آورده‌اند که موسی علیه السلام گفت: الهی ترید المعصیة من العباد و تبغضها معصیت بندگان بارادت تست آن گه آن را دشمن میداری و بنده را بمعصیت دشمن میگیری؟! حق جل جلاله فرمود: یا موسی ذاک تأسیس لعفوی آن بنیاد عفو و کرم خویش است که می‌نهم خزینه رحمت ما پر است اگر عاصیان نباشند ضایع ماند.

Дар хабараст : « луи лами тзнбўои лҷоءи аллоҳи бқўми изнбўн кӣ иғФри ?лаам » .

در خبر است: «لو لم تذنبوا لجاء اللَّه بقوم یذنبون کی یغفر لهم».

Бош то фардои қиёмат ки амри ҳақи бхсмии банда берун ояду фазли ҳақи ҷли ҷалолаи бандаро дар паноҳ гирад шариъат доман бигирад раҳмат шафоат кунад . Дар хабараст ки номаи бадасти банда Эй диҳанд , он маъсиятҳо бинад , шармаш ояд ки бархонад , аз ҳақи ҷли ҷалола хитоб ояд ки он рӯз ки микрдӣ ва шарм надоштӣ Фзиҳт накардаму бпўшидм , имрӯз ки май шарми дории Фзиҳт кӣ кунам ? ! ва ба қол алнабӣ ( с ) : « мо стар аллоҳи алии абди фии алднёи знбои Фиъираҳ ба явми алқимаҳ » .

باش تا فردای قیامت که امر حق بخصمی بنده بیرون آید و فضل حق جل جلاله بنده را در پناه گیرد شریعت دامن بگیرد رحمت شفاعت کند. در خبر است که نامه بدست بنده‌ای دهند، آن معصیتها بیند، شرمش آید که برخواند، از حق جل جلاله خطاب آید که آن روز که میکردی و شرم نداشتی فضیحت نکردم و بپوشیدم، امروز که می‌شرم داری فضیحت کی کنم؟! و به‌ قال النبی (ص): «ما ستر اللَّه علی عبد فی الدنیا ذنبا فیعیّره به یوم القیمة».

Касрии идии азими сохта буд , фаррошии ҷомии заррини бардошт ва кас надид магари касрӣ ки дар ани ғурфа бхлўт нишаста буд , бисёр биҷустанд ва наёфтанд , касрӣ гуфт бисёр мҷўӣид ки ӯ ки ёфт боз нахоҳад дод ва ӯ ки дид нахоҳад гуфт . Пас рӯзии он фаррош бар сари касрии истода буд об бар даст вай мерехту ҷомаҳои некӯи сохта , касрӣ гуфт : эй фалони ин аз анаст ? фаррош гуфт : ин ва сад чандин аз анаст .

کسری عیدی عظیم ساخته بود، فرّاشی جامی زرین برداشت و کس ندید مگر کسری که در ان غرفه بخلوت نشسته بود، بسیار بجستند و نیافتند، کسری گفت بسیار مجوئید که او که یافت باز نخواهد داد و او که دید نخواهد گفت. پس روزی آن فراش بر سر کسری ایستاده بود آب بر دست وی میریخت و جامه‌های نیکو ساخته، کسری گفت: ای فلان این از انست؟ فراش گفت: این و صد چندین از انست.

«у анибўои илои рбкм . . » инобат бар се қисмаст : яке инобати пайғомбарон , иброҳӣмро гуфт : إни إброҳими лҳлими أўоаҳи мниб . Довӯдро гуфт :у хари рокъоу أноб .

«و انیبوا الی ربکم..» انابت بر سه قسم است: یکی انابت پیغامبران، ابراهیم را گفت: إِنَّ إِبْراهِیمَ لَحَلِیمٌ أَوَّاهٌ مُنِیبٌ. داود را گفت: وَ خَرَّ راکِعاً وَ أَنابَ.

Шуайбро гуфт : алайҳи таваккулату إлиаҳи أниб . Мустафоро фармуд :у атбъи сиблати ман أноби إлӣ . Нишони инобати пайғомбарони се чизаст : бими доштан бо бишорати озодӣ , хизмат кардан бо шарафи пайғомбарӣ , бор бало кашӣдан бар дилҳои пари шодӣ ,у ҷуз аз пайғомбарони касро тоқати ин инобат нест . Дигари қисми инобат орифонаст : дар ҳамаи ҳоли баҳамаи дил бо аллоҳи гаштан , қоли аллоҳи таъолӣ : ва мо итзкри إлои ман инибу нишони инобати орифони се чизаст : аз маъсияти бадарад бӯдан ва аз тоъати хаҷал бӯдан ва дар хилват бо ҳақи инси доштан . Робиъаи ъдўиаҳ дар ҳолати инс баҷое расед ки мегуфт : ҳасбии ман алднёи зкрк ва ман алохраҳи рؤитк худовандо дар дунёи марои зикри ту бас ва дар уқбои марои дидори ту бас . эй ҷавонмард ! касе ки роз вале неъмати мӯниси вай буд дидори неъмату Наими биҳишт ӯро чаҳ сирӣ кунад ? пер тариқат гуфт : илоҳии ббҳшту ҳўро чаҳ нозам , агар марои нафасии диҳӣ аз ани нафаси биҳиштии созам .

شعیب را گفت: عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ إِلَیْهِ أُنِیبُ. مصطفی را فرمود: وَ اتَّبِعْ سَبِیلَ مَنْ أَنابَ إِلَیَّ. نشان انابت پیغامبران سه چیز است: بیم داشتن با بشارت آزادی، خدمت‌ کردن با شرف پیغامبری، بار بلا کشیدن بر دلهای پر شادی، و جز از پیغامبران کس را طاقت این انابت نیست. دیگر قسم انابت عارفان است: در همه حال بهمه دل با اللَّه گشتن، قال اللَّه تعالی: وَ ما یَتَذَکَّرُ إِلَّا مَنْ یُنِیبُ و نشان انابت عارفان سه چیز است: از معصیت بدرد بودن و از طاعت خجل بودن و در خلوت با حق انس داشتن. رابعه عدویه در حالت انس بجایی رسید که میگفت: حسبی من الدنیا ذکرک و من الآخرة رؤیتک خداوندا در دنیا مرا ذکر تو بس و در عقبی مرا دیدار تو بس. ای جوانمرد! کسی که راز ولی نعمت مونس وی بود دیدار نعمت و نعیم بهشت او را چه سیری کند؟پیر طریقت گفت: الهی ببهشت و حورا چه نازم، اگر مرا نفسی دهی از ان نفس بهشتی سازم.

эй ҷалолӣ ки ҳар ки бҳзрти ту рӯй ниҳоди ҳамаи зарраҳои олами хоки қадам ӯ тўтёии чашм худ сохтанд , ва ҳар ки бадаргоҳи иззати ту паноҳи ҷусти ҳамаи офаридагони худро алоқаи фитроки давлат ӯ сохтанд . Он азизӣ гуяд аз сари ҳолати инси хеш ва дигаронро панд медиҳад ки :

ای جلالی که هر که بحضرت تو روی نهاد همه ذره‌های عالم خاک قدم او توتیای چشم خود ساختند، و هر که بدرگاه عزّت تو پناه جست همه آفریدگان خود را علاقه فتراک دولت او ساختند. آن عزیزی گوید از سر حالت انس خویش و دیگران را پند میدهد که:

Сдигри қисми инобат тавҳидаст ки душманонроу бегонагонро бо он хонд гуфт :у أнибўои إлии рбкму أслмўои ?ла . Ва нишони инобат тавҳид онаст ки боқарори забону ихлоси дили худоиро яке донад , ягонаи якто дар зот бешабиҳ ва дар қадар беназир ва дар сифот беҳамто . Гуфтаанд : тавҳиди ду бобаст , тавҳиди иқрору тавҳиди маърифат , тавҳиди иқрори оммаи муъминони рост , тавҳиди маърифати орифону садиқони рост , тавҳиди иқрор бзоҳр ояд то забони азу хабар диҳад , тавҳиди маърифат бҷон ояд то вақту ҳоли азу хабар диҳад , ӯ ки аз тавҳиди иқрор хабар диҳад дунё ӯро манзиласту биҳишти матлӯб , ӯ ки аз тавҳиди маърифат хабар диҳад биҳишт ӯро манзиласту мавлои мақсӯд .

سدیگر قسم انابت توحید است که دشمنان را و بیگانگان را با آن خواند گفت: وَ أَنِیبُوا إِلی‌ رَبِّکُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ. و نشان انابت توحید آنست که باقرار زبان و اخلاص دل خدای را یکی داند، یگانه یکتا در ذات بی‌شبیه و در قدر بی‌نظیر و در صفات بی همتا. گفته‌اند: توحید دو باب است، توحید اقرار و توحید معرفت، توحید اقرار عامّه مؤمنان راست، توحید معرفت عارفان و صدّیقان راست، توحید اقرار بظاهر آید تا زبان ازو خبر دهد، توحید معرفت بجان آید تا وقت و حال ازو خبر دهد، او که از توحید اقرار خبر دهد دنیا او را منزل است و بهشت مطلوب، او که از توحید معرفت خبر دهد بهشت او را منزل است و مولی مقصود.

Он касро ки кор бо гул уфтад гул бӯед ва он кас ки кораш бо боғбон уфтад бӯса бар хор занад , чунонк он ҷавонмард гуфт :

آن کس را که کار با گل افتد گل بوید و آن کس که کارش با باغبان افتد بوسه بر خار زند، چنانک آن جوانمرد گفت:

أни тқўли нафас ё ҳасратии алии мо фартати фии ҷанби аллоҳ то напиндорӣ ки ин навҳаи бад-ӣни зорӣу хории худ кофаронро хоҳад буду бас ,у қавмии Фсоқу Фҷор ки пероҳани мусулмонӣ бар тан эшон бошад ва он гуҳи хирқаҳои маъсияту фуҷур бар ани дӯхтау рӯзгори умри худ бғФлту ҷаҳл басар овардау суди имон аз дасти эшон рафта ва аз мусулмонӣ бо бизоъати мзҷоаҳи даст ва пой зада , эшон ин калимоти дареғ ва тҳср нахоҳанд гуфт ! эй мискини ҳазор соли борони раҳмат бояд ки баборад то гардӣ ки ту аз маъсият ангехта Эй бинишонад , ҳеҷ идбори саъбтар азин нест ки турои бёФриднд то биҳиштро бтўи бёронид ва ту худро баҷоеи расонидӣ ки оташи дӯзахи бтў гарм кунанд . Дар хабараст ки оташи дӯзахи мураккаби ҳайбати хеши бнздики осӣон чунон тозад ки шер аз гуруснагӣ бшкор тозад . Бош то фардои қиёмат ки карда ва гуфта хеши бинӣ ва он ъшртҳои рангоранг ва маъсиятҳои лўнолўн ки имрӯзи дасти ҷаҳолату нопокии онро аз ту пӯшида мекунад фардо чун аз хоб марг бархезӣ ва дида бигушое дар рӯзномаи хеши аввали сатри он бинӣ , бзбони хиҷолату надомати гӯйӣ : кошки шаби марги марои ҳаргиз саҳар набӯдӣ ! қавла :у أшрқти алأрзи бнўри рабҳо алиўми ишроқу ғдои ишроқи ғдои фии алқёмаҳи ишроқи аларзу алиўми ишроқи алқлби ғдои фии алқёмаҳи ишроқи аларзи бнўри рабҳоу алиўми ишроқи алқлб бҳзўрҳо ъанд рабҳо ғдои ишроқи алтҷлии ллмؤмнин умуману алиўми ишроқи алтҷлии ллъорФин хусусан .

أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ یا حَسْرَتی‌ عَلی‌ ما فَرَّطْتُ فِی جَنْبِ اللَّهِ تا نپنداری که این نوحه بدین زاری و خواری خود کافران را خواهد بود و بس، و قومی فسّاق و فجّار که پیراهن مسلمانی بر تن ایشان باشد و آن گه خرقه‌های معصیت و فجور بر ان دوخته و روزگار عمر خود بغفلت و جهل بسر آورده و سود ایمان از دست ایشان رفته و از مسلمانی با بضاعت مزجاة دست و پای زده، ایشان این کلمات دریغ و تحسّر نخواهند گفت! ای مسکین هزار سال باران رحمت باید که ببارد تا گردی که تو از معصیت انگیخته‌ای بنشاند، هیچ ادبار صعب‌تر ازین نیست که ترا بیافریدند تا بهشت را بتو بیارانید و تو خود را بجایی رسانیدی که آتش دوزخ بتو گرم کنند. در خبر است که آتش دوزخ مرکب هیبت خویش بنزدیک عاصیان چنان تازد که شیر از گرسنگی بشکار تازد. باش تا فردای قیامت که کرده و گفته خویش بینی و آن عشرتهای رنگارنگ و معصیتهای لونالون که امروز دست جهالت و ناپاکی آن را از تو پوشیده میکند فردا چون از خواب مرگ برخیزی و دیده بگشایی در روزنامه خویش اول سطر آن بینی، بزبان خجالت و ندامت گویی: کاشک شب مرگ مرا هرگز سحر نبودی! قوله: وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها الیوم اشراق و غدا اشراق غدا فی القیامة اشراق الارض و الیوم اشراق القلب غدا فی القیامة اشراق الارض بنور ربها و الیوم اشراق القلب بحضورها عند ربها غدا اشراق التجلّی للمؤمنین عموما و الیوم اشراق التجلّی للعارفین خصوصا.

Рӯй абди аллоҳи бен масъӯди разии аллоҳи анҳу қоли қоли расӯли аллоҳ ( с ) : « ани аллоҳи ъзу ҷли иҷмъи аломми явми алқимаҳи Финзли ъзу ҷли ман аршаи илои курсӣау курсӣаи вусъи алсмоўоту аларзи Фиқўли ?лаам : аи трзўни ани ттўлии кули ИМАи мо тўлўои фии алднёи аъдли злки ман рбкм ? Фиқўл : нъм , Фттбъи кули ИМАи мо канти тааббуд » қол : « Фзлки ҳайни ашрқти аларзи бнўри рабҳо »

روی عبد اللَّه بن مسعود رضی اللَّه عنه قال قال رسول اللَّه (ص): «انّ اللَّه عز و جل یجمع الامم یوم القیمة فینزل عز و جل من عرشه الی کرسیّه و کرسیّه وسع السماوات و الارض فیقول لهم: ا ترضون انّ تتولّی کلّ امّة ما تولّوا فی الدنیا اعدل ذلک من ربکم؟ فیقول: نعم، فتتبع کلّ امّة ما کانت تعبد» قال: «فذلک حین اشرقت الارض بنور ربها»

Он рӯз ки субҳ қиёмат бидамаду азимати растохез бпоӣ шаваду саропардаи қаҳҳорӣ дар ани ърсот сиёсат бизананду курсии азимати беруни оранд ва аз анвори таҷаллии зўи алҷлоли олами қиёмат равшан шавад аз асрори он анвори ҳамон каси бархӯрд ки имрӯз дар дунёи офтоби маърифат дар машриқаи дили ваии тофтау назари илоҳии бҷони ваии пайваста , он назар чун аз камӣни ғайб тохтани оради мардро биқрор кунад ҳалқаи дӯстӣ дар дилаш биҷунбанд , он дӯстӣ хотир гардад он хотир ҳиммат гардад он ҳиммат ният гардад он ният азимат гардад он азимат қӯт гардад он қӯт ҳаракат гардад мардро бингизд , шабии саҳаргоҳии он ошиқи содиқро қалақӣ падед ояд , хоб аз дидааш брмд , ҷомаи нарму хобгоҳи хуши бигузорад , вузӯе бар оради мӯтазарриъи вори бҳзрт иззат ояд .

آن روز که صبح قیامت بدمد و عظمت رستاخیز بپای شود و سراپرده قهاری در ان عرصات سیاست بزنند و کرسی عظمت بیرون آرند و از انوار تجلّی ذو الجلال عالم قیامت روشن شود از اسرار آن انوار همان کس برخورد که امروز در دنیا آفتاب معرفت در مشرقه دل وی تافته و نظر الهی بجان وی پیوسته، آن نظر چون از کمین غیب تاختن آرد مرد را بیقرار کند حلقه دوستی در دلش بجنباند، آن دوستی خاطر گردد آن خاطر همّت گردد آن همّت نیّت گردد آن نیّت عزیمت گردد آن عزیمت قوّت گردد آن قوّت حرکت گردد مرد را بینگیزد، شبی سحرگاهی آن عاشق صادق را قلقی پدید آید، خواب از دیده‌اش برمد، جامه نرم و خوابگاه خوش بگذارد، وضویی بر آرد متضرّع وار بحضرت عزت آید.

ё рабҳо равон кунад , он соъат аз ҷаббори коиноти Нидоӣ каромат ояд ки : « бъинии мо итҳмлаҳи алмтҳмлўни ман аҷалӣ » бандаи ман он ҳама барои ман мекунад ман май байнам ва медонам , каромати вай дар дунё инаст ва дар уқбо онаст ки ӯро дар шумори он ҷавонмардони оранд ки раб алъзаҳ мегуяд :у сиқи аллазӣнаи атқўои рбҳми إлии алҷнаҳи змро .

یا ربها روان کند، آن ساعت از جبّار کائنات ندای کرامت آید که: «بعینی ما یتحمّله المتحمّلون من اجلی» بنده من آن همه برای من میکند من می‌بینم و میدانم، کرامت وی در دنیا اینست و در عقبی آنست که او را در شمار آن جوانمردان آرند که رب العزة میگوید: وَ سِیقَ الَّذِینَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَی الْجَنَّةِ زُمَراً.

Хабар дурустаст аз Саиди мсиби Сайиди тобеъин ки бӯи ҳрираҳи дӯстӣ бар ман расед маро гуфт : аз аллоҳ он мехоҳам ки дар бозори биҳишти моро бо ҳам орад то бо якдигар бошем дар ани манзили ҷовдону Наими бекарон , гуфтам : ё бо ҳрираҳ ва дар биҳишт бозорӣ ҳаст ? гуфт : нъми ахбрнии расӯли аллоҳ ( с ) « ани аҳли алҷнаҳи азои дхлўҳои нзлўои фӣҳо бФзли аллоҳи аъмолҳми сами иؤзни ?лаами фии миқдори явми алҷмъаҳи ман айёми алднёи Физўрўни рбҳми ъзу ҷлу ибрзи ?лаами аршау итбдии ?лаами фии равзаи ман риёзи алҷнаҳи Фтўзъи ?лаами манобири ман нуру манобири ман лؤлؤу манобири ман ёқӯту манобири ман забарҷаду манобири ман зҳбу манобири ман Фзаҳу иҷлси адноҳм ва мо Фиҳми ман ?дании алии ксбони алмску алкоФўри мо ирўни ани асҳоби алкросӣ бофазл манеҳам мҷлсо » , қоли абӯи ҳрираҳи қиллат : ё расӯли аллоҳ ва ҳилл нарай рбно ? қол : « нъм , ҳилли ттморўни фии рؤиаҳи алшмсу алқмри лайлаи албдр » ? қлно : ло . Қол : « кзлки лои тморўни фии рؤиаҳи рбкми табораку таъолӣу лои ибқии фии злки алмҷлси раҷули алои ҳозираи аллоҳи мҳозраҳ ҳатто иқўл ллрҷл манеҳам : ё фалони бен фалони أи тазаккури явми қиллати кзоу кзо ? Физкраҳи баъзи ғдротаҳи фии алднёи Фиқўл : ё раб ӯ лами тғФри лӣ ? Фиқўл : балии Фбсъаҳи мағфиратии блғти мнзлтки ҳзаҳи Фбиноҳми алии злки ғшитҳми саҳобаи Фомтрти алайҳими тибои лами иҷдўо мисли риҳаҳи қту иқўл : рбнои қўмўои илои мо аъддти лаками ман алкромаҳи Фхзўои мо аштҳитми Фнأтии сўқои қади ҳФт ба алмлоӣкаҳи мо лами тнзри алъиўни ило мислаиу лами тсмъи алозону лами ихтри алии улқулуби Фиҳмли лнои мо аштҳинои лӣси ибоъи фӣҳоу лои иштрӣу фии злки алсўқи илқии аҳли алҷнаҳи бъзҳм баъзан , қол : Фиқбли алрҷли зўи алмнзлаҳи алмртФъаҳи Филқии ман ҳўи дуна ва мо Фиҳми ?дании Фирўъаҳи мо алайҳи ман аллбоси Фмои инқзии охири ҳадиса ҳатто итҳили алайҳи мо ҳў аҳсан манеҳу злки анаи лои инбғии лоҳди ани иҳзни фӣҳо сам натасарруф илои мнозлнои Фттлқонои азўоҷнои Фиқлн : марҳабоу аҳлои лақади ҷӣту ани бки ман алҷмоли афзали ммои Форқтнои алайҳи Фнқўл : анои ҷолснои алиўми рбнои алҷбору иҳқнои ани тнқлби бмсли мо анқлбно » .

خبر درست است از سعید مسیب سیّد تابعین که بو هریرة دوستی بر من رسید مرا گفت: از اللَّه آن میخواهم که در بازار بهشت ما را با هم آرد تا با یکدیگر باشیم در ان منزل جاودان و نعیم بیکران، گفتم: یا با هریرة و در بهشت بازاری هست؟ گفت: نعم‌ اخبرنی رسول اللَّه (ص) «ان اهل الجنّة اذا دخلوها نزلوا فیها بفضل اللَّه اعمالهم ثمّ یؤذن لهم فی مقدار یوم الجمعة من ایّام الدنیا فیزورون ربهم عز و جل و یبرز لهم عرشه و یتبدّی لهم فی روضة من ریاض الجنّة فتوضع لهم منابر من نور و منابر من لؤلؤ و منابر من یاقوت و منابر من زبرجد و منابر من ذهب و منابر من فضّة و یجلس ادناهم و ما فیهم من دنیّ علی کثبان المسک و الکافور ما یرون ان اصحاب الکراسیّ بافضل منهم مجلسا»، قال ابو هریرة قلت: یا رسول اللَّه و هل نری ربنا؟ قال: «نعم، هل تتمارون فی رؤیة الشمس و القمر لیلة البدر»؟ قلنا: لا. قال: «کذلک لا تمارون فی رؤیة ربکم تبارک و تعالی و لا یبقی فی ذلک المجلس رجل الّا حاضره اللَّه محاضرة حتی یقول للرّجل منهم: یا فلان بن فلان أ تذکر یوم قلت کذا و کذا؟ فیذکره بعض غدراته فی الدنیا فیقول: یا رب او لم تغفر لی؟ فیقول: بلی فبسعة مغفرتی بلغت منزلتک هذه فبیناهم علی ذلک غشیتهم سحابة فامطرت علیهم طیبا لم یجدوا مثل ریحه قطّ و یقول: ربنا قوموا الی ما اعددت لکم من الکرامة فخذوا ما اشتهیتم فنأتی سوقا قد حفّت به الملائکة ما لم تنظر العیون الی مثله و لم تسمع الآذان و لم یخطر علی القلوب فیحمل لنا ما اشتهینا لیس یباع فیها و لا یشتری و فی ذلک السوق یلقی اهل الجنة بعضهم بعضا، قال: فیقبل الرّجل ذو المنزلة المرتفعة فیلقی من هو دونه و ما فیهم دنیّ فیروعه ما علیه من اللباس فما ینقضی آخر حدیثه حتی یتحیّل علیه ما هو احسن منه و ذلک انه لا ینبغی لاحد ان یحزن فیها ثمّ نتصرف الی منازلنا فتتلقانا ازواجنا فیقلن: مرحبا و اهلا لقد جئت و انّ بک من الجمال افضل ممّا فارقتنا علیه فنقول: انا جالسنا الیوم ربنا الجبّار و یحقّنا ان تنقلب بمثل ما انقلبنا».