Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим . Се чизаст ки саодати банда дар онаст ва рӯй убудийяти равшани бонст . Иштиғоли забони бзкри ҳақ ,у астғроқи дили бмҳри ҳақу амтлоءи сар аз назари ҳақ . Тӯбо касеро ки аллоҳи басари вай назар кунад то дили вай бмҳр биорояду забони вай бар зикр дорад . Ва ҳеҷ зикри азизтар аз ном аллоҳ нест ва ҳеҷ ному зикри азизтар аз оят тсмит нест бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим . Мустафо ( с ) гуфт : « кули амри зии боли лами ибдأи фӣаи ббсми аллоҳи Фҳўи абтар »

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. سه چیز است که سعادت بنده در آنست و روی عبودیت روشن بآنست. اشتغال زبان بذکر حقّ، و استغراق دل بمهر حقّ و امتلاء سرّ از نظر حقّ. طوبی کسی را که اللَّه بسرّ وی نظر کند تا دل وی بمهر بیاراید و زبان وی بر ذکر دارد. و هیچ ذکر عزیزتر از نام اللَّه نیست و هیچ نام و ذکر عزیزتر از آیت تسمیت نیست بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. مصطفی (ص) گفت: «کلّ امر ذی بال لم یبدأ فیه ببسم اللَّه فهو ابتر»

: ҳар кор бо хатар ки дар оғози он бисми аллоҳ набӯд , он кори ноқис буд , ки аз он мақсӯдии брнёид . Бе тўқиъи бисмии аллоҳ дар мамлакати ҳеҷ корӣ равон нест . Бе гуфтори бисмии аллоҳи намозат дуруст несту розат бакор нест . Дар осор мأсўраст ки яке аз аҳли тавфиқ ҳар рӯзӣ бе онкии бисми аллоҳ бигуфтӣ ҳазор бори сӯраи алохлоси брхўондӣ , пас аз онкии бъолми охирати расида буд , ӯро дар хоби диданд , гуфтанд : мо феъли аллоҳи бк ? аллоҳ бо ту чаҳ кард ? ҳолат чунаст ? карт бача расед ? гуфт : баҳри бории сӯра « қул ҳўи аллоҳи аҳад » хонда будам , савоби онро дар биҳишт аз баҳри мо кӯшкӣ банно карда буданд , ва акнӯн ки бидидам наме писандам ки ноқисаст . Гуфтанд : он нуқсон бигӯӣ то аз чист ? гуфто : аз он будаст ки мо дар дунёи шарафи бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим аз сари сўртҳои Фрўнҳодаҳ будем .

: هر کار با خطر که در آغاز آن بسم اللَّه نبود، آن کار ناقص بود، که از آن مقصودی برنیاید. بی‌توقیع بسم اللَّه در مملکت هیچ کاری روان نیست. بی‌گفتار بسم اللَّه نمازت درست نیست و رازت بکار نیست. در آثار مأثور است که یکی از اهل توفیق هر روزی بی‌آنکه بسم اللَّه بگفتی هزار بار سورة الاخلاص برخواندی، پس از آنکه بعالم آخرت رسیده بود، او را در خواب دیدند، گفتند: ما فعل اللَّه بک؟ اللَّه با تو چه کرد؟ حالت چونست؟ کارت بچه رسید؟ گفت: بهر باری سوره «قل هو اللَّه احد» خوانده بودم، ثواب آن را در بهشت از بهر ما کوشکی بنا کرده بودند، و اکنون که بدیدم نمی‌پسندم که ناقص است. گفتند: آن نقصان بگوی تا از چیست؟ گفتا: از آن بودست که ما در دنیا شرف بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ از سر سورتها فرونهاده بودیم.

Пер тариқат гуфта ки : агар ҳамаи малики мавҷӯдоти баноми ту боз кунанд , нигар то бе тўқиъи бисми аллоҳ бидон нанигарӣ ки онро бар миқдори пари пашшае қимат нест . Ва агар Ҷабраилу ҳамлаи арши бчокрии ту камар банданд , турои он маҳал ва шараф набӯд ки султони бисмии аллоҳи доғӣ аз он хеш бар миёни ҷонат наад . Ҳар ҷонӣ ки ошиқтар буд , ӯро асиртар гиранд , ҳар дилӣ ки сӯхтатар буд , рахташи зӯдтар бғорт баранд :

پیر طریقت گفته که: اگر همه ملک موجودات بنام تو باز کنند، نگر تا بی‌توقیع بسم اللَّه بدان ننگری که آن را بر مقدار پر پشه‌ای قیمت نیست. و اگر جبرئیل و حمله عرش بچاکری تو کمر بندند، ترا آن محلّ و شرف نبود که سلطان بسم اللَّه داغی از آن خویش بر میان جانت نهد. هر جانی که عاشق‌تر بود، او را اسیرتر گیرند، هر دلی که سوخته‌تر بود، رختش زودتر بغارت برند:

ё أиҳои аллазӣнаи омнўои лои ттхзўои адуӣу ъдўкми أўлёء эй шумо ки имон овардаеду пайғом расон барост доштеду пайғоми марои бҷон ва дил пазируфтед , душмани моу душмани худро бадваст мгирид . Ҳеҷ душмани шуморо ма аз нафас аммора нест , зинҳор то аз ӯ эмин набошеду пайваста аз ӯ бар ҳазар бошед . Мустафо ( с ) гуфт : « аъдои ъдўки нФски алтии байни ҷнбик »

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّی وَ عَدُوَّکُمْ أَوْلِیاءَ ای شما که ایمان آورده‌اید و پیغام رسان براست داشتید و پیغام مرا بجان و دل پذیرفتید، دشمن ما و دشمن خود را بدوست مگیرید. هیچ دشمن شما را مه از نفس امّاره نیست، زینهار تا از او ایمن نباشید و پیوسته از او بر حذر باشید. مصطفی (ص) گفت: «اعدا عدوّک نفسک الّتی بین جنبیک»

Душмантар душмании нафаси бад фармонаст , ҳама он хоҳад ки зиёни вай дар онаст . Ҳар ки нафаси хешро худ кома дорад хештанро тухм ҳасрат мекорд . Дар ахбори Довӯд ( ъ )аст ки : « ё Довӯди оди нФски Флиси лии фии алммлкаҳи мнозъғайриҳо »

دشمن‌تر دشمنی نفس بد فرمان است، همه آن خواهد که زیان وی در آن است. هر که نفس خویش را خود کامه دارد خویشتن را تخم حسرت میکارد. در اخبار داود (ع) است که: «یا داود عاد نفسک فلیس لی فی المملکة منازع غیرها»

ё Довӯди адовати нафасро миён дар банд ва ӯро дар банди қаҳру зиндони мухолифати дор ки дар мамлакати моро биҷузи вай мнозъ нест . Ин нафаси хокӣу суфло ва зулмонеаст , душмании ғаддор ва макораст . Асли вай аз тноФсасту мноФсти муқаддамаи ҳақаду ҳасаду буғз ва адоватаст . На аз газофи Мустафо ( с ) гуфт : « рҷънои ман алҷҳоди алосғри илои алҷҳоди алокбр »

یا داود عداوت نفس را میان در بند و او را در بند قهر و زندان مخالفت دار که در مملکت ما را بجز وی منازع نیست. این نفس خاکی و سفلی و ظلمانی است، دشمنی غدّار و مکّار است. اصل وی از تنافس است و منافست مقدمه حقد و حسد و بغض و عداوت است. نه از گزاف مصطفی (ص) گفت: «رجعنا من الجهاد الاصغر الی الجهاد الاکبر»

Ғзоءи рӯмро ғзоءи киину ғзоءи нафасро ғзоءи маин хонда , зеро ки блшгрии андаки рӯм аз қайсар битавон ситаду бҷмлаҳи авлиёъ рӯй замини нафасро аз яке бнтўони ситад , барои онкии он кофар дар рӯми бмъоинаҳ ҷиҳод кунад ва бар ғозии сФаҳу ғазаби намояду бофаъол мнокир хонд . Ва нафас на бмъоинаҳ ҷиҳод кунад ва бар ваии маваддату шафқати намояду бофаъол маориф хонду мардони роҳи дайни бад-ӣни сабаб бисёр тоъатҳо бигузоранд ки донанд ки он млўоҳ нафасаст , ки сайёди мурғро ҳам бмрғ гирад . Аҳмади хзрўиаҳ балхӣ гуяд : нафаси худро бонўоъи риёзоту муҷоҳидот мақҳур карда будам , рӯзии нишот ғзў кард , аҷаби доштам ки аз нафаси нишот тоъат наёяд ! гуфтам : дар зери ин гӯй чаҳ макр бошад магар дар гуруснагии тоқати нмидорд ки пайваста ӯро рӯза ҳаме фармоем , хоҳад ки дар сафар рӯза бигушоед , гуфтам : эй нафас агар ин сафар пеш бигирам рӯзаи нгшоим . Гуфт : раво дорам ! гуфтам : магар аз онаст ки тоқати намоз шаб намедорад , мехоҳад ки дар сафари бхсбд .

غزاء روم را غزاء کهین و غزاء نفس را غزاء مهین خوانده، زیرا که بلشگری اندک روم از قیصر بتوان ستد و بجمله اولیاء روی زمین نفس را از یکی بنتوان ستد، برای آنکه آن کافر در روم بمعاینه جهاد کند و بر غازی سفه و غضب نماید و بافعال مناکیر خواند. و نفس نه بمعاینه جهاد کند و بر وی مودّت و شفقت نماید و بافعال معارف خواند و مردان راه دین بدین سبب بسیار طاعتها بگذارند که دانند که آن ملواح نفس است، که صیاد مرغ را هم بمرغ گیرد. احمد خضرویه بلخی گوید: نفس خود را بانواع ریاضات و مجاهدات مقهور کرده بودم، روزی نشاط غزو کرد، عجب داشتم که از نفس نشاط طاعت نیاید! گفتم: در زیر این گوی چه مکر باشد مگر در گرسنگی طاقت نمیدارد که پیوسته او را روزه همی فرمایم، خواهد که در سفر روزه بگشاید، گفتم: ای نفس اگر این سفر پیش بگیرم روزه نگشایم. گفت: روا دارم! گفتم: مگر از آنست که طاقت نماز شب نمی‌دارد، میخواهد که در سفر بخسبد.

Гуфтам : ки дар сафари қиёми шаб бо кам накунам , чунон ки дар ҳзр , гуфт : раво дорам ! тафаккур кардам ки магар аз он нишоти сафар ғзо карда ки дар ҳзр бо халқ намеомезад , ки ӯро дар хилват ва азлат медорам , муродаш онаст ки бо халқ суҳбат кунад . Гуфтам : эй нафас ҳар ҷой ки рӯми дарин сафари турои бхробаҳ эй фурӯди орм ки ҳеҷ халқро набинӣ . Гуфт : раво дорам . Аз дасти вай оҷиз мондам , дар аллоҳи зоридм тазаррӯъ кардам то аз макри ваии маро огоҳӣ диҳад , охир ӯро бо қарор оварадам , то гуфт : дар ҳзри маро дар рӯзии ҳазор бор бикашӣ , бшмшири муҷоҳидат , бхлоФи муроди ман ,у халқро огоҳӣ на . Дар ғзои бории куштани як бор бошаду баҳамаи ҷаҳон ном шавад ки Аҳмади хзрўиаҳи бғзо шаҳодат ёфт ! гуфтам : субҳони он худовандӣ ки нафасии офаринади бад-ӣни маъюбӣ ки бадунё мунофиқ бошаду баъд аз марг мроӣӣ бошад , на дарин ҷаҳони ҳақиқат ислом хоҳад на дар он ҷаҳон . Он гуҳ гуфтам : эй нафаси амморау аллоҳ ки бойен ғзо нарӯм то ту дар зери тоъати зуннори бандӣ ! пас ҳам дар ҳзри он риёзоту анвоъи муҷоҳидот ки дар он будам зиёдат кардам .

گفتم: که در سفر قیام شب با کم نکنم، چنان که در حضر، گفت: روا دارم! تفکّر کردم که مگر از آن نشاط سفر غزا کرده که در حضر با خلق نمی‌آمیزد، که او را در خلوت و عزلت میدارم، مرادش آنست که با خلق صحبت کند. گفتم: ای نفس هر جای که روم درین سفر ترا بخرابه‌ای فرود آرم که هیچ خلق را نبینی. گفت: روا دارم. از دست وی عاجز ماندم، در اللَّه زاریدم تضرّع کردم تا از مکر وی مرا آگاهی دهد، آخر او را با قرار آوردم، تا گفت: در حضر مرا در روزی هزار بار بکشی، بشمشیر مجاهدت، بخلاف مراد من، و خلق را آگاهی نه. در غزا باری کشتن یک بار باشد و بهمه جهان نام شود که احمد خضرویه بغزا شهادت یافت! گفتم: سبحان آن خداوندی که نفسی آفریند بدین معیوبی که بدنیا منافق باشد و بعد از مرگ مرائی باشد، نه درین جهان حقیقت اسلام خواهد نه در آن جهان. آن گه گفتم: ای نفس امّاره و اللَّه که باین غزا نروم تا تو در زیر طاعت زنار بندی! پس هم در حضر آن ریاضات و انواع مجاهدات که در آن بودم زیادت کردم.