Қавла :у лмни хоФи мақоми рабаи ҷинатон .

قوله: وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ.

Наими боқӣу малики ҷовдонӣу қурби ҳазрати илоҳӣ касеро буд ки дар ҳамаи ҳол аз аллоҳи тарсаду аҳволу аҳўоли растохез ҳамвора пеши чашм хеш дорад .

نعیم باقی و ملک جاودانی و قرب حضرت الهی کسی را بود که در همه حال از اللَّه ترسد و احوال و اهوال رستاخیز همواره پیش چشم خویش دارد.

Хавфу хашят , чароғ диласту зимоми нафасу риёзати рӯҳу тозӣонаи ҳақу ҳисори дайн .

خوف و خشیّت، چراغ دل است و زمام نفس و ریاضت روح و تازیانه حق و حصار دین.

Тухми хавф , сабрасту оби он вараъу самараи он наҷот .

تخم خوف، صبر است و آب آن ورع و ثمره آن نجات.

Иқўли аллоҳи таъолӣу хоФўни إни кантами муъминин .

یقول اللَّه تعالی وَ خافُونِ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ.

Молик динор гуфта : вале ки дарави хавф буд аломаташ онаст ки хотирро аз ҳурмат пар кунаду ахлоқ муҳаззаб гирданду атроф ба адаб дорад .

مالک دینار گفته: ولیّ که درو خوف بود علامتش آنست که خاطر را از حرمت پر کند و اخلاق مهذب گرداند و اطراف به ادب دارد.

Бӯи алқосм ҳаким гуфта ки тарс аз холиқ дигарасту тарс аз махлуқи дигар .

بو القاسم حکیم گفته که ترس از خالق دیگر است و ترس از مخلوق دیگر.

Ҳар ки аз махлуқи тарсад аз вай бигурезад ва ҳар ки аз холиқи тарсад бо ( ? ба ) ваии гурезад .

هر که از مخلوق ترسد از وی بگریزد و هر که از خالق ترسد با (؟به) وی گریزد.

Иқўли аллоҳи таъолӣ : ФФрўои إлии аллоҳ .

یقول اللَّه تعالی: فَفِرُّوا إِلَی اللَّهِ.

Тарс аз аллоҳ бо шаҳавоти дунёи бнсозд ҳар ки асири шаҳавоти гашти тарс аз дили ваии рахти бардошт ва дар даст дев афтод то ба ҳар дарӣ ки хоҳад ӯро мекашад .

ترس از اللَّه با شهوات دنیا بنسازد هر که اسیر شهوات گشت ترس از دل وی رخت برداشت و در دست دیو افتاد تا به هر دری که خواهد او را می‌کشد.

Дар осори биоранд ки яҳёи закариёи салавоти аллоҳи ъалиҳумо бар Иблис расед ва бар дасти Иблис бандҳо дид аз ҳар ҷинс ва ҳар ранг . Гуфт « эй шқӣ , ин чаҳ бндҳост ки дар дасти ту май байнам ? » гуфт « ин анвоъи шаҳавоти фарзанд одамаст ки эшонро бойен дар бандами орм ва бар мурод хеш медорам . » гуфт « яҳёи закариёро ҳеҷ банди дорӣ ки ӯро ба он банд дар ҳукми худ оре ? » гуфт « на ки ӯро аз мо маъсӯм доштаанду дасти мо бадв нарасад » гуфт « охир аз ваии ҳеҷ чизи шиносӣ ки ба он дар вай тамаъ кунӣ ? » гуфт « на магари як чиз ; ҳар гуҳ ки таом сайр хӯрд гаронии таом ӯро соъатӣ аз намозу зикри аллоҳ машғӯл дорад . »

در آثار بیارند که یحیی زکریا صلوات اللَّه علیهما بر ابلیس رسید و بر دست ابلیس بندها دید از هر جنس و هر رنگ. گفت «ای شقی، این چه بندهاست که در دست تو می‌بینم؟» گفت «این انواع شهوات فرزند آدم است که ایشان را باین در بندم آرم و بر مراد خویش می‌دارم.» گفت «یحیی زکریا را هیچ بند داری که او را به آن بند در حکم خود آری؟» گفت «نه که او را از ما معصوم داشته‌اند و دست ما بدو نرسد» گفت «آخر از وی هیچ چیز شناسی که به آن در وی طمع کنی؟» گفت «نه مگر یک چیز؛ هر گه که طعام سیر خورَد گرانیِ طعام او را ساعتی از نماز و ذکر اللَّه مشغول دارد.»

Яҳё гуфт аз худои ъзу ҷли пазируфтам ва бо ваии аҳди бастам ки ҳаргизи таом сайр нахӯрам .

یحیی گفت از خدای عزّ و جلّ پذیرفتم و با وی عهد بستم که هرگز طعام سیر نخورم.

Дар хабараст ки ҳарки андак хӯрду суфи пӯшад чунонк ба луқмаеу хирқае аз дунё қаноат кунад , тафаккур дар дили вай падед ояд ва аз тафаккур ҳикмат зояду ҳикмат чун хӯн дар ботини вай равон гардад . Ва он кас ки таом бисёр хӯрд аз тафаккури бозмонду дили вай сахт гардад . Ва алқлби алқосии баъӣди ман аллоҳи баъӣди ман алҷнаҳи қариби ман алнор .

در خبر است که هرکه اندک خورد و صوف پوشد چنانک به لقمه‌ای و خرقه‌ای از دنیا قناعت کند، تفکر در دل وی پدید آید و از تفکر حکمت زاید و حکمت چون خون در باطن وی روان گردد. و آن کس که طعام بسیار خورد از تفکر بازماند و دل وی سخت گردد. و القلب القاسی بعید من اللَّه بعید من الجنة قریب من النار.

Ва лмни хоФи мақоми рабаи ҷинатон ва ман дўнҳмои ҷинатони тарсндагонроу андўҳгнонро чаҳор биҳиштаст : ду биҳишти заррин ва ду биҳишти симини Мустафо ( с ) аз ин чаҳор биҳишт хабар дода ва гуфта

وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ وَ مِنْ دُونِهِما جَنَّتانِ ترسندگان را و اندوهگنان را چهار بهشت است: دو بهشت زرین و دو بهشت سیمین مصطفی (ص) از این چهار بهشت خبر داده و گفته

Ҷинатони ман Фзаҳи онитҳмо ва мо Фиҳмоу ҷинатони ман зҳби онитҳмо ва мо Фиҳмо , ва мо бинҳму байни ани инзрўои илои рбҳми алои рдоءи алкбрёءи алии виҷҳаи фии ҷинаи адан .

جنتان من فضة آنیتهما و ما فیهما و جنتان من ذهب آنیتهما و ما فیهما، و ما بینهم و بین ان ینظروا الی ربهم الا رداء الکبریاء علی وجهه فی جنة عدن.

Тарсӣ бояд ки рӯзгори марди ҳамаи айн андӯҳ гирданд . Чун андӯҳ падед омад офтоби муҳаббати ҳақи ҷуз бар дил вай нтобад ки ани аллоҳи иҳби кули қалби ҳазин .

ترسی باید که روزگار مرد همه عین اندوه گرداند. چون اندوه پدید آمد آفتاب محبّت حق جز بر دل وی نتابد که ان اللَّه یحبّ کل قلب حزین.

Оламёни қадар андӯҳ надонистанд , андӯҳи бгзоштнд ва ба роҳи нафас берун шуданду шодӣу тараб ихтиёр карданд .

عالمیان قدر اندوه ندانستند، اندوه بگذاشتند و به راه نفس بیرون شدند و شادی و طرب اختیار کردند.

Агар ба ҷумлагӣ рӯй ба олами андӯҳи нҳодндӣ , ба ҳар майлӣ ки дар бодияи андӯҳи рафтандии ҷузи ҳадақаи Каррӯбӣону рӯҳонӣони қадамгоҳ эшон набӯдӣ .

اگر به جملگی روی به عالم اندوه نهادندی، به هر میلی که در بادیه اندوه رفتندی جز حدقه کروبیان و روحانیان قدمگاه ایشان نبودی.

Чеҳраи тарсу сӯрати андӯҳи фардо пайдо ояд ки қиёмати бозор хеш барсозад .

چهره ترس و صورت اندوه فردا پیدا آید که قیامت بازار خویش برسازد.

Ҳар нафасӣ ки ба тарсӣ бар кашида бошанд нурӣ гардад . Ва ҳар қадамӣ ки ба андӯҳӣ бардошта бошанд мураккабӣ шавад ки масофати сарои ризвон ба он мураккаб қатъ кунанд .

هر نفسی که به ترسی بر کشیده باشند نوری گردد. و هر قدمی که به اندوهی برداشته باشند مرکبی شود که مسافت سرای رضوان به آن مرکب قطع کنند.

Оламёни ҳама дар итобу ҳисоб растохез бошанд . Ва андӯҳи хўоргон бар бисоти инс дар хаймау ҳўи мъкм бо ҳақ дар муноҷот бошанд ки яке аз эшонро низ аз биҳишт ёд наёяд .

عالمیان همه در عتاب و حساب رستاخیز باشند. و اندوه‌خوارگان بر بساط انس در خیمه وَ هُوَ مَعَکُمْ با حق در مناجات باشند که یکی از ایشان را نیز از بهشت یاد نیاید.

Бузургиро пурседанд ки « худои ъзу ҷл бо андўҳгнону тарсндагон чаҳ хоҳад кард ? » гуфт « агар андӯҳ барои ӯ доранду маҳмили тарс аз баҳр ӯ кашанд , ҳануз нафаси эшон мунқатиъ нашуда бошад ки ҷоми рҳиқи висол бар дасташон ниҳанд бар он набишта ки أлои тхоФўоу лои тҳзнўоу أбшрўои болҷнаҳ .

بزرگی را پرسیدند که «خدای عزّ و جلّ با اندوهگنان و ترسندگان چه خواهد کرد؟» گفت «اگر اندوه برای او دارند و محمل ترس از بهر او کشند، هنوز نفس ایشان منقطع نشده باشد که جام رحیق وصال بر دستشان نهند بر آن نبشته که أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ.

Гоҳ он омад ки бодии хуш бар ҷони шумо вазад . Низ матарсед ва то абадулабад тараб кунед ва шод бошед . » шеър :

گاه آن آمد که بادی خوش بر جان شما وزد. نیز مترسید و تا ابدالابد طرب کنید و شاد باشید.» شعر: