Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими исми азизи азалӣ , ҷаббори самадии локинаи ллмؤмнин вале ,у болъосини ҳФӣ , лӣси ?лаи фии ҷамолаи кафӣу лои фии ҷалолаи саммӣу ллъсоаҳи ман алмؤмнин вале . Инаст назми латифу оростаи том , дилро инсасту ҷонро пайғом , аз дӯсти ёдгор ва бар ҷони ошиқони салом , аллоҳаст ягонаи якто , дар зоту сифоти биҳмто , аз ҳам монстии ҷудо , ва дар ҳукм бе чаро . Шунаванда розаст ,у ниўшндаҳи дуо , дар озмоиши боътост ва дар змонҳои бовафо . Самиъаст бсмъу басири ббср , мурӣди бородаҳ , мутакаллими бклом , боқии ббқо , раҳмонаст меҳрбон , ки бар бандаи бахшойаду ҷоФёнро бо ҳамаи ҷафо бар пеш ояд . Банда агар чаҳ бадкораст ва аз ҷурм гронбораст , раҳмон ӯро омрзгору ҷурм ӯро дар гузораст , хуб нигораст ва дар гуфтораст , оламро сонеъу халқро нигаҳдораст , душманро дорандау дӯстро ёраст , бснъ дар дида ҳар кас ва дар ҷони аҳбобаш қарораст . Ҳар умедиро нақд , ва ҳар змонро басанда кораст , раҳимаст ки раҳмати худ бар муъминон борон карду атои худ бар эшон резон кард . Ҳар касро ончии салоҳу беҳинаи он кас дид он кард , маосии халқи зери ҳалами худ пинҳон кард .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم عزیز ازلی، جبّار صمدی لکنّه للمؤمنین ولیّ، و بالعاصین حفیّ، لیس له فی جماله کفیّ و لا فی جلاله سمیّ و للعصاة من المؤمنین ولیّ. اینست نظم لطیف و آراسته تام، دل را انس است و جان را پیغام، از دوست یادگار و بر جان عاشقان سلام، اللَّه است یگانه یکتا، در ذات و صفات بیهمتا، از هم مانستی جدا، و در حکم بی چرا. شنونده رازست، و نیوشنده دعا، در آزمایش باعطاست و در ضمانها باوفا. سمیع است بسمع و بصیر ببصر، مرید باراده، متکلّم بکلام، باقی ببقا، رحمان است مهربان، که بر بنده بخشاید و جافیان را با همه جفا برّ پیش آید. بنده اگر چه بدکار است و از جرم گرانبار است، رحمان او را آمرزگار و جرم او را در گذار است، خوب نگارست و در گفتار است، عالم را صانع و خلق را نگهدار است، دشمن را دارنده و دوست را یار است، بصنع در دیده هر کس و در جان احبابش قرار است. هر امیدی را نقد، و هر ضمان را بسنده کار است، رحیم است که رحمت خود بر مؤمنان باران کرد و عطای خود بر ایشان ریزان کرد. هر کس را آنچه صلاح و بهینه آن کس دید آن کرد، معاصی خلق زیر حلم خود پنهان کرد.

Имрӯзи стар ӯ нақд ,у фардои афв ӯ въд . Ҳар забон ки баном ӯ нотиқаст покаст , ҳар дил ки бмҳр ӯ зокираст ободаст . Ва ёдкунанда ӯ дар ин ҷаҳон ва дар он ҷаҳон озодаст :

امروز ستر او نقد، و فردا عفو او وعد. هر زبان که بنام او ناطق است پاک است، هر دل که بمهر او ذاکر است آباد است. و یاد کننده او در این جهان و در آن جهان آزادست:

Қавлаи исбҳи ллаҳи мо фии алсмоўот ва мо фии алأрзи алмалики алқдўси алъзизи алҳкими ҳўи алмалику алмлик , молики алмалику малики алмулук . Подшоҳ бҳқиқт ӯст ки маликашро азл нест ,у ҷадашро ҳазл нест ,у ъзшро зл нест ,у ҳукмашро рад нест , ӯро над нест ,у азу бад нест . Бандаи муъмини муътақид чун донад ки молик бҳқиқт ӯст ҷли ҷалолаи лавҳи даъовии бишиканад , бисоти ҳавас дар навардад , доман аз кунин дркшд ,у молики мутлақро малику малик мусаллам дорад , бар муроди худ мақдам дорад . Нангаш ояд ки ҳеҷ махлуқро тзлл кунад , ё аз баҳри ҳубаеу луқмае гардани барафроштаи худ бишиканад :

قوله یُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ هو الملک و الملیک، مالک الملک و ملک الملوک. پادشاه بحقیقت اوست که ملکش را عزل نیست، و جدّش را هزل نیست، و عزّش را ذلّ نیست، و حکمش را ردّ نیست، او را ندّ نیست، و ازو بدّ نیست. بنده مؤمن معتقد چون داند که مالک بحقیقت اوست جلّ جلاله لوح دعاوی بشکند، بساط هوس در نوردد، دامن از کونین درکشد، و مالک مطلق را ملک و ملک مسلّم دارد، بر مراد خود مقدّم دارد. ننگش آید که هیچ مخلوق را تذلّل کند، یا از بهر حبّه‌ای و لقمه‌ای گردن برافراشته خود بشکند:

Ҳар ки ҷалол ҳақ бидонаст , бдлоли халқи тан дар надиҳад , дасти сидқаш аз кунин кӯтоҳ буд , пои ишқаш ҳамеша дар роҳ буд , дилаш дар қабзаи ъзи подшоҳ буд , сараши маъдани сари зўи алҷлол буд , дар пишониши нишони иқбол буд . Дар дидаи яқинаши нури эътибори афъол буд .

هر که جلال حقّ بدانست، بدلال خلق تن در ندهد، دست صدقش از کونین کوتاه بود، پای عشقش همیشه در راه بود، دلش در قبضه عزّ پادشاه بود، سرش معدن سرّ ذو الجلال بود، در پیشانیش نشان اقبال بود. در دیده یقینش نور اعتبار افعال بود.

Дар машомаши нафхоти равзаи висол буд . Халқ бо ҳол ва бо ком ва бо ном буд , ва ӯ беҳол ва беком ва беном буд , чаҳ зиён дорад ӯро чун фардо дар сарои охирати андалеби боғи ъндит буд . Ва бози рози аҳадят буд .

در مشامش نفخات روضه وصال بود. خلق با حال و با کام و با نام بود، و او بی حال و بی کام و بی نام بود، چه زیان دارد او را چون فردا در سرای آخرت عندلیب باغ عندیّت بود. و باز راز احدیّت بود.

Ҳусайни Мансурро аз зуҳд пурседанд . Гуфто : тнъми дунёи бгзоштни зуҳд нафасаст . Ва Наими охирати бгзоштн зуҳд диласт . Ва бтрки хеши бгФтни дарин роҳ зуҳд ҷонаст . Онҳо ки дар дунё зоҳид шуданд , дар сарои ризвон фурӯ омаданд . Онҳо ки дар биҳишт зоҳид шуданд , бҳзираҳи қудс фурӯ омаданд . Ва он тайифа ки дар худии худ зоҳид шуданд эшонро сайлоби водии лои илоҳи алои аллоҳ дар рабӯд , дар ин сарой аз эшон хабар на , дар он сарои эшонро асар на . Дар сарои пардаи ғайрат фурӯ омаданд , дар қуббаи қурби самадяти эшонро бор доданд .

حسین منصور را از زهد پرسیدند. گفتا: تنعّم دنیا بگذاشتن زهد نفس است. و نعیم آخرت بگذاشتن زهد دلست. و بترک خویش بگفتن درین راه زهد جانست. آنها که در دنیا زاهد شدند، در سرای رضوان فرو آمدند. آنها که در بهشت زاهد شدند، بحظیره قدس فرو آمدند. و آن طایفه که در خودی خود زاهد شدند ایشان را سیلاب وادی لا اله الّا اللَّه در ربود، در این سرای از ایشان خبر نه، در آن سرای ایشان را اثر نه. در سراپرده غیرت فرو آمدند، در قبّه قرب صمدیّت ایشان را بار دادند.

Ҳўи алзии баъси фии алأмиин рсўло манеҳам алоиаҳ . . . Албасаи либоси ъзу тавваҷуҳи бтоҷи алкромаҳу халъи алайҳи ҳасани алтўлӣ , осори албшриаҳи анҳу мундарисау анвори алҳқоӣқи алайҳи лоӣҳаҳ . Сифати он муҳимтар оламасту Сайиди валади одам , дарии ятем буд аз садафи қудрати баромада , офтобии равшан буд аз фалак иқбол битофта , дарахтии шигарф буд аз бӯстони давлати баромада , осмону замини ҳамаи бадви ороста , раби Алъоламин ӯро бҳқоӣқи набувват музайян кард ,у бхсоӣси қурбат гиромӣ кард , ва бхлқӣ фиристод нодонону нодбирон ва аз ҳақ бехабарон , ҳама дар олами ҳайрат ва дар зулмати фикрати саргардони Сайид чун қадам дар олами беъсати ниҳод , бисоти шаръ боз густард . Ва чунон ки мизбон аз баҳри меҳмони суфра наад ,у садо ва овоз диҳад , Сайиди суфраи дайни исломи ниҳоду слоءи даъват овоз дод .

هُوَ الَّذِی بَعَثَ فِی الْأُمِّیِّینَ رَسُولًا مِنْهُمْ الآیة... البسه لباس عزّ و توجّه بتاج الکرامة و خلع علیه حسن التولّی، آثار البشریّة عنه مندرسة و انوار الحقائق علیه لائحة. صفت آن مهمتر عالم است و سید ولد آدم، درّی یتیم بود از صدف قدرت برآمده، آفتابی روشن بود از فلک اقبال بتافته، درختی شگرف بود از بوستان دولت برآمده، آسمان و زمین همه بدو آراسته، ربّ العالمین او را بحقائق نبوّت مزیّن کرد، و بخصائص قربت گرامی کرد، و بخلقی فرستاد نادانان و نادبیران و از حقّ بی خبران، همه در عالم حیرت و در ظلمت فکرت سرگردان سید چون قدم در عالم بعثت نهاد، بساط شرع باز گسترد. و چنان که میزبان از بهر مهمان سفره نهد، و صدا و آواز دهد، سید سفره دین اسلام نهاد و صلاء دعوت آواز داد.

Сайиди суфра даъват биниҳоду сало овоз дод , хоҷагони Қурайш иҷобат накарданд гуфтанд : моро ор буд бар суфраи гадоёну даравишони нишастан ! фармон омад ки эй Сайид боишон чаҳ ранҷ май барӣ ? тинати хабисаи эшон на аз он асласт ки ҳаргизи нақши нигини ту пазирад .

سید سفره دعوت بنهاد و صلا آواز داد، خواجگان قریش اجابت نکردند گفتند: ما را عار بود بر سفره گدایان و درویشان نشستن! فرمان آمد که ای سید بایشان چه رنج می‌بری؟ طینت خبیثه ایشان نه از آن اصل است که هرگز نقش نگین تو پذیرد.

Мслҳми кмсли алҳмори иҳмли أсФоро мисли эшон мисли хараст ки дар бори ваии дафтар буд . Харро аз он дафтарчаи суд ? ки ҳуш ва гӯш дарёфт надорад . Эшонро низ аз даъвати ту чаҳ суд ? ки бар гӯш ва бар дили эшон меҳр бегонагӣаст ва бар дидаи эшон ҳиҷоби ғифлат . На забони эшон сазои зикри мост , на дили эшон бобати меҳри мо .

مثلهم کَمَثَلِ الْحِمارِ یَحْمِلُ أَسْفاراً مثل ایشان مثل خر است که در بار وی دفتر بود. خر را از آن دفترچه سود؟ که هوش و گوش دریافت ندارد. ایشان را نیز از دعوت تو چه سود؟ که بر گوش و بر دل ایشان مهر بیگانگی است و بر دیده ایشان حجاب غفلت. نه زبان ایشان سزای ذکر ماست، نه دل ایشان بابت مهر ما.

Агар нақд дайн меҷӯӣ ,у сӯзи ишқи мо май талабӣ , аз дилҳои даравишони саҳобаи ҷӯй , аммору хбобу салмону бӯи зру сҳибу балол ки дар дили эшон сӯзи ишқи мост ва дар сари эшон хумори шароби зикри мо . Дили эшон ҳариқи меҳру муҳаббати мо , ҷони эшон ғариқи назари лутфи мо :

اگر نقد دین میجویی، و سوز عشق ما می‌طلبی، از دلهای درویشان صحابه جوی، عمّار و خباب و سلمان و بو ذر و صهیب و بلال که در دل ایشان سوز عشق ماست و در سر ایشان خمار شراب ذکر ما. دل ایشان حریق مهر و محبّت ما، جان ایشان غریق نظر لطف ما:

ё أиҳои аллазӣнаи омнўои إзои навадӣ ллслоаҳи ман явми алҷмъаҳ . Раби Алъоламин ҷли ҷалолау тақаддусати асмоؤаҳу тъолти сифота дар ин ояти муъминонро бакорӣ мехонд аз корҳои дайн ки тамомии дайни эшон дар онаст ,у растан аз уқубати бонст . Ва ёфтан биҳишти ҷовдон дар гузордан онаст . Ва он намоз одинааст . Мегуяд : эй шумо ки гиравидагону дӯстон ва ошноёнед , пайғом пазируфтеду пайғом расон барост доштеду маро бар ғайб устувор гирифтед , ва фармон бардоштед .

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِذا نُودِیَ لِلصَّلاةِ مِنْ یَوْمِ الْجُمُعَةِ. ربّ العالمین جلّ جلاله و تقدّست اسماؤه و تعالت صفاته در این آیت مؤمنان را بکاری میخواند از کارهای دین که تمامی دین ایشان در آنست، و رستن از عقوبت بآنست. و یافتن بهشت جاودان در گزاردن آنست. و آن نماز آدینه است. میگوید: ای شما که گرویدگان و دوستان و آشنایان اید، پیغام پذیرفتید و پیغام رسان براست داشتید و مرا بر غیب استوار گرفتید، و فرمان برداشتید.

إзои навадӣ ллслоаҳи ман явми алҷмъаҳи ҳам насиҳатаст ва ҳам васият ва ҳам фармон насиҳатаст , аз некӯкорӣ васиятаст , аз дӯст дорӣ фармонаст аз никхўоҳӣ . Мегуяд : бандагони ман некӯкорам . Насиҳат ман шунавед , дӯст дорам васият ман пазиред , нек хоҳам фармони ман биҷой оред . Маликои он чаҳ фармонаст ?

إِذا نُودِیَ لِلصَّلاةِ مِنْ یَوْمِ الْجُمُعَةِ هم نصیحت است و هم وصیّت و هم فرمان نصیحت است، از نیکوکاری وصیّت است، از دوست داری فرمانست از نیکخواهی. میگوید: بندگان من نیکوکارم. نصیحت من شنوید، دوست دارم وصیّت من پذیرید، نیک خواهم فرمان من بجای آرید. ملکا آن چه فرمانست؟

إзои навадӣ ллслоаҳи ман явми алҷмъаҳи Фосъўои إлии зикри аллоҳ чун шуморо бихонанд бнмози одина , қасду оҳанг он кунед ки шуморо бмни михўоннд , посух кунед , оҳистаи оӣиду бўқори оӣид . Саъии ӣнҷои бмънӣ қасдасту амал , яке бғсли дигари бсўок , сдигри буии хуш , чаҳоруми ҷомаи беҳтар , панҷум бгоҳ омадан , шашум чун ҳозир омадед мусулмононро нрнҷонидн , ҳафтуми хутба ниюшидан . Аммо ғусл фармонасту суннат .

إِذا نُودِیَ لِلصَّلاةِ مِنْ یَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلی‌ ذِکْرِ اللَّهِ چون شما را بخوانند بنماز آدینه، قصد و آهنگ آن کنید که شما را بمن میخوانند، پاسخ کنید، آهسته آئید و بوقار آئید. سعی اینجا بمعنی قصد است و عمل، یکی بغسل دیگر بسواک، سدیگر بوی خوش، چهارم جامه بهتر، پنجم بگاه آمدن، ششم چون حاضر آمدید مسلمانان را نرنجانیدن، هفتم خطبه نیوشیدن. امّا غسل فرمانست و سنّت.

Мустафо ( с ) гуфт : « азои ?утии аҳдкми алҷмъаҳи Флиғтсл » .

مصطفی (ص) گفت: «اذا اتی احدکم الجمعة فلیغتسل».

Ва қоли слии аллоҳи алайҳу силам : « ғусли явми алҷмъаҳи воҷиби алии кули мусаллам » .

و قال صلّی اللَّه علیه و سلّم: «غسل یوم الجمعة واجب علی کلّ مسلم».

Аммо сўок , расӯл гуфт слии аллоҳи алайҳу силам : ркъаҳи бсўоки хайри ман сабъин ркъаҳи бғири сўок .

امّا سواک، رسول گفت صلّی اللَّه علیه و سلّم: رکعة بسواک خیر من سبعین رکعة بغیر سواک.

Аммо таййиб , бакори доштани буии хушу ҷомаи беҳтари пӯшидану мусулмононро нрнҷонидну хутба ниюшидан , Мустафо ( с ) бар ҷумла гуфт : « ман ағтсли явми алҷмъаҳу лбси ман аҳсани сёбаҳу миси ман таййиби ани кони ъндаҳ . Сами ?утии алҷмъаҳи Флми итхти аъноқи аннос . Сами слии мо кутуби аллоҳи ?ла . Сами ансти азои харҷи эмома ҳатто иФрғи ман слўтаҳ , канти куффораи лмои байнҳоу байни ҷмътаҳи алтии қаблҳо »

امّا طیب، بکار داشتن بوی خوش و جامه بهتر پوشیدن و مسلمانان را نرنجانیدن و خطبه نیوشیدن، مصطفی (ص) بر جمله گفت: «من اغتسل یوم الجمعة و لبس من احسن ثیابه و مسّ من طیب ان کان عنده. ثمّ اتی الجمعة فلم یتخطّ اعناق النّاس. ثمّ صلّی ما کتب اللَّه له. ثمّ انصت اذا خرج امامه حتی یفرغ من صلوته، کانت کفّارة لما بینها و بین جمعته الّتی قبلها»

Ва қоли слии аллоҳи алайҳу силам : « мо алии аҳдкми ани ваҷди ани итхзи сўбини лиўми алҷмъаҳи сӯии сўбии мҳнтаҳ » .

و قال صلّی اللَّه علیه و سلّم: «ما علی احدکم ان وجد ان یتّخذ ثوبین لیوم الجمعة سوی ثوبی مهنته».

Аммо бгоҳ он , хабар дурустаст ки Фриштгон бар дарҳои масҷид бошанд , бо қаламҳо ва варақҳо , номҳои бандагони минўиснд . Панҷ ҷўқро нависанд : ҷўқи пешинро ҳар яке шутурӣ қурбон нависанд ва дуо кунанд . Ҷўқи дигарро говӣ нависанд қурбон ва дуо кунанд . Ҷўқи сеюмро кбшӣ қурбон нависанд ва дуо кунанд . Ҷўқи чаҳорумро мурғӣ қурбон нависанд ва дуо кунанд . Ҷўқи панҷумро хоя эй қурбон нависанд ва дуо кунанд . Чун хатиб бар минбар шавад , дарҳои масҷид фурӯгузоранду бшнўдн хутба оянд ва пас аз он ном кас нанависанд ва на қурбон . Ва дар хабараст ки Фриштгони якеро пайвастаи муътоди ҳамеи диданд . Пас як одина ӯро на бенанд гӯйанд : аллоҳами ани Флонои лами иأти ?фони кони золои Фоҳдаҳ ,у ани кони ъоӣлои Фоғнаҳ , ӯ мризои ФошФаҳ . Ва гуфтаанд : раби Алъоламин дар рӯзи одинаи бандаи муъминро даҳ чиз ваъда дод : яке онаст ки чун бнмоз ояд баҳри гомӣу қадамӣ ки бардорад , вайро некӣ дар девон нависад , дигари баҳри қадамии гуноҳӣ аз девони ваии бистарад , сдигри гуноҳи як ҳафта аз ваии дргзорд , чаҳорум соъатӣаст дар рӯзи одина ки дар он соъат ҳар чаҳ банда аз аллоҳ хоҳад буи бахшад , панҷум агар сӯра алкҳФ бархонад дар он рӯз то дигари одина аз ҳамаи офот нигаҳ дорад , шашум агар бшби одинаи сӯра алдхон бархонад ҳам дар он шаби вайро биёмурзад , ҳафтум ҳар некӣ ки дар шбонрўз одина кунад яке сад нависад , ҳаштум агар бурузи одинаи сад бор бар расӯл ( с ) дуруд ва тҳит фиристад фардо ӯро шафиъи ваии ангезад , нуҳум агар дар шбонрўзи одинаи вайро аҷал расад аз азоби гӯр эмин дорад . Даҳум агар дар ҷумлаи он ҷамъ ки дар ҷомеъ бошанд якеро озод кунад дигаронро ҳама буи бахшанд . Ҳам алқўми лои ишқии баҳами ҷлисҳм .

امّا بگاه آن، خبر درست است که فریشتگان بر درهای مسجد باشند، با قلمها و ورقها، نامهای بندگان مینویسند. پنج جوق را نویسند: جوق پیشین را هر یکی شتری قربان نویسند و دعا کنند. جوق دیگر را گاوی نویسند قربان و دعا کنند. جوق سوم را کبشی قربان نویسند و دعا کنند. جوق چهارم را مرغی قربان نویسند و دعا کنند. جوق پنجم را خایه‌ای قربان نویسند و دعا کنند. چون خطیب بر منبر شود، درهای مسجد فروگذارند و بشنودن خطبه آیند و پس از آن نام کس ننویسند و نه قربان. و در خبر است که فریشتگان یکی را پیوسته معتاد همی‌دیدند. پس یک آدینه او را نه بینند گویند: اللّهم انّ فلانا لم یأت فان کان ضالّا فاهده، و ان کان عائلا فاغنه، او مریضا فاشفه. و گفته‌اند: ربّ العالمین در روز آدینه بنده مؤمن را ده چیز وعده داد: یکی آنست که چون بنماز آید بهر گامی و قدمی که بردارد، وی را نیکی در دیوان نویسد، دیگر بهر قدمی گناهی از دیوان وی بسترد، سدیگر گناه یک هفته از وی درگذارد، چهارم ساعتی است در روز آدینه که در آن ساعت هر چه بنده از اللَّه خواهد بوی بخشد، پنجم اگر سورة الکهف برخواند در آن روز تا دیگر آدینه از همه آفات نگه دارد، ششم اگر بشب آدینه سورة الدّخان برخواند هم در آن شب وی را بیامرزد، هفتم هر نیکی که در شبانروز آدینه کند یکی صد نویسد، هشتم اگر بروز آدینه صد بار بر رسول (ص) درود و تحیّت فرستد فردا او را شفیع وی انگیزد، نهم اگر در شبانروز آدینه وی را اجلّ رسد از عذاب گور ایمن دارد. دهم اگر در جمله آن جمع که در جامع باشند یکی را آزاد کند دیگران را همه بوی بخشند. هم القوم لا یشقی بهم جلیسهم.

Фосъўои إлии зикр аллоҳ гуфтаанд : саъй аз Фроӣзи намоз одинааст ки аллоҳ мегуяд : Фосъўои إлии зикри аллоҳ . Ва дигари намозҳо дар хона гузордан ва дар масҷидҳои дигар овардан мубоҳаст . Ва намози одинаи ҷузи бҷомъ ва ҷамъ гузордан раво нест .

فَاسْعَوْا إِلی‌ ذِکْرِ اللَّهِ گفته‌اند: سعی از فرائض نماز آدینه است که اللَّه میگوید: فَاسْعَوْا إِلی‌ ذِکْرِ اللَّهِ. و دیگر نمازها در خانه گزاردن و در مسجد های دیگر آوردن مباح است. و نماز آدینه جز بجامع و جمع گزاردن روا نیست.

Воҷиб омад бар бандаи бмсҷд рафтану ранҷ бар худ ниҳодан ва хизмат гузордан . Чнонстӣ ки раб алъзаҳ гуфтӣ : чун ранҷ омадани бхдмт аз баҳри ман буд , як нимаи хизмат аз банда бар гирифтам , чаҳор ракаат бо ду ракаат оварадам . Абдии имрӯзи як гом ки дар роҳ ман бурдорӣ зойеъ намекунам , ҳафтод солаи роҳи тавҳиди рафтау бадасти ниёз дар умеди кӯфтаи умри ту кӣ зойеъ кунаму ранҷи хизмати ту кӣ ботил кунам ? имрӯз аз хонаи бмсҷд май ое , фардо аз хонаи бгўр хоҳӣ омад . Имрӯз ки бохтёр май ое , бмроду нишот бо ҷамъи дӯстон , хизмати худ аз ту барграфтаму ранҷи ту зойеъ накардам чаҳ гӯйии фардо ки бозтрори ое , Фридои вҳидо , афву мағфират аз ту кӣ дареғ дорам ? !

واجب آمد بر بنده بمسجد رفتن و رنج بر خود نهادن و خدمت گزاردن. چنانستی که ربّ العزّة گفتی: چون رنج آمدن بخدمت از بهر من بود، یک نیمه خدمت از بنده بر گرفتم، چهار رکعت با دو رکعت آوردم. عبدی امروز یک گام که در راه من برداری ضایع نمی‌کنم، هفتاد ساله راه توحید رفته و بدست نیاز در امید کوفته عمر تو کی ضایع کنم و رنج خدمت تو کی باطل کنم؟ امروز از خانه بمسجد می‌آیی، فردا از خانه بگور خواهی آمد. امروز که باختیار می‌آیی، بمراد و نشاط با جمع دوستان، خدمت خود از تو برگرفتم و رنج تو ضایع نکردم چه گویی فردا که باضطرار آیی، فریدا وحیدا، عفو و مغفرت از تو کی دریغ دارم؟!