Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим . Исми идли алии ҷалоли ман лами изл . Исми ихбри ани ҷамоли ман лами изл . Исми инбаҳи алии иқболи ман лами изл . Исми ишири илои аФзоли ман лами изл .

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. اسم یدلّ علی جلال من لم یزل. اسم یخبر عن جمال من لم یزل. اسم ینبّه علی اقبال من لم یزل. اسم یشیر الی افضال من لم یزل.

ФолъорФи шаҳди ҷалолаи Фтошу алсФии шаҳди ҷамолаи Фъошу алўлии шаҳди иқболаи Фортош .

فالعارف شهد جلاله فطاش و الصّفی شهد جماله فعاش و الولیّ شهد اقباله فارتاش.

Номи худовандӣ ки ӯро ҷалол безаволасту ҷамол бар камол . Ҷалол ӯ оташи олам сӯзасту ҷамол ӯ нури ҷаҳони афрӯз . Ҷалол ӯ ғорати дил мурӣдонасту ҷамол ӯ осоиши ҷони мумтаҳанон . Ҷалол ӯ ғораткунанда дилӣ ки дарави рахт наад , ҷамол ӯ чун ҷилва гардад ғамон аз дил барканд .

نام خداوندی که او را جلال بی‌زوال است و جمال بر کمال. جلال او آتش عالم سوز است و جمال او نور جهان افروز. جلال او غارت دل مریدان است و جمال او آسایش جان ممتحنان. جلال او غارت کننده دلی که درو رخت نهد، جمال او چون جلوه گردد غمان از دل برکند.

Орифи бҷлол ӯ нигарад бинолад , муҳиби бҷмол ӯ нигарад бинозад . Он яке менолад аз бими Фсол , ин яке менозад бомед висол . Бечора касе ки ном ӯ шунӯд ва на аз ҷамол ӯ хабар дорад на аз ҷамол ӯ асар бинад .

عارف بجلال او نگرد بنالد، محب بجمال او نگرد بنازد. آن یکی مینالد از بیم فصال، این یکی می‌نازد بامید وصال. بیچاره کسی که نام او شنود و نه از جمال او خبر دارد نه از جمال او اثر بیند.

наменадонад ки ин номи кҳсорро балолаи орад ,у дили бедоронро бинола орад .

می‌نداند که این نام کهسار را بلاله آرد، و دل بیداران را بناله آرد.

Самоъи ин ном тараб афзоед ва ёфт ин ном сифат рибоед . Дилҳои орифон Биҷӯш оради осӣонро бФрёду хурӯши орад .

سماع این نام طرب افزاید و یافت این نام صفت رباید. دلهای عارفان بجوش آرد عاصیان را بفریاد و خروش آرد.

Он азизии пайваста дар ҳамаи ҳоли баҳамаи авқоти ин ном ҳаме гуфт , баъд аз вафот ӯ бихоб диданд ки ҳолат чист , гуфт наҷуат ман алҷҳиму васлати илои дори алнъими ббркаҳи бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим .

آن عزیزی پیوسته در همه حال بهمه اوقات این نام همی گفت، بعد از وفات او بخواب دیدند که حالت چیست، گفت نجوت من الجحیم و وصلت الی دار النعیم ببرکة بسم اللَّه الرحمن الرحیم.

Рустам аз ҷҳим . Расидам бидор алнъим аз баракоти ин номи азим . Ва ёд кардем : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим .

رستم از جحیم. رسیدم بدار النعیم از برکات این نام عظیم. و یاد کردیم: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ.

Ва алнҷми إзо ҳўӣ бидон ки ҳақи ҷлу ҷалолау тақаддусати асмоؤаҳи андарин сӯра , аз миъроҷи меҳтари олами Сайиди валади одаму сафар кардани ваии босмон ва бозгаштан аз мушоҳидау аён хабар дод то уммати ваии бдонстни ин қиссаи рӯҳро рӯҳ диҳанду дилро нур ва сарвар афзойанд . Дар абтдоءи сӯра банӣ Исроили қисса рафтани вай ёд карду таъзими онро тнзиаҳи худ ҷли ҷалола дар пеш дошт : субҳони алзии أсрии бъбдаҳ . Ва андарин сӯраи бозгашти вай аз ҳазрат баён карду ташриф ӯро бшхси қисм ёд кард гуфт :у алнҷми إзои ҳўӣ .

وَ النَّجْمِ إِذا هَوی‌ بدان که حق جل و جلاله و تقدست اسماؤه اندرین سوره، از معراج مهتر عالم سید ولد آدم و سفر کردن وی بآسمان و بازگشتن از مشاهده و عیان خبر داد تا امت وی بدانستن این قصه روح را روح دهند و دل را نور و سرور افزایند. در ابتداء سوره بنی اسرائیل قصه رفتن وی یاد کرد و تعظیم آن را تنزیه خود جلّ جلاله در پیش داشت: سُبْحانَ الَّذِی أَسْری‌ بِعَبْدِهِ. و اندرین سورة بازگشت وی از حضرت بیان کرد و تشریف او را بشخص قسم یاد کرد گفت: وَ النَّجْمِ إِذا هَوی‌.

Бони ситораи равшан , бони моҳи ду ҳафта , бони чароғи афрӯхта , он гуҳ ки аз ҳазрати аёни бозгашт , шахс ӯ мақоми қурбати дида , дил ӯ рӯҳ мшоҳдт ёфта , сар ӯ бдўлти мўослти расида , дар хилват ӯ аднӣ бар бисот , инбисот роз шунида .

بآن ستاره روشن، بآن ماه دو هفته، بآن چراغ افروخته، آن گه که از حضرت عیان بازگشت، شخص او مقام قربت دیده، دل او روح مشاهدت یافته، سرّ او بدولت مواصلت رسیده، در خلوت او ادنی بر بساط، انبساط راز شنیده.

Ва бдонк рафтан он Сайиди бони манзил ғариб набӯд , аммо ороми ваии дарин манзили аҷиб буд , зеро ки халқи олам дар зулмат баъд буданд ва он меҳтар дар нури зулфату қурбат буд . Чун он меҳтари олами Ҷабраилро дар мақоми маълуми худ бгзошту бргзшт , асрори анвори зоҳиру ботин ӯро бҷзби ҳазрати супурд , то андари дарёи нуру баҳри азимат ғўс карду рФрФи шарафро бпоӣ ҳиммат биспурад ва чунонк миғнотиси оҳанро бахуд ҷазб кунад , шарафоти арши Маҷиди он меҳтарро бахуд ҷазб кард ва аз арши Маҷиди қасди ҳазрати қоб қавсин кард ва дар мақоми қоби қавсин дар маснади ҷамоли бўсФи камол дар мушоҳидаи ҷалоли такяи гоҳи сохт , танзили азизи ин асрор дар румузи ин калимот баён кард ки : сами Динои Фтдлии факони қоби қавсин أўи أднӣ .

و بدانک رفتن آن سیّد بآن منزل غریب نبود، اما آرام وی درین منزل عجیب بود، زیرا که خلق عالم در ظلمت بعد بودند و آن مهتر در نور زلفت و قربت بود. چون آن مهتر عالم جبرئیل را در مقام معلوم خود بگذاشت و برگذشت، اسرار انوار ظاهر و باطن او را بجذب حضرت سپرد، تا اندر دریا نور و بحر عظمت غوص کرد و رفرف شرف را بپای همت بسپرد و چنانک مغناطیس آهن را بخود جذب کند، شرفات عرش مجید آن مهتر را بخود جذب کرد و از عرش مجید قصد حضرت قاب قوسین کرد و در مقام قاب قوسین در مسند جمال بوصف کمال در مشاهده جلال تکیه گاه ساخت، تنزیل عزیز این اسرار در رموز این کلمات بیان کرد که: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی‌.

Аз ҷумлаи хилоиқ , дар олами ҳақоиқ , касе бузургвортар аз Муҳамад Мустафо набӯд .

از جمله خلایق، در عالم حقایق، کسی بزرگوارتر از محمد مصطفی نبود.

Муроди аслӣ аз ҳукми илоҳӣ бар вифқи илми азалии ибдоъи ҳолату изҳори ҷалолати он меҳтар буд .

مراد اصلی از حکم الهی بر وفق علم ازلی ابداع حالت و اظهار جلالت آن مهتر بود.

Аввали ҷавҳарӣ ки аз амр кун халъат ёфту офтоби лутф ҳақ бирав тофт , ҷони поки он меҳтар буд .

اول جوهری که از امر کن خلعت یافت و آفتاب لطف حق برو تافت، جان پاک آن مهتر بود.

Ҳануз на арш буд на фарш , на заҳмати шаб ва на раҳмати рӯз , ки сунъи илоҳии Марвро аз муставдиъи илми азали бмстқри маҷд абад оварад ва дар равзаи ризо бар мақоми мушоҳида ӯро ҷилва кард ва ҳар чаҳ баъди азуи мавҷӯди гашти туфайли вуҷӯд ӯ буд ва ҳар чаҳ бўҳми халқи даройад аз улфату зулфату рأФту раҳмату сиёдату саодат , бар фарқи зоту сифот ӯ нисор кард , он гуҳи мар ӯро бқолби одами сафӣ дар овараду бмдорҷи тлўину мноҳҷи тамкин гузар дод ва дар маснад рисолат бинишонаду Марвро амр кард то хлоӣқро бҳзрти дайн даъват кунад . Гум шудагонро бароаи бози ораду рўндгонро бадаргоҳ хонд .

هنوز نه عرش بود نه فرش، نه زحمت شب و نه رحمت روز، که صنع الهی مرو را از مستودع علم ازل بمستقرّ مجد ابد آورد و در روضه رضا بر مقام مشاهده او را جلوه کرد و هر چه بعد ازو موجود گشت طفیل وجود او بود و هر چه بوهم خلق درآید از الفت و زلفت و رأفت و رحمت و سیادت و سعادت، بر فرق ذات و صفات او نثار کرد، آن گه مر او را بقالب آدم صفی در آورد و بمدارج تلوین و مناهج تمکین گذر داد و در مسند رسالت بنشاند و مرو را امر کرد تا خلائق را بحضرت دین دعوت کند. گم شدگان را براه باز آرد و روندگان را بدرگاه خواند.

Гӯйии бозӣ буд он меҳтар бар даст фазл омӯхта , бар бисоти қурбату зулфат парвариш дода , ва аз ҷамъияти мушоҳида ӯро бтФрқаҳи даъвати дароварда то олимиро сайд кунад , ҳамаро пеши лутфу қаҳр ҳақ бидорад . Имрӯзи ҳамаро бшриъти шикор худ гирданду фардо дар мақоми шафоати ҳамаро баҳақ сипорад .

گویی بازی بود آن مهتر بر دست فضل آموخته، بر بساط قربت و زلفت پرورش داده، و از جمعیت مشاهدة او را بتفرقه دعوت درآورده تا عالمی را صید کند، همه را پیش لطف و قهر حق بدارد. امروز همه را بشریعت شکار خود گرداند و فردا در مقام شفاعت همه را بحق سپارد.

Чун он меҳтари қадам дар миёни даъвати ниҳод ва он азизони ҳазрат иҷобат карданд , аз ҳар гӯшаи талиъаи бало сар баровард ва аз осмони фитрати борони меҳнат боридан гирифт , қуръони қадим аз қиссаи ғуссаи эшон чунин хабар медиҳад ки :у лнблўнкми бшии ءи ман алхўФу алҷўъу қоли таъолии лтблўни фии أмўолкму أнФскм . . . Алоиаҳ .

چون آن مهتر قدم در میان دعوت نهاد و آن عزیزان حضرت اجابت کردند، از هر گوشه طلیعه بلا سر برآورد و از آسمان فطرت باران محنت باریدن گرفت، قرآن قدیم از قصه غصه ایشان چنین خبر میدهد که: وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْ‌ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ و قال تعالی لَتُبْلَوُنَّ فِی أَمْوالِکُمْ وَ أَنْفُسِکُمْ... الآیة.

эй ҷавонмард , ҳар ки хайма бар сари кӯй муҳаббат занад аз чашедани балоу шунидани ҷафо чора набӯд . Мо дом то қадам дар олами офияти дорӣ , ҳамаи олами бисоти ту буд , чун қадам дар олам ишқ наҳодӣ , бзнҷири зи ҳайрат бар уқобин бало печанд ва аз ҳалқа дар бениёзӣ , ҳалқи ниёзатро броўизнд .

ای جوانمرد، هر که خیمه بر سر کوی محبت زند از چشیدن بلا و شنیدن جفا چاره نبود. ما دام تا قدم در عالم عافیت داری، همه عالم بساط تو بود، چون قدم در عالم عشق نهادی، بزنجیر ز حیرت بر عقابین بلا پیچند و از حلقه در بی‌نیازی، حلق نیازت را برآویزند.

Агар мард айёрӣ бошӣу ошиқи вафодор , ндоءи ҳилли ман мазид май занӣу рене ки аз ?илами захми теғи қаҳр , лои тоқа бар оре . Тозӣонаи итоб бар сарат фурӯ гузоранд ва гӯйанд :

اگر مرد عیاری باشی و عاشق وفادار، نداء هل من مزید می‌زنی و رنه که از الم زخم تیغ قهر، لا طاقة بر آری. تازیانه عتاب بر سرت فرو گذارند و گویند:

Чун ранҷи балои он покони суҳбату азизони ҳазрати нбўаҳ бғоит раседу азии куффору таъни эшон аз ҳад даргузашт , фармон омад бҷбрӣили пайки ҳазрат , бурид раҳмати сафири рисолат ки эй Ҷабраили дилҳо он муъминону азизони саҳоба дар ҳайрату ғуссаи мондау синаҳоашон маъдани андӯҳу ҳасрат шуда , моно ки хабар надоранд аз он анвоъи Наиму алтофи карам ки мо дарин сарои боқӣ аз баҳри эшон сохтаем ва он тарафу ғрФ ки ном зад эшон кардаем , бархезу табақоти осмон гузор куну бъолми суфло сафарӣ кун , бадаргоҳи Муҳамади арабии шӯ , он меҳтари оламу Сайиди валади одам ки пайғомбар эшонасту пайғоми расони мо , бигӯӣ то бҳзрт ояду молу марҷаъ эшон бинад ва ону нозу Наиму Фўзи азим ки эшонро сохта боз гуяду дили эшонро марҳам наад , то он машаққату бало ки дар дунё мекашанд бомед ин каромату ато бар эшон осон шавад .

چون رنج بلا آن پاکان صحبت و عزیزان حضرت نبوة بغایت رسید و اذی کفار و طعن ایشان از حد درگذشت، فرمان آمد بجبرئیل پیک حضرت، برید رحمت سفیر رسالت که ای جبرئیل دلها آن مؤمنان و عزیزان صحابه در حیرت و غصه مانده و سینه‌هاشان معدن اندوه و حسرت شده، مانا که خبر ندارند از آن انواع نعیم و الطاف کرم که ما درین سرای باقی از بهر ایشان ساخته‌ایم و آن طرف و غرف که نام‌زد ایشان کرده‌ایم، برخیز و طبقات آسمان گذار کن و بعالم سفلی سفری کن، بدرگاه محمد عربی شو، آن مهتر عالم و سید ولد آدم که پیغامبر ایشانست و پیغام رسان ما، بگوی تا بحضرت آید و مآل و مرجع ایشان بیند و آن و ناز و نعیم و فوز عظیم که ایشان را ساخته باز گوید و دل ایشان را مرهم نهد، تا آن مشقت و بلا که در دنیا می‌کشند بامید این کرامت و عطا بر ایشان آسان شود.

эй Муҳамад , ёрони худро гӯй аз ҳаловати ҳалвои висол касе хабар дорад ки талхии ҳанзал фироқ чашида бошад .

ای محمد، یاران خود را گوی از حلاوت حلوا وصال کسی خبر دارد که تلخی حنظل فراق چشیده باشد.

Он кас ки тамаъ дорад бмлки кабӣр , дар ҷавори худованди Карим , бар дидору ризои зўи алҷлоли азим , кам аз он набошад ки дарин зиндони дунё , рӯзӣ чанд , бори меҳнати бикашад ва бомед он неъмат , ин меҳнати давлати ингорад .

آن کس که طمع دارد بملک کبیر، در جوار خداوند کریم، بر دیدار و رضا ذو الجلال عظیم، کم از آن نباشد که درین زندان دنیا، روزی چند، بار محنت بکشد و بامید آن نعمت، این محنت دولت انگارد.

Чунонк он пер тариқат гуфта илоҳӣ , бар умеди васли чандон ашк боридам ки бар оби чашми хеши тухми дарди бкоридм ,

چنانک آن پیر طریقت گفته الهی، بر امید وصل چندان اشک باریدم که بر آب چشم خویش تخم درد بکاریدم،

Дар хабараст ки Мустафо ( с ) бомдоди он рӯз ки шабонгоҳи бмъроҷ буд аз бдоити сафари худ бар замин то ба байти муқаддас хабар дод . Азизони саҳоба шод шуданд ва қабул карданд ва ин хабар дар Маккаи мунташири гашту абӯи бикри садиқи он рӯзи ғоиб буд , бҳзрт набувват нарасида буд , бӯи ҷаҳл чун ин хабар бишунид , бо худ гуфт агар ҳеҷ мумкин шавад ки бӯи бикрро аз атбоъи Муҳамади бсббӣ бар тавон гардонид , он сабаби ин хабар маҳол бошад , пас бархест бароаи бӯ бикр шуд , Марвро гуфт эй писари бӯи қҳоФаҳ , ин ёри ту Муҳамад маҳолӣ мегуяд ки ҳеҷ оқили мари онро қабул накунад , мегуяд дӯши азин масҷид бирафтаам ва ба байти муқаддас шудаам ва ҳам дар шаби боз омадаам , ё бо бикри ту бовар кун ки андари шабӣ касе аз Макка ба байт муқаддас шавад ва ҳам дар шаб бозояд . . ? ки як моҳаро ҳаст мари корвонроу мари марди равандаро , агар бовари дории ин хабари маҳол , дар нуқсони ақли ту ҳеҷ шак набӯд . Садиқи бӯи бикри Марвро талқин дод , ҷавобии мҳтрз , ббёнии млхс , гуфт ани қоли ҳўи Фқди сидқ . эй абои ҷаҳл агар ин чаҳ ту май гӯйӣ Муҳамад гуяд , рост гуяд . Бӯи ҷаҳл аз ӯ навмеди гашту бӯ бикр башитоб омад бнздики расӯлу пеш аз онкӣ бинишаст , содиқи вору ошиқ вор гуфт ё расӯли аллоҳи марои хабари даҳ аз он сафари дӯшини ту .

در خبرست که مصطفی (ص) بامداد آن روز که شبانگاه بمعراج بود از بدایت سفر خود بر زمین تا به بیت مقدس خبر داد. عزیزان صحابه شاد شدند و قبول کردند و این خبر در مکه منتشر گشت و ابو بکر صدّیق آن روز غایب بود، بحضرت نبوت نرسیده بود، بو جهل چون این خبر بشنید، با خود گفت اگر هیچ ممکن شود که بو بکر را از اتّباع محمد بسببی بر توان گردانید، آن سبب این خبر محال باشد، پس برخاست براه بو بکر شد، مرو را گفت ای پسر بو قحافه، این یار تو محمد محالی میگوید که هیچ عاقل مر آن را قبول نکند، می‌گوید دوش ازین مسجد برفته‌ام و به بیت مقدس شده‌ام و هم در شب باز آمده‌ام، یا با بکر تو باور کن که اندر شبی کسی از مکه به بیت مقدس شود و هم در شب بازآید..؟ که یک ماهه را هست مر کاروان را و مر مرد رونده را، اگر باور داری این خبر محال، در نقصان عقل تو هیچ شک نبود. صدّیق بو بکر مرو را تلقین داد، جوابی محترز، ببیانی ملخص، گفت ان قال هو فقد صدق. ای ابا جهل اگر این چه تو می‌گویی محمد گوید، راست گوید. بو جهل از او نومید گشت و بو بکر بشتاب آمد بنزدیک رسول و پیش از آنکه بنشست، صادق‌وار و عاشق‌وار گفت یا رسول اللَّه مرا خبر ده از آن سفر دوشین تو.

Гуфт ё бо бикри дӯш Ҷабраил омад ва барроқ овараду маро ба байти муқаддаси барад , арвоҳи поки анбиёро дидаму содоти млоءи аъло , ва эшонро имомӣ кардам ва аз онҷои бхтаҳи малакӯт сафар кардаму бофқи аъло расидаму оёт кубро дидам ва ҳам дар шаби бхтаҳи Маккаи бози омадам .

گفت یا با بکر دوش جبرئیل آمد و براق آورد و مرا به بیت مقدس برد، ارواح پاک انبیا را دیدم و سادات ملاء اعلی، و ایشان را امامی کردم و از آنجا بخطّه ملکوت سفر کردم و بافق اعلی رسیدم و آیات کبری دیدم و هم در شب بخطه مکه باز آمدم.

Бӯ бикр гуфт сидқат ё расӯли аллоҳ , бъзти он худованд ки туро баҳақ фиристод ки чунон ки туро ба бедорӣ басӯрату шахси андарин сафар аз маконе бимиконе бардаанд , ҷони марои андари суҳбату хизмати ту ҳаме бардаанд , сафари ту басӯрат ва қолаб бӯдау сафари ман дар хизмати ту бҷон ва сар бӯда . Маро бихоб намуданд дар хизмати туу туро ба бедорӣ намуданд бтأииди ҳақ . Пас андарони ҳол ки ин сухан рафт , Ҷабраил амин омад ва оят овараду алзии ҷоءи болсдқу сидқ ба аз ин рӯзи бози лақаби бӯи бикр , садиқи гашт ва то қиёми алсоъаҳи аҳли суннату ҷамоати иқтидо буи доранд дар тасдиқи миъроҷ ,у тамомии қиссаи миъроҷу лтоӣФу ҳқоӣқи он дар ифтитоҳи сӯра банӣ Исроил бшрҳ гуфтаем .

بو بکر گفت صدقت یا رسول اللَّه، بعزت آن خداوند که ترا بحق فرستاد که چنان که ترا به بیداری بصورت و شخص اندرین سفر از مکانی بمکانی برده‌اند، جان مرا اندر صحبت و خدمت تو همی برده‌اند، سفر تو بصورت و قالب بوده و سفر من در خدمت تو بجان و سرّ بوده. مرا بخواب نمودند در خدمت تو و ترا به بیداری نمودند بتأیید حق. پس اندران حال که این سخن رفت، جبرئیل امین آمد و آیت آورد وَ الَّذِی جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ از این روز باز لقب بو بکر، صدّیق گشت و تا قیام الساعة اهل سنت و جماعت‌ اقتدا بوی دارند در تصدیق معراج، و تمامی قصّه معراج و لطائف و حقائق آن در افتتاح سوره بنی اسرائیل بشرح گفته‌ایم.

Агар касе савол кунад гуяд ривоят кардаанд ки шаби миъроҷ чун он меҳтари олами хост ки пой дар рикоб наад барроқ аз ваии бармеад , он рамидани барроқ аз чаҳ буд . . ?

اگر کسی سؤال کند گوید روایت کرده‌اند که شب معراج چون آن مهتر عالم خواست که پای در رکاب نهد براق از وی برمید، آن رمیدن براق از چه بود..؟

Ҷавоб онаст ки барроқи андари он ҳол ки худро мураккаб Сайид дид сар баровард ва бинозеду бхромид , гуфт эй Сайид , маро аз ту умедӣ бояд ки баъд аз ин рӯзӣ хоҳад буд ки ту ббҳшти хиромӣ , чунонк имшаб ба байти муқаддас май шӯй , бояд ки он рӯзи мураккабат , ҳам ман бошам ки одат карам онаст ки ҳар ки дар шаби талаби мӯнис буд дар рӯзи тараби рафиқ буд . Меҳтари олам ( с ) ин аҳд бо вай таҳқиқ карду брأФти набуввату шафқат рисолат гуфт ки дар қиёмати мураккаби ман ту бошӣ . Он гуҳ гуфт эй меҳтари олам бо ин ҳама аз ту ёдгорӣ хоҳам то бар гардани хеши қаллодаи бандаму азуи худро тавқии созам , Сайид ( с ) илтимоси вай иҷобат кард ва аз зулфи мишкӣни худ ду тори мӯӣ буи бахшед , барроқи онро бадасти ниёз бар гардани худ баст ва то қиёми алсоъаҳ дар хумори он шаробу тараби он висол хоҳад буд .

جواب آنست که براق اندر آن حال که خود را مرکب سید دید سر برآورد و بنازید و بخرامید، گفت ای سید، مرا از تو امیدی باید که بعد از این روزی خواهد بود که تو ببهشت خرامی، چنانک امشب به بیت مقدس می‌شوی، باید که آن روز مرکبت، هم من باشم که عادت کرم آنست که هر که در شب طلب مونس بود در روز طرب رفیق بود. مهتر عالم (ص) این عهد با وی تحقیق کرد و برأفت نبوّت و شفقت رسالت گفت که در قیامت مرکب من تو باشی. آن گه گفت ای مهتر عالم با این همه از تو یادگاری خواهم تا بر گردن خویش قلاده بندم و ازو خود را طوقی سازم، سید (ص) التماس وی اجابت کرد و از زلف مشکین خود دو تار موی بوی بخشید، براق آن را بدست نیاز بر گردن خود بست و تا قیام الساعة در خمار آن شراب و طرب آن وصال خواهد بود.

Аммо ончӣ гуфтаанд ки барроқ гуфт ки аз он брмидм ки аз дасти ваии буии бут ҳаме ояду Ҷабраил аз расӯл савол кард ки ин чунаст ва расӯл гуфт рӯзӣ ба бутии бргзштму даст фаро кардам ва гуфтам бечора бут надонад ки вайро ки май пурситаду бечоратар он кас ки вайро пурситад ҳамоно буи инаст .

اما آنچه گفته‌اند که براق گفت که از آن برمیدم که از دست وی بوی بت همی آید و جبرئیل از رسول سؤال کرد که این چون است و رسول گفت روزی به بتی برگذشتم و دست فرا کردم و گفتم بیچاره بت نداند که وی را که می‌پرستد و بیچاره‌تر آن کس که وی را پرستد همانا بوی اینست.

Ин маънӣ нақл кардаанд локини ноқил муътамад нест ва ин ҷавоб дуруст нест ҷавоб дуруст онаст ки аввал гуфтам .

این معنی نقل کرده‌اند لکن ناقل معتمد نیست و این جواب درست نیست جواب درست آنست که اول گفتم.

Агар касе гуяд чаҳ ҳикмат буд ки шаби миъроҷи Мӯсои алайҳи ассалом бо вай сухан гуфт дар талаби тахфифи намоз ва ҳеҷ пайғомбар дигар нагуфт .

اگر کسی گوید چه حکمت بود که شب معراج موسی علیه السلام با وی سخن گفت در طلب تخفیف نماز و هیچ پیغامبر دیگر نگفت.

Ҷавоб онаст ки Мӯсои соҳиби муноҷот буд дар дунёу занни ваии чунон буд ки мартабати каси баландтар аз мартабат ӯ несту миъроҷи каси вроءи миъроҷ ӯ нест , аммо миъроҷи Мӯсо то тавр буду миъроҷи Муҳамад то бисоти нур буду Мӯсоро чиҳил рӯз рӯза фармуданд ва чун бҳзрти муноҷот ҳозир карданд мултамисот ӯ баъзе боиҷоб мақрун доштанд баъзе на .

جواب آنست که موسی صاحب مناجات بود در دنیا و ظن وی چنان بود که مرتبت کس بلندتر از مرتبت او نیست و معراج کس وراء معراج او نیست، اما معراج موسی تا طور بود و معراج محمد تا بساط نور بود و موسی را چهل روز روزه فرمودند و چون بحضرت مناجات حاضر کردند ملتمسات او بعضی بایجاب مقرون داشتند بعضی نه.

Ва Муҳамад ( с ) ки дар ятеми баҳри фитрат буд , ӯро хоб олуд бҳзрти бурданд ва дар як лаҳзаи чандини бор тахфиф ҳаввост ҳамаи боҷобт мақрун гардониданд , то Мӯсоро маълум гардад шарафу мартабати Мустафо ( с ) ва истиғфор кунад аз он гуфт ки ҷавониро аз сари мо дар гузарониданд .

و محمد (ص) که درّ یتیم بحر فطرت بود، او را خواب آلود بحضرت بردند و در یک لحظه چندین بار تخفیف حواست همه باجابت مقرون گردانیدند، تا موسی را معلوم گردد شرف و مرتبت مصطفی (ص) و استغفار کند از آن گفت که جوانی را از سر ما در گذرانیدند.

Ва аз ин аҷабтар ки Мӯсо чун дидори хост ки أрнии أнзри إлик , ӯро бсмсоми ғайрати лнтароне ҷавоб доданд , пас чун товон зада он саволи гашти бғромти таббати إлик водӣад омад , боз чун навбати бмстФӣ ( с ) расед дидаи вайро тўтёии ғайрати лои тамаддуни ъиник дар кашиданд , гуфтанд эй Муҳамади дида ки бони дидаи моро хоҳӣ дид нигари бъорит бкс надиҳӣ . Меҳтар , ъсобаҳи иззат : мо зоғи албср ва мо тғӣ бар дидаи худ баст , бзбон ҳол гуфт :

و از این عجبتر که موسی چون دیدار خواست که أَرِنِی أَنْظُرْ إِلَیْکَ، او را بصمصام غیرت لَنْ تَرانِی جواب دادند، پس چون تاوان زده آن سؤال گشت بغرامت تُبْتُ إِلَیْکَ وادید آمد، باز چون نوبت بمصطفی (ص) رسید دیده وی را توتیای غیرت لا تَمُدَّنَّ عَیْنَیْکَ در کشیدند، گفتند ای محمد دیده که بآن دیده ما را خواهی دید نگر بعاریت بکس ندهی. مهتر، عصابه عزت: ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغی‌ بر دیده خود بست، بزبان حال گفت:

Лои ҷурм чун ҳозири ҳазрати гашт , ҷалолу ҷамоли зўи алҷлол бар дида ӯ кашф карданд ки : мо кизби алФؤоди мо раъии шеър :

لا جرم چون حاضر حضرت گشت، جلال و جمال ذو الجلال بر دیده او کشف کردند که: ما کَذَبَ الْفُؤادُ ما رَأی‌ شعر:

Гуфтаанд Мӯсо чун аз ҳазрати муноҷоти бозгашт бо ваии нури ҳайбат буду азимат , лои ҷурм ҳар ки дар вай нагирист нобӣнои гашт , бози Мустафо ( с ) чун аз ҳазрати мшоҳдти бозгашт бо ваии нури инс буд , то ҳар ки дар вай нигаред бенаии ваии биФзўд .

گفته‌اند موسی چون از حضرت مناجات بازگشت با وی نور هیبت بود و عظمت، لا جرم هر که در وی نگریست نابینا گشت، باز مصطفی (ص) چون از حضرت مشاهدت بازگشت با وی نور انس بود، تا هر که در وی نگرید بینایی وی بیفزود.

Он мақоми аҳл тлўинаст ва ин мақоми арбоби тамкин .

آن مقام اهل تلوین است و این مقام ارباب تمکین.

Қавлаи таъолӣ : Фأўҳии إлии абдаи мо أўҳӣ

قوله تعالی: فَأَوْحی‌ إِلی‌ عَبْدِهِ ما أَوْحی‌

Ҳар чанд ки ин сухан сарбаста гуфту мубҳам фурӯ гузошт таъзими он ҳолроу бузургвории қадари Мустафоро ( с ) , аммо дар баъзе кутуб овардаанд ки қавмӣ аз ёрон пурседанд аз Мустафо ( с ) ки ин ваҳй чаҳ буд ,у Мустафои он қадар ки ҳавсила эшон бартофт баён кард гуфт раби Алъоламин аз уммати ман гила кард гуфт ё Муҳамад , ман ки худовандами бники аҳдии худ барои уммати ту дар дӯзахи ҳеҷ дарак наёфаридаам ва эшон ба бади аҳдии худ хештанро биҷаҳад дар дӯзах афкананд . ё Муҳамад , мъзу мзли манам . Азиз ӯст ки ман азиз кунам , залил ӯст ки ман залил кунам , эшон ъз аз ҷои дигар май ҷӯянду зл аз ҷои дигар май бенанд .

هر چند که این سخن سربسته گفت و مبهم فرو گذاشت تعظیم آن حال را و بزرگواری قدر مصطفی را (ص)، اما در بعضی‌ کتب آورده‌اند که قومی از یاران پرسیدند از مصطفی (ص) که این وحی چه بود، و مصطفی آن قدر که حوصله ایشان برتافت بیان کرد گفت رب العالمین از امت من گله کرد گفت یا محمد، من که خداوندم بنیک عهدی خود برای امّت تو در دوزخ هیچ درک نیافریده‌ام و ایشان به بد عهدی خود خویشتن را بجهد در دوزخ افکنند. یا محمد، معزّ و مذلّ منم. عزیز اوست که من عزیز کنم، ذلیل اوست که من ذلیل کنم، ایشان عزّ از جای دیگر می‌جویند و ذلّ از جای دیگر می‌بینند.

ё Муҳамад , амали фардои имрӯз азишон намехоҳам ва эшон ризқи фардои имрӯз май ҷӯянд аз ман .

یا محمد، عمل فردا امروز ازیشان نمی‌خواهم و ایشان رزق فردا امروز می‌جویند از من.

ё Муҳамад , ризқӣ ки эшонро ном зад кардаам бадӣгарӣ надаҳум ва эшон амалӣ ки ҳақи мосту сазои мо , брё бадӣгарӣ медиҳанд .

یا محمد، رزقی که ایشان را نام زد کرده‌ام بدیگری ندهم و ایشان عملی که حق ماست و سزا ما، بریا بدیگری می‌دهند.

ё Муҳамад , неъмат аз мосту дайгариро шукр мекунанд .

یا محمد، نعمت از ماست و دیگری را شکر می‌کنند.

ё Муҳамад , бо ин ҳамаи атлби алълли лғФрони амтк , баҳона ҷӯям то эшонро бон баҳона биёмурзам .

یا محمد، با این همه اطلب العلل لغفران امّتک، بهانه جویم تا ایشان را بآن بهانه بیامرزم.

ё Муҳамад , луи лои ании аҳби алмъотбаҳи лмои ҳосбтҳм , агар на он будӣ ки дӯст дорам бо эшон итоб кардан ва бо эшон сухани гуфтану ренеи худ ҳисоби эшон нкрдмӣ .

یا محمد، لو لا انی احب المعاتبة لما حاسبتهم، اگر نه آن بودی که دوست دارم با ایشان عتاب کردن و با ایشان سخن گفتن و رنه خود حساب ایشان نکردمی.

ё Муҳамад , бо амтҳоءи пешини чаҳор чиз кардам ки бо уммат ту накардам : қавмиро базмин фурӯи барадам . Қавмиро сӯрати бгрдонидм . Қавмиро санг борон кардам . Қавмиро ботши ҳариқ ҳалок кардам , ва аз баҳри шарафу ҷоҳи ту , бо уммати ту аз ин ҳеҷ чиз накардам .

یا محمد، با امّتهاء پیشین چهار چیز کردم که با امت تو نکردم: قومی را بزمین فرو بردم. قومی را صورت بگردانیدم. قومی را سنگ باران کردم. قومی را بآتش حریق هلاک کردم، و از بهر شرف و جاه تو، با امت تو از این هیچ چیز نکردم.

ё Муҳамад , ин хилват ки сохтам бо ту , бон кардам то бо халқи намоям ки ту кистӣ ва бо ту намоям ки ман кистам .

یا محمد، این خلوت که ساختم با تو، بآن کردم تا با خلق نمایم که تو کیستی و با تو نمایم که من کیستم.

Расӯли худо ( с ) чун аз даргоҳи иззати он ҳамаи икром ва эъзоз дид гуфт бори худоё , уммати марои ҷумлаи бмни бахш . Фармон омад ки эй Муҳамади имшаб танҳо омадае дандони музди туро сулсӣ бахшедаму фардои брстохиз дар анҷумани куброи боқии бтўи бахшам , то оламёни мартабату манзалати ту бнздик мо бидонанду аллоҳи алмўФқу алмъин .

رسول خدا (ص) چون از درگاه عزت آن همه اکرام و اعزاز دید گفت بار خدایا، امّت مرا جمله بمن بخش. فرمان آمد که ای محمد امشب تنها آمده‌ای دندان مزد ترا ثلثی بخشیدم و فردا برستاخیز در انجمن کبری باقی بتو بخشم، تا عالمیان مرتبت و منزلت تو بنزدیک ما بدانند و اللَّه الموفق و المعین.