« бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим » баноми худованди фарохи бахшоиши меҳрбон

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان‌

Ҳам ( 1 ) танзили ман арраҳмони арраҳим ( 2 ) ҳам

حم (۱) تَنْزِیلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ (۲) حم‌

Фурӯи фиристода Эйаст аз ани худованди фарохи раҳмати меҳрбон .

فرو فرستاده‌ای است از ان خداوند فراخ رحمت مهربان.

Китоби фаслати оётаи номаи ист пайдо кардау бозгшодаҳу равшану дурусти оёту суханон ӯ , қронои ърбёи қуръонии тозӣ , лқўми иълмўн ( 3 ) эшонро ки бидонанд гардониданд бештари эшон , фаҳми лои исмъўн ( 4 ) то намешунаванд ва намепазиранд .

کِتابٌ فُصِّلَتْ آیاتُهُ نامه‌ایست پیدا کرده و بازگشاده و روشن و درست آیات و سخنان او، قُرْآناً عَرَبِیًّا قرآنی تازی، لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ (۳) ایشان را که بدانند گردانیدند بیشتر ایشان، فَهُمْ لا یَسْمَعُونَ (۴) تا نمی‌شنوند و نمی‌پذیرند.

Ва қолўои қлўбнои фӣ أкнаҳ гуфтанд дилҳои мо дар ғлоФҳост ва пӯшишҳо , ммои тдъўнои إлиаҳ аз ончии михўонии моро бо он ,у фии озоннои вқр ва дар гӯшҳои мо борӣаст , ва ман бинноу бинки ҳиҷобу миёни моу миёни ту парда Эйаст , Фоъмли إннои ъомлўн ( 5 ) ту ҳамон ки мекунӣ мекун то мо ҳамон ки мекунем мекунем .

وَ قالُوا قُلُوبُنا فِی أَکِنَّةٍ گفتند دلهای ما در غلافهاست و پوششها، مِمَّا تَدْعُونا إِلَیْهِ از آنچه میخوانی ما را با آن، وَ فِی آذانِنا وَقْرٌ و در گوشهای ما باری است، وَ مِنْ بَیْنِنا وَ بَیْنِکَ حِجابٌ و میان ما و میان تو پرده‌ای است، فَاعْمَلْ إِنَّنا عامِلُونَ (۵) تو همان که میکنی میکن تا ما همان که میکنیم میکنیم.

Қул إнмои أнои башар мслкм бигӯ нестам ман магари мардумӣ ҳамчун шумо , иўҳии إлии أнмои إлҳкми إлаҳи воҳиди бмн пайғом мефиристанд ки худои шумо худоӣаст яктои Фостқимўои إлиаҳи бтўҳид бо ӯ гардид ва барон бпоӣид ,у астғФрўаҳу азу омурзиш ҷӯйед ,у ?вили ллмшркин ( 6 ) аллазӣнаи лои иؤтўни алзкоаҳ эй вой бар ани анбозгўёни аллоҳ

قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ بگو نیستم من مگر مردمی همچون شما، یُوحی‌ إِلَیَّ أَنَّما إِلهُکُمْ إِلهٌ واحِدٌ بمن پیغام می‌فرستند که خدای شما خدایی است یکتا فَاسْتَقِیمُوا إِلَیْهِ بتوحید با او گردید و بران بپائید، وَ اسْتَغْفِرُوهُ و ازو آمرزش جویید، وَ وَیْلٌ لِلْمُشْرِکِینَ (۶) الَّذِینَ لا یُؤْتُونَ الزَّکاةَ ای وای بر ان انبازگویان اللَّه‌

Ро ки зкоаҳ намедиҳанд , ва ҳам болохраҳи ҳам коФрўн ( 7 )у брстохиз ногрўидгонанд . إни аллазӣнаи омнўоу ъмлўои алсолҳоти эшон ки бгрўиднд ва кирдорҳои нек карданд , ?лаами أҷри ғайри мамнӯн ( 8 ) эшонро муздии нокост .

را که زکاة نمی‌دهند، وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ کافِرُونَ (۷) و برستاخیز ناگرویدگان‌اند. إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ ایشان که بگرویدند و کردارهای نیک کردند، لَهُمْ أَجْرٌ غَیْرُ مَمْنُونٍ (۸) ایشان را مزدی ناکاست.

Қул أи إнкм лткФрўн бигӯ кофар мешавед шумо ва намегаравид , болзии халқи алأрзи фии явмин бонкс ки бёФриди заминро дар ду рӯз ,у тҷълўни ?лаи أндодо ва ӯро дар сухан меанбозон кунед , злки раби Алъоламин ( 9 ) ва ӯ худованд ҷаҳонёнаст .

قُلْ أَ إِنَّکُمْ لَتَکْفُرُونَ بگو کافر می‌شوید شما و نمی‌گروید، بِالَّذِی خَلَقَ الْأَرْضَ فِی یَوْمَیْنِ بآنکس که بیافرید زمین را در دو روز، وَ تَجْعَلُونَ لَهُ أَنْداداً و او را در سخن می‌انبازان کنید، ذلِکَ رَبُّ الْعالَمِینَ (۹) و او خداوند جهانیان است.

Ва ҷаъли фӣҳо рўосии ман фавқҳо ва дар замини кӯҳҳо офарид бар зибр ӯ ,у боруки фӣҳо ва баракат кард дар замин ,у қадари фӣҳо أқўотҳоу бози андохт дар ани рӯзӣҳо , фии أрбъаҳи أём дар тамомии чаҳор рӯз , сўоءи ллсоӣлин ( 10 ) яксон мерасад он рӯзӣҳо онро ки ҷӯяд ва хоҳад

وَ جَعَلَ فِیها رَواسِیَ مِنْ فَوْقِها و در زمین کوه‌ها آفرید بر زبر او، وَ بارَکَ فِیها و برکت کرد در زمین، وَ قَدَّرَ فِیها أَقْواتَها و باز انداخت در ان روزیها، فِی أَرْبَعَةِ أَیَّامٍ در تمامی چهار روز، سَواءً لِلسَّائِلِینَ (۱۰) یکسان میرسد آن روزیها آن را که جوید و خواهد

Сами астўии إлии алсмоءи он гуҳи пас оҳанг осмон кард :у ҳаии духон ва он низ дӯд буд , Фқоли лҳоу ллأрзи осмонро гуфту заминро : аӣтёи тўъои أўи карҳо бо фармон бурдорӣ оӣид ва боистед хуши кома ё бноком , қолтои أтинои тоӣъин ( 11 ) ҳар ду гуфтанд омадеми хуши комгон .

ثُمَّ اسْتَوی‌ إِلَی السَّماءِ آن گه پس آهنگ آسمان کرد: وَ هِیَ دُخانٌ و آن نیز دود بود، فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ آسمان را گفت و زمین را: ائْتِیا طَوْعاً أَوْ کَرْهاً با فرمان برداری آئید و بایستید خوش کامه یا بناکام، قالَتا أَتَیْنا طائِعِینَ (۱۱) هر دو گفتند آمدیم خوش کامگان.

Фқзоҳни сабъи самовот сипарӣ кард онро ҳафт осмон , фии явмин дар ду рӯз ,у أўҳии фии кули смоءи أмрҳо ва фармон дод дар осмонҳо баҳри кор ки хост ,у ?зинаи алсмоءи алднёи бмсобиҳ ва биёростем осмони дунёро бчроғҳо ,у ҳФзо ва нигаҳ дошт кардем злки тақдири алъзизи алълим ( 12 ) он сохта ва боз андохта он тавоноӣ доност .

فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ سپری کرد آن را هفت آسمان، فِی یَوْمَیْنِ در دو روز، وَ أَوْحی‌ فِی کُلِّ سَماءٍ أَمْرَها و فرمان داد در آسمانها بهر کار که خواست، وَ زَیَّنَّا السَّماءَ الدُّنْیا بِمَصابِیحَ و بیاراستیم آسمان دنیا را بچراغها، وَ حِفْظاً و نگه داشت کردیم ذلِکَ تَقْدِیرُ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ (۱۲) آن ساخته و باز انداخته آن توانای داناست.

Фإни أързўо агар рӯй баргардонанд , Фқли أнзрткми гӯй огоҳ кардам ва бим намудем шуморо , соъиқа мисли соъиқаи оду самуд ( 13 ) бонгии сӯзон чун соъиқа ки бъод ва самуд расед .

فَإِنْ أَعْرَضُوا اگر روی برگردانند، فَقُلْ أَنْذَرْتُکُمْ گوی آگاه کردم و بیم نمودم شما را، صاعِقَةً مِثْلَ صاعِقَةِ عادٍ وَ ثَمُودَ (۱۳) بانگی سوزان چون صاعقه که بعاد و ثمود رسید.

إзи ҷоءтҳми алрсли он гуҳ ки боишон омад ҳуду солеҳ , ман байни أидиҳм ва ман хлФҳми пештар ҳуд омад ба од ва пас солеҳ ба самуд , أлои тъбдўои إлои аллоҳ ки мпрстиди магари аллоҳ , қолўои луи шоء рбно гуфтанд агар худованди мо пайғоми хостӣ ки фиристад , лأнзли малоикаи Фриштгонро фурӯ фиристодӣ , Фإнои бмои أрслтм ба коФрўн ( 14 ) пас мо бончаҳи шуморо бон фиристоданд ногрўидгоним .

إِذْ جاءَتْهُمُ الرُّسُلُ آن گه که بایشان آمد هود و صالح، مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ وَ مِنْ خَلْفِهِمْ پیشتر هود آمد به عاد و پس صالح به ثمود، أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ که مپرستید مگر اللَّه، قالُوا لَوْ شاءَ رَبُّنا گفتند اگر خداوند ما پیغام خواستی که فرستد، لَأَنْزَلَ مَلائِکَةً فریشتگان را فرو فرستادی، فَإِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ کافِرُونَ (۱۴) پس ما بآنچه شما را بآن فرستادند ناگرویدگانیم.

Фأмои оди Фосткбрўои фии алأрз аммо од гардан кашиданд дар замин , бғир алҳақ ба ноҳақ ,у қолўои ман أшди мнои қувва ва гуфтанд кист аз мо бо нерутар ? أу лами ирўои أни аллоҳи алзӣ хлқҳм надонистанд ки он худоӣ ки эшонро офарид , ҳў أшд манеҳам қувва аз эшон сахт неруӣ тараст ,у конўои боётнои иҷҳдўн ( 15 )у бсхнони мо кофар мешуданд ва намегаравиданд .

فَأَمَّا عادٌ فَاسْتَکْبَرُوا فِی الْأَرْضِ اما عاد گردن کشیدند در زمین، بِغَیْرِ الْحَقِّ به ناحق، وَ قالُوا مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً و گفتند کیست از ما با نیروتر؟ أَ وَ لَمْ یَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِی خَلَقَهُمْ ندانستند که آن خدای که ایشان را آفرید، هُوَ أَشَدُّ مِنْهُمْ قُوَّةً از ایشان سخت نیروی‌ترست، وَ کانُوا بِآیاتِنا یَجْحَدُونَ (۱۵) و بسخنان ما کافر می‌شدند و نمی‌گرویدند.

Фأрслнои алайҳими риҳои срсрои Фрўгшодим бар эшон бодии сарди сахт бо бонги фии أёми наҳсот дар рӯзҳои наҳс шавам , лнзиқҳми азоби алхзӣ то бичашонем эшонро азоби расвоӣ , фии алҳёҳи алднё дар зиндагонии ин ҷаҳон ,у лъзоби алохраҳи أхзӣу азоби он ҷаҳони расвокунандатар , ва ҳам лои инсрўн ( 16 ) ва эшонро фарёд нарасанд ва ёрӣ ндиҳанд .

فَأَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ رِیحاً صَرْصَراً فروگشادیم بر ایشان بادی سرد سخت با بانگ فِی أَیَّامٍ نَحِساتٍ در روزهای نحس شوم، لِنُذِیقَهُمْ عَذابَ الْخِزْیِ تا بچشانیم ایشان را عذاب رسوایی، فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا در زندگانی این جهان، وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَخْزی‌ و عذاب آن جهان رسوا کننده‌تر، وَ هُمْ لا یُنْصَرُونَ (۱۶) و ایشان را فریاد نرسند و یاری ندهند.

Ва أмои самуди Фҳдиноҳм ва аммо самуди мо эшонро нишони роҳи додем , Фостҳбўои алъмии алӣ алҳдӣ баргузеданд эшон нодонӣ ва нодидани роҳ бар рости роҳӣ ва ёфтан роҳ , Фأхзтҳм фаро гирифт эшонро , соъиқаи алъзоби алҳўни бонги азоб бо хорӣ , бмои конўои иксбўн ( 17 ) бон карда ки мекарданд .

وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْناهُمْ و اما ثمود ما ایشان را نشان راه دادیم، فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی‌ عَلَی الْهُدی‌ برگزیدند ایشان نادانی و نادیدن راه بر راست راهی و یافتن راه، فَأَخَذَتْهُمْ فرا گرفت ایشان را، صاعِقَةُ الْعَذابِ الْهُونِ بانگ عذاب با خواری، بِما کانُوا یَکْسِبُونَ (۱۷) بآن کرده که میکردند.

Ва нҷинои аллазӣнаи омнўоу рҳонидими эшонро ки бгрўиднд ,у конўои итқўн ( 18 ) ва май прҳизиднд .

وَ نَجَّیْنَا الَّذِینَ آمَنُوا و رهانیدیم ایشان را که بگرویدند، وَ کانُوا یَتَّقُونَ (۱۸) و می‌پرهیزیدند.

Ва явми иҳшри أъдоءи аллоҳи إлии алнори он рӯз ки бо ҳам оранд ва бдўзх ронанд душманони аллоҳро , фаҳми иўзъўн ( 19 ) пешинонро май нёўнд то пасинон дар расанд .

وَ یَوْمَ یُحْشَرُ أَعْداءُ اللَّهِ إِلَی النَّارِ آن روز که با هم آرند و بدوزخ رانند دشمنان اللَّه را، فَهُمْ یُوزَعُونَ (۱۹) پیشینان را می‌نیاوند تا پسینان در رسند.

Ҳатто إзои мо ҷоؤҳо то он гуҳ ки бдўзх оянд , шаҳди алайҳим гувоҳӣ диҳад бар эшон , смъҳму أбсорҳму ҷлўдҳми гӯшҳои эшон ва чашмҳои эшон ва фараҷҳои эшон , бмои конўои иъмлўн ( 20 ) бончаҳ дар дунё мекарданд .

حَتَّی إِذا ما جاؤُها تا آن گه که بدوزخ آیند، شَهِدَ عَلَیْهِمْ گواهی دهد بر ایشان، سَمْعُهُمْ وَ أَبْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ گوشهای ایشان و چشمهای ایشان و فرجهای ایشان، بِما کانُوا یَعْمَلُونَ (۲۰) بآنچه در دنیا میکردند.

Ва қолўои лҷлўдҳми андомони хешро гӯйанд : лами шҳдтми ълино чаро гувоҳӣ додед бар мо ?

وَ قالُوا لِجُلُودِهِمْ اندامان خویش را گویند: لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَیْنا چرا گواهی دادید بر ما ؟

Қолўои أнтқно аллоҳ гӯйанд аллоҳи моро гуё кард , алзии أнтқи кули шайъи ء ӯ ки ҳар чизро гуё кард ,у ҳўи хлқкми أўли мара ва ӯст ки аввали шуморо офарид ,у إлиаҳи трҷъўн ( 21 ) ва бо ӯ оваранд шуморо .

قالُوا أَنْطَقَنَا اللَّهُ گویند اللَّه ما را گویا کرد، الَّذِی أَنْطَقَ کُلَّ شَیْ‌ءٍ او که هر چیز را گویا کرد، وَ هُوَ خَلَقَکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ و اوست که اوّل شما را آفرید، وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ (۲۱) و با او آورند شما را.

Ва мо кантами тсттрўн ва шумо натавонистед ки бози пӯшидаи оӣид , أни ишҳди алайкуми самъакаму лои أбсоркму лои ҷлўдкм то гувоҳии надиҳад бар шумо гӯшҳо ва чашмҳоу андомони хеш ,у локини зннтми أни аллоҳи лои иълми ксирои ммои тъмлўн ( 22 ) ва худ чунон мепиндоштед ки аллоҳ намедонад фаровонӣ аз ончӣ мекардед .

وَ ما کُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ و شما نتوانستید که باز پوشیده آئید، أَنْ یَشْهَدَ عَلَیْکُمْ سَمْعُکُمْ وَ لا أَبْصارُکُمْ وَ لا جُلُودُکُمْ تا گواهی ندهد بر شما گوشها و چشمها و اندامان خویش، وَ لکِنْ ظَنَنْتُمْ أَنَّ اللَّهَ لا یَعْلَمُ کَثِیراً مِمَّا تَعْمَلُونَ (۲۲) و خود چنان می‌پنداشتید که اللَّه نمی‌داند فراوانی از آنچه میکردید.

Злкми знкми алзии зннтми брбкм ва он занн ки бхдоўнд худ мебарадед ки кирдор мо намедонад , أрдокми ҳалок аз шумо баровард ва ба нест бидод шуморо , Фأсбҳтми ман алхосрин ( 23 ) то аз зиёнкорон гаштед .

ذلِکُمْ ظَنُّکُمُ الَّذِی ظَنَنْتُمْ بِرَبِّکُمْ و آن ظنّ که بخداوند خود می‌بردید که کردار ما نمی‌داند، أَرْداکُمْ هلاک از شما برآورد و به نیست بداد شما را، فَأَصْبَحْتُمْ مِنَ الْخاسِرِینَ (۲۳) تا از زیانکاران گشتید.

Фإни исбрўои Фолнори мсўии ?лаам агар шикебе кунанд ҷои эшон оташаст ,у إни истътбўои Фмои ҳам ман алмътбин ( 24 ) ва агар хушнӯдии ҷӯянд , аз эшон хушнӯд нашаванд .

فَإِنْ یَصْبِرُوا فَالنَّارُ مَثْویً لَهُمْ اگر شکیبایی کنند جای ایشان آتش است، وَ إِنْ یَسْتَعْتِبُوا فَما هُمْ مِنَ الْمُعْتَبِینَ (۲۴) و اگر خشنودی جویند، از ایشان خشنود نشوند.