Қавлаи таъолӣ : Фмои أўтитми ман шайъи ءи Фмтоъи алҳёҳи алднё ва мо ъанд аллоҳи хайру أбқӣ . . . Алоиаҳ , мафҳум оят онаст ки : имони росту таваккули дуруст , касеро буд ки дар ҷумлаи аҳволи эътимод бар змон аллоҳ кунаду низоми кору ростии ҳоли худ , аз анояту риоят аллоҳ ҷӯяд , на аз дунёу матоъи дунё , ки ин дунёи пулӣ гузаштанӣасту бисотӣ дар навиштанӣу манзилӣ ки бноком мебибояд гузошту умри азизи сармоя эй ки бемурод , май дрбоиди бохт . Пас сазоӣ банда онаст ки аз ин олоиши дунё карона гирад ва рӯй бороиши дайн наад , то фардои доғи хсор , брхсор худ набинад ва дар ҳоўиаҳи ҳурмон ва хусрон науфтад .

قوله تعالی: فَما أُوتِیتُمْ مِنْ شَیْ‌ءٍ فَمَتاعُ الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَیْرٌ وَ أَبْقی‌... الایة، مفهوم آیت آنست که: ایمان راست و توکل درست، کسی را بود که در جمله احوال اعتماد بر ضمان اللَّه کند و نظام کار و راستی حال خود، از عنایت و رعایت اللَّه جوید، نه از دنیا و متاع دنیا، که این دنیا پلی گذشتنی است و بساطی در نوشتنی و منزلی که بناکام می‌بباید گذاشت و عمر عزیز سرمایه‌ای که بی‌مراد، می درباید باخت. پس سزای بنده آنست که از این آلایش دنیا کرانه گیرد و روی بآرایش دین نهد، تا فردا داغ خسار، برخسار خود نبیند و در هاویه حرمان و خسران نیفتد.

Ва фии алхбр : ман ҷаъли алҳмўми ҳумои воҳдои кФоаҳи аллоҳи кули ҳам , ва ман тшъбт ба алҳмўми лами ёли аллоҳи фӣ эй воади аҳлкаҳ .

و فی الخبر: من جعل الهموم هما واحدا کفاه اللَّه کل هم، و من تشعبت به الهموم لم یال اللَّه فی ای واد اهلکه.

Дунёи ҳама парокандагӣасту гусастагӣ , боистҳои гӯногӯну андешаи ҳоءи рангоранг , ҳар ки ин парокандагӣ ва ин боистҳои беҳуда , ар дил берун кунаду бадалии софӣу синае холӣу ҳимматии олӣ рӯй бқблаҳи ҳақ наад ,у ҷузи даргоҳ ӯ паноҳ худ насозад , раби алъзаҳи ҳамаи андӯҳи вай , кифоят кунад ва аз ҳар чаҳ тарсад ӯро эмин гирданд ,у роҳаши бахуд наздик кунад .

دنیا همه پراکندگی است و گسستگی، بایستهای گوناگون و اندیشه‌هاء رنگارنگ، هر که این پراکندگی و این بایستهای بیهوده، از دل بیرون کند و بدلی صافی و سینه‌ای خالی و همتی عالی روی بقبله حق نهد، و جز درگاه او پناه خود نسازد، رب العزة همه اندوه وی، کفایت کند و از هر چه ترسد او را ایمن گرداند، و راهش بخود نزدیک کند.

эй дарвеш , аввали ин кор , заҳрасту охир , нӯш , бдоити ин роҳ баъдаст ,у ниҳояти роҳи ҳалқаи қурб дар гӯш , вагар мисолӣ хоҳӣ бишинав васфи улҳоли бӯи бикри шблии қудси аллоҳи рӯҳа : пеш аз онкии қадам дар кӯии тариқати ниҳод , мейри сияҳи пӯшони Бағдод буд , одат дошт ки дуздидаи бмҷлс ҷунайд рафтӣ , эй ман ғуломи онкии дуздида дар ин кӯй сиррӣ дорад . Рӯзӣ бар забон ҷунайд бирафт ки : агар ҳама бут прессатону нокасони оламро бФрдўси аъло фурӯд оваранд , ҳануз ҳақи карами худ нгзордаҳаст . Шблӣ аз ҷой бурҷаст , наъраи занону ҷома дарон ва гуфт манам мейри сияҳи пӯшон ва аз нокасе хеш , хурушон , чаҳ кӯеи марои пазирад ? дар ин ҳол ҷунайд гуфт : эй ҷавонмард , бмрослти Мӯсоу ҳорӯн , чандини соли фиръавни мудаббирро мехонд то бипазирад , агар биёбад сӯхтае муваҳҳид ки бпоӣ худ ояду дарави зорад чун ки напазирад . Шблӣ дар кор омад ва ҳар чаҳ дошт аз зёъу асбобу амвол , пок дар бохту муҷарради боистод , он гуҳ гуфт : эй шайхи маро чаҳ бояд кард ? гуфт туро дар бозор бояд шуду дарюза бояд кард .

ای درویش، اول این کار، زهر است و آخر، نوش، بدایت این راه بعد است، و نهایت راه حلقه قرب در گوش، و گر مثالی خواهی بشنو وصف الحال بو بکر شبلی قدس اللَّه روحه: پیش از آنکه قدم در کوی طریقت نهاد، میر سیه پوشان بغداد بود، عادت داشت که دزدیده بمجلس جنید رفتی، ای من غلام آنکه دزدیده در این کوی سری دارد. روزی بر زبان جنید برفت که: اگر همه بت‌پرستان و ناکسان عالم را بفردوس اعلی فرود آورند، هنوز حق کرم خود نگزارده است. شبلی از جای برجست، نعره‌زنان و جامه‌دران و گفت منم میر سیه‌پوشان و از ناکسی خویش، خروشان، چه کویی مرا پذیرد؟ در این حال جنید گفت: ای جوانمرد، بمراسلت موسی و هارون، چندین سال فرعون مدبر را میخواند تا بپذیرد، اگر بیابد سوخته‌ای موحد که بپای خود آید و درو زارد چون که نپذیرد. شبلی در کار آمد و هر چه داشت از ضیاع و اسباب و اموال، پاک در باخت و مجرد بایستاد، آن گه گفت: ای شیخ مرا چه باید کرد؟ گفت ترا در بازار باید شد و دریوزه باید کرد.

Ҳам чунон кард то чунон гашт ки каси буии чизеи надод , пас ҷунайди тозӣонае буи дод ва гуфт дар ин сардобаи шӯу дилро , бо андӯҳу дарди дайни пардозу чашмро боби ҳасрат ва надомат сипор , ва ҳар гуҳ , ки ҷузи ҳақ дар хотират гузар кунад , бойени тозӣонаи андомҳои хеш , дар ҳам шикан .

هم چنان کرد تا چنان گشت که کس بوی چیزی نداد، پس جنید تازیانه‌ای بوی داد و گفت در این سردابه شو و دل را، با اندوه و درد دین پرداز و چشم را بآب حسرت و ندامت سپار، و هر گه، که جز حق در خاطرت گذر کند، باین تازیانه اندامهای خویش، در هم شکن.

Шблии се сол дар он сардоба , оби ҳасрат аз дидагони ҳамеи рехт ва бар рӯзгори гузаштаи дареғу тҳср ҳаме хӯрд ва зинҳор ҳамеи хост , баъд аз се сол , скрӣ дар вай падед омад , ҳамчун мисатон , волау саргардон аз он сардоба берун омад , кордӣ бадаст гирифт ва дар Бағдоди ҳамеи гашт ва ҳаме гуфт : бҷлоли қадари ҳақ ки ҳар ки номи дӯсти баради бойени корд , сараш аз тан ҷудо кунам , он хабар ба ҷунайд расед , ҷунайд гуфт : ӯро шарбатӣ додаанд ва маст гашта , аз мастӣ ва бихўдӣ мегуяд , чун бо худ ояд сокин шавад . Як сол дар он мақомаши бдоштнд , чун аз он мақом даргузашт , домани хеши пар аз шукр кард ва бигард маҳалҳо мегашт ва мегуфт : ҳар ки бигӯед аллоҳ , даҳонаш пар аз шукр кунам . Пас ишқи вай рӯй дар харобии ниҳод , пайваста дар ҳамаи авқот ҳаме гуфт : аллоҳи аллоҳ , то рӯзӣ ки ҷунайд гуфт : ё бо бикр , агар дӯст ғоӣбаст ин ғайбат кардан чарост ? ва агар ҳозираст ин густохӣу тарки адабӣ аз куҷост ? сухани ҷунайд ӯро сокин кард , пас ҷунайд бифармуд то ӯро бҳмоми бурданду мӯӣ чанд сола аз сари вай фурӯ карданд , он гуҳ , даст вай гирифту бмсҷди шўнизиаҳи барад , ҳаштод ваанд кас , аз ин ҷавонмардони тариқату салотини ҳақиқат ҳозир буданд . Бӯи алҳусайн нурӣу бӯи алии рӯдборӣу смнўни муҳиб ва рӯем Бағдодӣу ҷаъфари хулдӣу амсоли эшон .

شبلی سه سال در آن سردابه، آب حسرت از دیدگان همی ریخت و بر روزگار گذشته دریغ و تحسر همی خورد و زینهار همی خواست، بعد از سه سال، سکری در وی پدید آمد، همچون مستان، واله و سرگردان از آن سردابه بیرون آمد، کاردی بدست گرفت و در بغداد همی گشت و همی گفت: بجلال قدر حق که هر که نام دوست برد باین کارد، سرش از تن جدا کنم، آن خبر به جنید رسید، جنید گفت: او را شربتی داده‌اند و مست گشته، از مستی و بیخودی میگوید، چون با خود آید ساکن شود. یک سال در آن مقامش بداشتند، چون از آن مقام درگذشت، دامن خویش پر از شکر کرد و بگرد محلها میگشت و میگفت: هر که بگوید اللَّه، دهانش پر از شکر کنم. پس عشق وی روی در خرابی نهاد، پیوسته در همه اوقات همی گفت: اللَّه اللَّه، تا روزی که جنید گفت: یا با بکر، اگر دوست غائب است این غیبت کردن چراست؟ و اگر حاضر است این گستاخی و ترک ادبی از کجاست؟ سخن جنید او را ساکن کرد، پس جنید بفرمود تا او را بحمام بردند و موی چند ساله از سر وی فرو کردند، آن گه، دست وی گرفت و بمسجد شونیزیه برد، هشتاد و اند کس، از این جوانمردان طریقت و سلاطین حقیقت حاضر بودند. بو الحسین نوری و بو علی رودباری و سمنون محب و رویم بغدادی و جعفر خلدی و امثال ایشان.

Ҷунайд гуфт : эй асҳобу машойих , ҳар чаҳ пери мо сиррии сиқтии қудси сира аз риёзату муҷоҳидат аз мо бидид , мо аз ин кӯдак бидидем , агар иҷозати Фрмоӣид то либос бигардонад , бошад ки баракоти ин либос ӯро бар истиқомат дайн бидорад ва агар ҳақи ин либоси фурӯ наад либос , худ , аз вай , дод худ бастанд .

جنید گفت: ای اصحاب و مشایخ، هر چه پیر ما سری سقطی قدس سره از ریاضت و مجاهدت از ما بدید، ما از این کودک بدیدیم، اگر اجازت فرمائید تا لباس بگرداند، باشد که برکات این لباس او را بر استقامت دین بدارد و اگر حق این لباس فرو نهد لباس، خود، از وی، داد خود بستاند.

Ҷунайд бар пой хосту мураққаъ аз сар худ баркашид ва дар гардани шблии афканд .

جنید بر پای خاست و مرقع از سر خود برکشید و در گردن شبلی افکند.

эй ҷавонмард , гавҳари висол ӯ на чизеаст ки бадаст ҳар дун ҳимматӣ расад , дарӣаст ки ҷуз дар сандӯқи сидқ садиқон наёбанд , ъбҳрист ки ҷуз дар боғи розу ноз дӯстон набенанд , касеро ки ин давлат дар роҳ буд , агар бҳзори кӯй фурӯ шавад , охир ҳар кӯй бахуд барбаста бинад , то қиблаи вай , яке гардаду мақсади вай яке шавад , як дил ва як ҳиммат буд , кор аз як ҷойу ҳукм аз як дар бинад . Ва илайҳи алошораҳи бқўлаҳ : أлои إлии аллоҳи тсири алأмўр . Манеҳ алобтдоءу илайҳи алонтҳоء , қоли аллоҳи таъолӣ :у أни إлии рбки алмнтҳӣ ,у аллоҳи хайру أбқӣ .

ای جوانمرد، گوهر وصال او نه چیزیست که بدست هر دون همتی رسد، درّی است که جز در صندوق صدق صدیقان نیابند، عبهریست که جز در باغ راز و ناز دوستان نبینند، کسی را که این دولت در راه بود، اگر بهزار کوی فرو شود، آخر هر کوی بخود بربسته بیند، تا قبله وی، یکی گردد و مقصد وی یکی شود، یک دل و یک همت بود، کار از یک جای و حکم از یک در بیند. و الیه الاشارة بقوله: أَلا إِلَی اللَّهِ تَصِیرُ الْأُمُورُ. منه الابتداء و الیه الانتهاء، قال اللَّه تعالی: وَ أَنَّ إِلی‌ رَبِّکَ الْمُنْتَهی‌، وَ اللَّهُ خَیْرٌ وَ أَبْقی‌.