Қавла :у ҷоءти скраҳи аламути болҳқ , бидон эй ҷавонмард ки аз аҳди одам то Фноءи олами кас аз марг нараст , ту низ нахоҳӣ раст .

قوله: وَ جاءَتْ سَکْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ، بدان ای جوانمرد که از عهد آدم تا فناء عالم کس از مرگ نرست، تو نیز نخواهی رست.

Аламути кأсу кули анноси шорбаҳ .

الموت کأس و کلّ الناس شاربه.

Рӯзгорӣ ки одамро вафо надошт туро кӣ вафо дорад , умрӣ ки бар Нӯҳ бпоён расед бо ту кӣ ба бақои дор . Аҷалӣ ки бар халил тохтан оварад туро кӣ фурӯ гузорад . Маргӣ ки бар сулаймони камӣни сохт бо ту кӣ мсомҳт кунад . Муваккилӣ ки ҷони Мустафоро тақозо кард бо ту кӣ мудоро кунад . Агар умри Нӯҳу моли қоруну малики сулаймону ҳикмати луқмони бадасти ореи бадари марг суд надорад ва бо ту муҳобо накунад . Ҳафт ҳазор сол кам касрии гузашт то одамиёни андар ин сафаранд . Аз аслоб борҳом меоянд ва аз арҳоми бпшти замин ва аз пушти замини бшкм замин мераванд . Ҳамаи олам гӯристонаст , зеро ӯ ҳамаи ҳасрат , зер ӯ ҳамаи ҳасрат . Сар бар ор ва аз осмон бипурс ки дар шикам чанд нозанини дорӣ .

روزگاری که آدم را وفا نداشت ترا کی وفا دارد، عمری که بر نوح بپایان رسید با تو کی به بقا دار. اجلی که بر خلیل تاختن آورد ترا کی فرو گذارد. مرگی که بر سلیمان کمین ساخت با تو کی مسامحت کند. موکّلی که جان مصطفی را تقاضا کرد با تو کی مدارا کند. اگر عمر نوح و مال قارون و ملک سلیمان و حکمت لقمان بدست آری بدر مرگ سود ندارد و با تو محابا نکند. هفت هزار سال کم کسری گذشت تا آدمیان اندر این سفرند. از اصلاب بارحام میآیند و از ارحام بپشت زمین و از پشت زمین بشکم زمین میروند. همه عالم گورستان است، زیرا او همه حسرت، زیر او همه حسرت. سر بر آر و از آسمان بپرس که در شکم چند نازنین داری.

эй сухраи амл , эй ғофил аз аҷал , эй асири оз , эй бандаи ниёз . То кӣ дар зимистони ғами тобистони хурӣ ва дар тобистони ғами зимистон . Ва корӣ ки лои маҳола бӯданӣаст аз он на андешӣу роҳӣ ки алии алтҳқиқ рафтанӣаст зоди он роҳ брнагирӣ . Шуғли дунёи рости мидорӣу барг марг насозӣ . эй мискини маргат дар қафост аз ӯ ёди ор . Манзалат гӯраст обод дорад . Имрӯз дар хобӣ , бош то бедори гардӣ . Имрӯзи мастӣ , бош то ҳушёри гардӣ . Ҳтоми дунё ҷамъ мекунӣ ва аз мустаҳаққ манъ мекунӣ , чаҳ тамаъи дорӣ ки ҷовид бо он Бамоне . Бош то малики аламути даройаду ҷонат ғорат кунад , вориси даройаду Малта ғорат кунад , хасми даройаду тоъатат ғорат кунад . Карами даройаду пӯсту гӯштат ғорат кунад .

ای سخره امل، ای غافل از اجل، ای اسیر آز، ای بنده نیاز. تا کی در زمستان غم تابستان خوری و در تابستان غم زمستان. و کاری که لا محالة بودنی است از آن نه اندیشی و راهی که علی التحقیق رفتنی است زاد آن راه برنگیری. شغل دنیا راست میداری و برگ مرگ نسازی. ای مسکین مرگت در قفاست از او یاد آر. منزلت گور است آباد دارد. امروز در خوابی، باش تا بیدار گردی. امروز مستی، باش تا هشیار گردی. حطام دنیا جمع میکنی و از مستحق منع میکنی، چه طمع داری که جاوید با آن بمانی. باش تا ملک الموت درآید و جانت غارت کند، وارث درآید و مالت غارت کند، خصم درآید و طاعتت غارت کند. کرم درآید و پوست و گوشتت غارت کند.

Оҳ агар бо ин ғифлату зулат ва андарин заҳмату зулмати душмани даройаду имон ғорат кунад . МФлсо ки ту бошӣ бетан ва беҷон бемолу суду зиён , бетоъат ва беимон .

آه اگر با این غفلت و زلّت و اندرین زحمت و ظلمت دشمن درآید و ایمان غارت کند. مفلسا که تو باشی بی‌تن و بی‌جان بی‌مال و سود و زیان، بی‌طاعت و بی‌ایمان.

Вагар туро дар марг шаккӣ ҳаст бар шимур ки то бодми сафӣ чанд падар доштае ки яке аз марг нараст . Дар олами ҳеҷ касро бар даргоҳи иззати он ҷоҳ ва ҳишмат набӯд ки Мустафои арабиро , ва бо вай мсомҳт нарафт хитоб омад إнк мет ва إнҳм метун .

و گر ترا در مرگ شکی هست بر شمر که تا بآدم صفی چند پدر داشته‌ای که یکی از مرگ نرست. در عالم هیچ کس را بر درگاه عزت آن جاه و حشمت نبود که مصطفی عربی را، و با وی مسامحت نرفت خطاب آمد إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ.

эй Сайидӣ ки кули камоли нуктаи ист аз камоли ту , ҷумлаи ҷамоли нуқтаи ист аз ҷамоли ту , эй меҳтарӣ ки моҳи равшан сиёҳ гардад агар бинад талъат бо ҷамоли ту , хуршеди олам шайдо гардад аз насими шимоли ту , ризвон ризо диҳад бдрбонии сҳибу балоли ту .

ای سیّدی که کلّ کمال نکته‌ایست از کمال تو، جمله جمال نقطه‌ایست از جمال تو، ای مهتری که ماه روشن سیاه گردد اگر بیند طلعت با جمال تو، خورشید عالم شیدا گردد از نسیم شمال تو، رضوان رضا دهد بدربانی صهیب و بلال تو.

Малик аз фалак нисор кунад ситорае бар хаду қад бо эътидоли ту . Машкро рашк ояд аз зулфу холи ту . Маҷду ҳамду миллату давлат пайваста мему ҳомӣаму доли ту . Бо ин ҳамаи манқибату мартабат эй Сайид , роҳи фанот мебибояд рафт ва дар кафи лаҳад мебибояд хуфт . Падарати халил аз ин қаҳр нараст , бародарат кулем аз ин заҳр наҷуст .

ملک از فلک نثار کند ستاره‌ای بر خد و قد با اعتدال تو. مشک را رشک آید از زلف و خال تو. مجد و حمد و ملّت و دولت پیوسته میم و حامیم و دال تو. با این همه منقبت و مرتبت ای سید، راه فنات می‌بباید رفت و در کف لحد می‌بباید خفت. پدرت خلیل از این قهر نرست، برادرت کلیم از این زهر نجست.

эй Муҳамад акнӯн ки кор том шуду қавоиди шаръ бнзом шуд ки : алиўми أкмлти лаками динкм . Маншури рисолати брхўондӣ , Маккаи кушодӣ , бар аъдо зафар ёфтӣ , домани куфр чок кардӣ , снодиди Қурайш ҳалок кардӣ , каъбаро аз батон пок кардӣ , қайсари рӯм аз бими ту дар қасри хеш беоромаст , наҷҷошӣ дар ҳабашаи турои банда ғуломаст , ҳрқл дар рӯми турои мутӣъи фармон ва паёмаст , осмони бФрқи ту минозд , замини бхоки қидмати минозди вақт он омад ки рӯй дар нишеби марги ореу ҳамаро якборагӣ бигзорӣ . Кор чун бкмол расад нуқсон гирад .

ای محمد اکنون که کار تام شد و قواعد شرع بنظام شد که: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ. منشور رسالت برخواندی، مکه گشادی، بر اعدا ظفر یافتی، دامن کفر چاک کردی، صنادید قریش هلاک کردی، کعبه را از بتان پاک کردی، قیصر روم از بیم تو در قصر خویش بی‌آرام است، نجاشی در حبشه ترا بنده غلام است، هرقل در روم ترا مطیع فرمان و پیامست، آسمان بفرق تو مینازد، زمین بخاک قدمت مینازد وقت آن آمد که روی در نشیب مرگ آری و همه را یکبارگی بگذاری. کار چون بکمال رسد نقصان گیرد.

Моҳ дар осмон то ҳилол буд дар зиёдат буд , чун бадар гардаду шуъоъаш тамом шавад нуқсон гирад .

ماه در آسمان تا هلال بود در زیادت بود، چون بدر گردد و شعاعش تمام شود نقصان گیرد.

Шохи дарахтони буқати баҳор ҳар рӯзӣ дар зиёдат буд , барги миороиди гули мишкФонд , олам муаттар медорад , бӯстон мунаввар медорад , чун бкмол расад ва мива диҳад дар нуқсон уфтад .

شاخ درختان بوقت بهار هر روزی در زیادت بود، برگ میآراید گل میشکفاند، عالم معطر میدارد، بوستان منوّر میدارد، چون بکمال رسد و میوه دهد در نقصان افتد.

эй Сайиди олам вае меҳтари авлоди одам , гоҳ он омад ки гӯшвори марг дар гӯш бандагӣ кунӣу қасди ҳазрат мо кунӣ , то мо он кунем ки ту хоҳӣ .

ای سید عالم و ای مهتر اولاد آدم، گاه آن آمد که گوشوار مرگ در گوش بندگی کنی و قصد حضرت ما کنی، تا ما آن کنیم که تو خواهی.

Ва қади мзти қиссаи вафотаи слии аллоҳи алайҳу ?алаи фии сӯраи алонбёء .

و قد مضت قصة وفاته صلّی اللَّه علیه و آله فی سورة الانبیاء.

Ва ҷоءти скраҳи аламути болҳқ , ҳар чанд ки ҳолати марги бзоҳри саъб май намояд , локини мؤмнонроу дӯстонро андари он ҳол дар ботини ҳамаи ъз ва ноз бошад ва аз дӯст ҳар лмҳтии роҳатӣ ва дар ҳар соъатӣ хлътӣ ояд Мустафо ( с ) аз ӣнҷо фармуд : тӯҳфаи алмؤмни аламут .

وَ جاءَتْ سَکْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ، هر چند که حالت مرگ بظاهر صعب می‌نماید، لکن مؤمنانرا و دوستان را اندر آن حال در باطن همه عز و ناز باشد و از دوست هر لمحتی راحتی و در هر ساعتی خلعتی آید مصطفی (ص) از اینجا فرمود: تحفة المؤمن الموت.

Ҳеҷ соҳиби сидқ аз марг натарсад .

هیچ صاحب صدق از مرگ نترسد.

Ҳусайни бен алӣ ( ъ ) падарро дид ки бики пероҳан ҳарб мекард . Гуфт : лӣси ҳозои зии алмҳорбин .

حسین بن علی (ع) پدر را دید که بیک پیراهن حرب میکرد. گفت: لیس هذا زی المحاربین.

Алӣ гуфт : мо иболии Абуки асқти алӣ аламутам сиқти аламути алайҳ .

علی گفت: ما یبالی ابوک اسقط علی الموت ام سقط الموت علیه.

Сидқи зод сафар маргасту марг роҳ бақосту бақо сабаб лақост .

صدق زاد سفر مرگست و مرگ راه بقاست و بقا سبب لقاست.

Ман аҳби лқоءи аллоҳи аҳби аллоҳи лақоа .

من احبّ لقاء اللَّه احبّ اللَّه لقاه.

Аҳли ғифлат чун басар марг расанд бон нигаранд ки чаҳ мистоннд . Пероҳани халқ аз сари брмикшнду халъати нав дар сари мёФкннд . Мардӣ ки ҳафтод сол бар як пероҳани ббўд ва он пероҳани халқи гашти он пероҳанро аз сари ваии брмикшнду қртаҳи малики абад дар ваии мипўшнд , ҷой шодӣаст на ҷои зорӣ .

اهل غفلت چون بسر مرگ رسند بآن نگرند که چه میستانند. پیراهن خلق از سر برمیکشند و خلعت نو در سر میافکنند. مردی که هفتاد سال بر یک پیراهن ببود و آن پیراهن خلق گشت آن پیراهن را از سر وی برمیکشند و قرطه ملک ابد در وی میپوشند، جای شادی است نه جای زاری.

Аммори ёсири умри ваии бнўд сол расед найза дар даст гирифтӣ дасташи милрзидии Мустафо ( ъ ) ӯро гуфта буд охири қӯти ту аз таоми дунё шер бошад , дар ҳарби сафин аммори ҳозир буд найза дар дасти гирифтау тишнагӣ бар ваии афтода , шарбатии оби хост , қадаҳии шер буи доданд . Ёдаш омад ҳадиси Мустафо ( с ) , гуфт имрӯзи рӯзи давлат аммораст .

عمار یاسر عمر وی بنود سال رسید نیزه در دست گرفتی دستش میلرزیدی مصطفی (ع) او را گفته بود آخر قوت تو از طعام دنیا شیر باشد، در حرب صفین عمار حاضر بود نیزه در دست گرفته و تشنگی بر وی افتاده، شربتی آب خواست، قدحی شیر بوی دادند. یادش آمد حدیث مصطفی (ص)، گفت امروز روز دولت عمار است.

Он шарбат бикашед ва пеш рафт ва мегуфт : алиўми алқии алои ҳубаи мҳмдоу ҳизба .

آن شربت بکشید و پیش رفت و میگفت: الیوم القی الا حبّة محمدا و حزبه.

эй ҷавонмарди ин ҳаёаи дунявии пардаи исти зулмоне дар рӯй рӯзгор ту кашида , рӯзи марги ин пардаи бадасти лутф дар кашанд , то ту басари нуқтаи ҳаёаи абади рисӣ ва то ин ҳаёа бар ҷойаст бқоءи абадӣ дар пардааст . Чун ин парда барграфтанд бқоءи абадӣ рӯй бтўи орад .

ای جوانمرد این حیاة دنیوی پرده‌ایست ظلمانی در روی روزگار تو کشیده، روز مرگ این پرده بدست لطف در کشند، تا تو بسر نقطه حیاة ابد رسی و تا این حیاة بر جای است بقاء ابدی در پرده است. چون این پرده برگرفتند بقاء ابدی روی بتو آرد.

Ва злки қавла : Флнҳиинаҳи ҳаёаи тайиба .

و ذلک قوله: فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیاةً طَیِّبَةً.

Гуфтаанд муъмин дар гӯр ҳамчун он кӯдакаст дар раҳми модар , биандеш то аввал дар раҳми модари ҳолат чун буд : заъиф будӣ на қӯт буд на қудрат , на рафтан ва гирифтан , на шунӯду гуфтан . Туро дар он зулмот пайдо оварадаму ҷигари модари басони ойинаи пеш рӯй ту бдоштм . Шакли ту дар вай пайдо оварадам то ҳар чаҳ туро боист буд мо дар он ҳаме хӯрду бтў ҳаме расед ту дар нозу роҳату касро аз ту хабар на .

گفته‌اند مؤمن در گور همچون آن کودک است در رحم مادر، بیندیش تا اول در رحم مادر حالت چون بود: ضعیف بودی نه قوت بود نه قدرت، نه رفتن و گرفتن، نه شنود و گفتن. ترا در آن ظلمات پیدا آوردم و جگر مادر بسان آئینه پیش روی تو بداشتم. شکل تو در وی پیدا آوردم تا هر چه ترا بایست بود ما در آن همی خورد و بتو همی رسید تو در ناز و راحت و کس را از تو خبر نه.

Бохр ҳамон кунам ки бовел кардам . Бенаӣ ва гуёеу шунавоӣу гироӣу равоеи бустонам , он гуҳ дар лаҳади нуҳум , чунонк дар аввали ҷигари модари ойӣнаи сохтам , лаҳади ойинаи созам , то чунонк онҷои роҳати неъмати дунявии бтўи ҳамеи расонадаму касро хабар на , бохри роҳати буии биҳишти бтўи мирсонму касро хабар на , то доне ки ман раҳиму Карим ва латифам .

بآخر همان کنم که باول کردم. بینایی و گویایی و شنوایی و گیرایی و روایی بستانم، آن گه در لحد نهم، چنانک در اول جگر مادر آیینه ساختم، لحد آئینه سازم، تا چنانک آنجا راحت نعمت دنیوی بتو همی رساندم و کس را خبر نه، بآخر راحت بوی بهشت بتو میرسانم و کس را خبر نه، تا دانی که من رحیم و کریم و لطیف‌ام.

Бандаи ман , қодир будам ки бе зиндони раҳми турои пайдои оўрдмӣ , қодир будам ки зиндони лаҳади туро бқёмти рсонидмӣ , локин на моҳ дар зиндони раҳми бдоштм ва солҳои дароз дар хоки бдоштм чаро чунин кунам ?

بنده من، قادر بودم که بی‌زندان رحم ترا پیدا آوردمی، قادر بودم که زندان لحد تو را بقیامت رسانیدمی، لکن نه ماه در زندان رحم بداشتم و سالهای دراز در خاک بداشتم چرا چنین کنم؟

Бандаи ман чун хостам ки Юсуфро аз дасти ҳасади бародарони бурҳонами се рӯз ӯро дар зиндони чоҳи бдоштм ва чун хостам ки малики Миср бадв сипорам ҳафт сол ӯро бзндони бдоштм .

بنده من چون خواستم که یوسف را از دست حسد برادران برهانم سه روز او را در زندان چاه بداشتم و چون خواستم که ملک مصر بدو سپارم هفت سال او را بزندان بداشتم.

эй Юсуфи садиқ , роҳат аз дасти ҳосидони се рӯзи зиндони чоҳи арзад . Мамлакату вилояти Мисри ҳафт соли зиндони Мисри арзад . Муъмини муваҳҳид , дидори ҷамоли модару падар , на моҳи зиндони раҳми арзад . Дидори лами излу лои изолу ҷавори худованди зўи алҷлол , ҳазор соли зиндони лаҳади арзад .

ای یوسف صدّیق، راحت از دست حاسدان سه روز زندان چاه ارزد. مملکت و ولایت مصر هفت سال زندان مصر ارزد. مؤمن موحّد، دیدار جمال مادر و پدر، نه ماه زندان رحم ارزد. دیدار لم یزل و لا یزال و جوار خداوند ذو الجلال، هزار سال زندان لحد ارزد.

Қавлаи таъолӣ : إни фии злки лзкрии лмни кони ?лаи қалб агар сад бор рӯй дар хоки молӣу олам бар фарқ сар бипаймое , то он нуқтаи ҳақиқӣ ки номи вай диласт рафиқи ин тоъат набошад , ҳамаро рақами нестии дркшнд ки дар хабараст : тафаккури соъаҳи хайри ман ибодаи алсқлин .

قوله تعالی: إِنَّ فِی ذلِکَ لَذِکْری‌ لِمَنْ کانَ لَهُ قَلْبٌ اگر صد بار روی در خاک مالی و عالم بر فرق سر بپیمایی، تا آن نقطه حقیقی که نام وی دل است رفیق این طاعت نباشد، همه را رقم نیستی درکشند که در خبر است: تفکّر ساعة خیر من عبادة الثقلین.

Чун банда бадаргоҳ ояд ва роз бигушоеду дили ҳам чунон гирифтори шуғли дунёи монда , рақами хизлон бар он тоъати кашанд ва бар ваии вай боз зананд ки гуфтаанд : ман лами иҳзри қалбаи фии алслоаҳи Флои тақаббули слўтаҳ , дилӣ ки аз қайди убудийяти ағёр халос ёфт он дили мари ҳақро якто шуд . На ранги рёء халқ дорад на гирди самъат бар вай нишинад , локин дар сафина хатар бошад ки ишорати соҳиби шаръ чунинаст ки :у алмхлсўни алии хатари азим .

چون بنده بدرگاه آید و راز بگشاید و دل هم چنان گرفتار شغل دنیا مانده، رقم خذلان بر آن طاعت کشند و بر وی وی باز زنند که گفته‌اند: من لم یحضر قلبه فی الصلاة فلا تقبل صلوته، دلی که از قید عبودیت اغیار خلاص یافت آن دل مر حق را یکتا شد. نه رنگ ریاء خلق دارد نه گرد سمعت بر وی نشیند، لکن در سفینه خطر باشد که اشارت صاحب شرع چنین است که: و المخلصون علی خطر عظیم.

Ҳар ки мухлистар , баҳақи наздиктар . Ва ҳар ки баҳақи наздиктар ларзонтар .

هر که مخلص‌تر، بحق نزدیکتر. و هر که بحق نزدیکتر لرزانتر.

Муқаррабони ҳазрату мулозимони даргоҳи самадяту покони мамлакат , пайваста дар ҳарос бошанд ки миФрмоиди ҷли ҷалола : ва ҳам ман хшитаҳи мшФқўни إнмои ихшии аллоҳи ман ибодаи алълмоءу Мустафо ( с ) фармӯда : ано арҷу ани икўни ахшокми ллаҳи асдқи лнбии аллоҳ .

مقرّبان حضرت و ملازمان درگاه صمدیّت و پاکان مملکت، پیوسته در هراس باشند که میفرماید جل جلاله: وَ هُمْ مِنْ خَشْیَتِهِ مُشْفِقُونَ إِنَّما یَخْشَی اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ و مصطفی (ص) فرموده: انا ارجو ان یکون اخشاکم للَّه اصدق لنبی اللَّه.

Он вазир , пайваста аз муроқибати султони ҳаросон буд ва он сутурдорро ҳаросӣ на , зеро ки синаи вазири хазинаи асрор султонасту меҳри хазина шикастани хатарнок буд .

آن وزیر، پیوسته از مراقبت سلطان هراسان بود و آن ستوردار را هراسی نه، زیرا که سینه وزیر خزینه اسرار سلطان است و مهر خزینه شکستن خطرناک بود.

ҲзиФаҳ ӣмон соҳиби сари расӯл буд , гуфтори рӯзии шайтонро дидам ки мегирист гуфтам эй лъини ин нолау гиря ту чист , гуфт аз барои ду маънии яке онкӣ : даргоҳи лаънат бар мо кушода , дигари онкӣ : даргоҳи дили муъминон бар мо баста . Баҳр вақте ки қасди даргоҳи дил муъмин кунам ботши ҳайбати сӯхтаи гирдам .

حذیفه یمان صاحب سرّ رسول بود، گفتار روزی شیطان را دیدم که میگریست گفتم ای لعین این ناله و گریه تو چیست، گفت از برای دو معنی یکی آنکه: درگاه لعنت بر ما گشاده، دیگر آنکه: درگاه دل مؤمنان بر ما بسته. بهر وقتی که قصد درگاه دل مؤمن کنم بآتش هیبت سوخته گردم.

Бдоўд ваҳй омад : ки ё Довӯд , забонат даллолӣаст ки бар сари бозори даъвӣ ӯро дар садри дори алмалики дайн маҳаллӣ нест , маҳаллӣ ки ҳаст дили рост ки аз ӯ буии асрори аҳадят ва азалят ояд .

بداود وحی آمد: که یا داود، زبانت دلّالی است که بر سر بازار دعوی او را در صدر دار الملک دین محلّی نیست، محلّی که هست دل راست که از او بوی اسرار احدیّت و ازلیّت آید.

Азизи Миср бо бародарон гуфт : рахт бурдореду бўтну қароргоҳи худ боз шавед ки аз дилҳои шумо буии меҳр Юсуфӣ менаёяд . Инаст сари ончии раб Алъоламин фармуд : إни фии злки лзкрии лмни кони ?лаи қалб . . . Алоиаҳи қавла :у астмъи явми иноди алмноди ман макон , эй антзр ё Муҳамади сиҳаҳи алқёмаҳу ҳавли албъси ҳайни инодии алмнодӣ , ман макони қариб . Гӯши дор эй Муҳамад , мунтазир бош сиҳаҳи растохезроу ҳавли қиёматро , он рӯз ки исрофил аз сахраи байти алмуқаддас Нидо кунад ки эй устихонҳои ризидаҳ ва гӯштҳои пусида , эй сӯратҳои нест шудау аъзоӣ аз ҳам ҷудо гашта , ҳама ҷамъ шавед бФрмони ҳақ , рӯзи рӯз маҳшарасту рӯзи арз Акбарасту рӯзи ҷамъ лашкараст . Чун ин Нидо дар олам диҳад , изтироб дар халқ уфтад . Он гӯштҳо ва пӯстҳо пусидау устихони ризидаҳ ва хок гаштау зарраи зарраи баҳами бромихтаҳ , баъзе бшрқ ва баъзе бғрб , баъзе бабр ва баъзе ббҳр , баъзе дўдкони хӯрда ва баъзе мурғони барда . Ҳама бо ҳам меояду зарраи зарраи биҷои худ боз мешавад . Ҳар чаҳ дар ҳафт иқлӣми хокӣ ҷонвар бӯда аз абтдоءи даври олам то рӯзи растхези ҳама бо ҳам ояд , танҳо рост гардад , сӯратҳо пайдо шавад , аъзоъу аҷзоъи мураттаб ва мураккаб гардад . Заррае кам нау заррае беш на . Мӯеи азин бо он наёмизаду заррае аз он бо ин нпиўндд .

عزیز مصر با برادران گفت: رخت بردارید و بوطن و قرارگاه خود باز شوید که از دلهای شما بوی مهر یوسفی می‌نیاید. اینست سرّ آنچه رب العالمین فرمود: إِنَّ فِی ذلِکَ لَذِکْری‌ لِمَنْ کانَ لَهُ قَلْبٌ... الایة قوله: وَ اسْتَمِعْ یَوْمَ یُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَکانٍ، ای انتظر یا محمد صیحة القیامة و هول البعث حین ینادی المنادی، مِنْ مَکانٍ قَرِیبٍ. گوش دار ای محمد، منتظر باش صیحه رستاخیز را و هول قیامت را، آن روز که اسرافیل از صخره بیت المقدس ندا کند که ای استخوانهای ریزیده و گوشتهای پوسیده، ای صورتهای نیست شده و اعضای از هم جدا گشته، همه جمع شوید بفرمان حق، روز روز محشر است و روز عرض اکبر است و روز جمع لشکر است. چون این ندا در عالم دهد، اضطراب در خلق افتد. آن گوشتها و پوستها پوسیده و استخوان ریزیده و خاک گشته و ذره ذره بهم برآمیخته، بعضی بشرق و بعضی بغرب، بعضی ببرّ و بعضی ببحر، بعضی دودکان خورده و بعضی مرغان برده. همه با هم میآید و ذره ذرّه بجای خود باز میشود. هر چه در هفت اقلیم خاکی جانور بوده از ابتداء دور عالم تا روز رستخیز همه با هم آید، تنها راست گردد، صورتها پیدا شود، اعضاء و اجزاء مرتّب و مرکّب گردد. ذرّه‌ای کم نه و ذرّه‌ای بیش نه. مویی ازین با آن نیامیزد و ذرّه‌ای از آن با این نپیوندد.

Оҳ , саъби рӯзӣ ки рӯз растохезаст . Рӯзи ҷзоءи хайр ва шараст . Тарозуии ростии овехта , курсии қазои ниҳода , бисоти ҳайбати бози густарда , ҳамаи халқи бзонўи даромада ки : ватарӣ кули أмаҳи ҷосиаҳ дӯзах меғаррад ки : ткоди тамизи ман алғизи забонӣа дар осии овехта ки : хзўаҳи Фғлўаҳи сами алҷҳими слўаҳ ҳар каси бахуди дармонда ва аз хеш ва пайванд бигурехта : лкл амрӣ манеҳам иўмӣзи шаън иғниаҳ овардаанд ки пеш аз баромадани халқ аз хок , Ҷабраилу Микоил базмин оянд барроқ меоранду ҳалау тоҷ аз баҳри Мустафо ( с ) ва аз ҳавли он рӯз ндонанд ки равза Сайид куҷост ? . Аз замини мипрснд ва замин мегуяд : ман аз ҳавл растохез надонам ки дар батни худ чаҳ дорам . Ҷабраили шарқу ғарб ҳаме нигарад аз онҷо ки хобгоҳ Сайидаст нурӣ барояд Ҷабраили онҷои шитобад . Сайид аз хок барояд чунон ки дар хабараст : анои аввали ман тншқи анҳу аларз . Аввали сухан ин гуяд ки эй Ҷабраили ҳол умматам чист ? хабар чаҳ дорӣ ? гуяд эй Сайиди аввали ту бархестае эшон дар хоканд . эй Сайид , ту ҳала дар пӯшу тоҷ бар сар на ва бар барроқ нишину бмқоми шафоати рӯ , то уммат дар расанд Мустафо ( с ) ҳаме равад то бҳзрти иззати саҷдаи ораду ҳақро ҷл ҷалола бастоед ва ҳамд гуяд , аз ҳақи ҷли ҷалола хитоб ояд ки : эй Сайид , имрӯз на рӯз хизматаст , ки рӯзи ато ва неъматаст . На рӯз суҷудаст ки рӯзи карам вуҷӯдаст . Сар бурдор ва шафоат кун ҳар чаҳ ту хоҳӣ он кунам . Ту дар дунёи ҳама он кардӣ ки фармудем . Мо имрӯзи турои он диҳем ки ту хоҳӣу лсўФи иътики рбки Фтрзӣ

آه، صعب روزی که روز رستاخیز است. روز جزاء خیر و شرّ است. ترازوی راستی آویخته، کرسیّ قضا نهاده، بساط هیبت باز گسترده، همه خلق بزانو درآمده که: وَ تَری‌ کُلَّ أُمَّةٍ جاثِیَةً دوزخ می‌غرّد که: تَکادُ تَمَیَّزُ مِنَ الْغَیْظِ زبانیه در عاصی آویخته که: خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ثُمَّ الْجَحِیمَ صَلُّوهُ هر کس بخود درمانده و از خویش و پیوند بگریخته: لِکُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ یَوْمَئِذٍ شَأْنٌ یُغْنِیهِ آورده‌اند که پیش از برآمدن خلق از خاک، جبرئیل و میکائیل بزمین آیند براق میآرند و حلّه و تاج از بهر مصطفی (ص) و از هول آن روز ندانند که روضه سید کجاست؟. از زمین میپرسند و زمین میگوید: من از هول رستاخیز ندانم که در بطن خود چه دارم. جبرئیل شرق و غرب همی نگرد از آنجا که خوابگاه سیّد است نوری برآید جبرئیل آنجا شتابد. سید از خاک برآید چنان که در خبر است: انا اول من تنشقّ عنه الارض. اول سخن این گوید که ای جبرئیل حال امّتم چیست؟ خبر چه داری؟ گوید ای سید اول تو برخاسته‌ای ایشان در خاکند. ای سید، تو حلّه در پوش و تاج بر سر نه و بر براق نشین و بمقام شفاعت رو، تا امّت در رسند مصطفی (ص) همی رود تا بحضرت عزت سجده آرد و حق را جل جلاله بستاید و حمد گوید، از حق جل جلاله خطاب آید که: ای سیّد، امروز نه روز خدمت است، که روز عطا و نعمت است. نه روز سجود است که روز کرم وجود است. سر بردار و شفاعت کن هر چه تو خواهی آن کنم. تو در دنیا همه آن کردی که فرمودیم. ما امروز ترا آن دهیم که تو خواهی وَ لَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضی‌