Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим дар ҷумлаи қуръони ду ҳазор ва панҷсад ва шаст ва се ҷойгаҳи ном аллоҳаст . Ва дар ҳеҷ ҷои он чандон осори караму далоили фазлу раҳмату таъбия лутф нест ки дар ин ояти тсмит . Зеро ки бар асар ӯ ном рҳмнасту раҳиму умеди осӣону дасти овези муфлисон , номи рҳмн ва раҳимаст . Ойини манзили муштоқон ,у инси ҷони муҳибон , номи рҳмн ва раҳимаст . Тоҷи сидқ бар сари садиқон ,у маншури хосият дар қабзаи хосгён , аз шарафи номи рҳмн ва раҳимаст . Илми илм дар дасти олимон ,у ҳалаи ҳалам дар бар обидон , аз таъсири номи рҳмн ва раҳимаст . Ваҷди воҷидону сӯзи ошиқону шавқи муштоқон аз самоъи номи рҳмн ва раҳимаст .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ در جمله قرآن دو هزار و پانصد و شصت و سه جایگه نام اللَّه است. و در هیچ جای آن چندان آثار کرم و دلایل فضل و رحمت و تعبیه لطف نیست که در این آیت تسمیت. زیرا که بر اثر او نام رحمن است و رحیم و امید عاصیان و دست آویز مفلسان، نام رحمن و رحیم است. آئین منزل مشتاقان، و انس جان محبّان، نام رحمن و رحیم است. تاج صدق بر سر صدّیقان، و منشور خاصّیّت در قبضه خاصگیان، از شرف نام رحمن و رحیم است. علم علم در دست عالمان، و حلّه حلم در بر عابدان، از تأثیر نام رحمن و رحیم است. وجد واجدان و سوز عاشقان و شوق مشتاقان از سماع نام رحمن و رحیم است.

Дар осор мأсўраст ки : раби Алъоламин бо Мӯсо кулем аллоҳ гуфт : « анои аллоҳи арраҳмони арраҳим » алкбрёءи наътӣ ,у алҷбрўти сифатӣ ,у алдёни исмӣ , Фмн мислии ? » .

در آثار مأثور است که: ربّ العالمین با موسی کلیم اللَّه گفت: «انا اللَّه الرّحمن الرّحیم» الکبریاء نعتی، و الجبروت صفتی، و الدّیّان اسمی، فمن مثلی؟».

Қавлаи таъолӣ : إзои ҷоءки алмноФқўни алоиаҳ . . . Рӯзи аввал дар аҳди азали ғаввоси қудратро ббҳри сулб одам фиристод то гавҳарҳои шаби афрӯзу шабаҳҳои сияҳ ранг баровард ва бар соҳили вуҷӯди ниҳод . Ҳам муъминон буданд ва ҳам мунофиқон . Чунон ки муъминонро биоварад мунофиқонро биоварад , аммо муъминонро бФзли худ дар садри ъзи бисоти лутфи бдошт ,у лои майли мунофиқонро бъдли худ дар сафи нъоли зери сёти қаҳру зли бдошт ,у лои ҷавр .

قوله تعالی: إِذا جاءَکَ الْمُنافِقُونَ الآیة... روز اوّل در عهد ازل غوّاص قدرت را ببحر صلب آدم فرستاد تا گوهرهای شب افروز و شبه‌های سیه رنگ برآورد و بر ساحل وجود نهاد. هم مؤمنان بودند و هم منافقان. چنان که مؤمنان را بیاورد منافقان را بیاورد، امّا مؤمنان را بفضل خود در صدر عزّ بساط لطف بداشت، و لا میل منافقان را بعدل خود در صف نعال زیر سیاط قهر و ذلّ بداشت، و لا جور.

Муъминонро тоҷи саодату каромат бар фарқи ниҳод , насиби эшон аз китоби ин буд ки : « Фостбшрўои ббиъкми алзии боиътм ба » . Мунофиқонро банди мазаллату қайди иҳонат бар пои ниҳод .

مؤمنان را تاج سعادت و کرامت بر فرق نهاد، نصیب ایشان از کتاب این بود که: «فَاسْتَبْشِرُوا بِبَیْعِکُمُ الَّذِی بایَعْتُمْ بِهِ». منافقان را بند مذلّت و قید اهانت بر پای نهاد.

Насиби эшон аз китоб ин омад ки : қул мўтўо бғизкм инаст ки раб Алъоламин гуфт : أўлӣки инолҳми нсибҳми ман алкитоб . Муъминонро гуфт : фии мақъад сидқ ъанд млики муқтадири мунофиқонро гуфт : фии алдрки алأсФли ман алнори аъознои аллоҳу аёно .

نصیب ایشان از کتاب این آمد که: قُلْ مُوتُوا بِغَیْظِکُمْ اینست که ربّ العالمین‌ گفت: أُولئِکَ یَنالُهُمْ نَصِیبُهُمْ مِنَ الْکِتابِ. مؤمنان را گفت: فِی مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِیکٍ مُقْتَدِرٍ منافقان را گفت: فِی الدَّرْکِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ اعاذنا اللَّه و ایّانا.

Фардо дар ърсоти қиёмати мунофиқони бтФили муъминон ,у брўшноиии нури эшон ҳамеи раванд то бсрот расанд , он гуҳи муъминон пешӣ гиранду бнўри имону ихлоси сирот боз гузоранду куфру нифоқи мунофиқони доман эшон гирад то дар зулмату ҳайрат бар ҷой бимонанд . Овоз диҳанд , гӯйанд : анзрўои нқтбси ман нўркм . Нуру равшаноӣ аз муъминон талаб кунанд , муъминон ҷавоб диҳанд ки : арҷъўои вроءкм . эй арҷъўои илои ҳукми алозлу атлбўои алнўри ман алқсмаҳ . Ин нур аз ҳукми азал талаб кунед на аз мо . Ҳар киро нур доданд , он рӯз доданд ва ҳар киро гузоштанд он рӯз гузоштанд . Ва ман лами иҷъли аллоҳи ?лаи нурои Фмои ?лаи ман нуру إзои أроди аллоҳи бқўми сўءои Флои марди ?лау ани алрҷли лиъмли амал .

فردا در عرصات قیامت منافقان بطفیل مؤمنان، و بروشنایی نور ایشان همی روند تا بصراط رسند، آن گه مؤمنان پیشی گیرند و بنور ایمان و اخلاص صراط باز گذارند و کفر و نفاق منافقان دامن ایشان گیرد تا در ظلمت و حیرت بر جای بمانند. آواز دهند، گویند: انظروا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِکُمْ. نور و روشنایی از مؤمنان طلب کنند، مؤمنان جواب دهند که: ارْجِعُوا وَراءَکُمْ. ای ارجعوا الی حکم الازل و اطلبوا النّور من القسمه. این نور از حکم ازل طلب کنید نه از ما. هر که را نور دادند، آن روز دادند و هر که را گذاشتند آن روز گذاشتند. وَ مَنْ لَمْ یَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ وَ إِذا أَرادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ سُوْءاً فَلا مَرَدَّ لَهُ و انّ الرّجل لیعمل عمل.

Аҳли алҷнаҳ ва ҳў ъанд аллоҳи ман аҳли алнору иъмли амали аҳли алнор ва ҳў ъанд аллоҳи ман аҳли алҷнаҳ .

اهل الجنّة و هو عند اللَّه من اهل النّار و یعمل عمل اهل النّار و هو عند اللَّه من اهل الجنّة.

Ҳамаи аъзаҳи тариқатро аз хавфи ин мақоми дил ва ҷигар бсухт . Собқтии рондаи чунон ки худ дониста , оқибатии ниҳодаи чунон ки худ хостаи басои хилватҳои азизон ки онро оташ дар зада . Басои хирманҳои тоъат ки ббод бар дода . Басои ҷигарҳои садиқон ки дар гардиши Осиёи қазои зарраи зарраи гардонида . Ҳазорон ҳазор вилоятаст дар ин роҳ ,у лекини ҷузи азли насиб бадбахтон нест . Ва чун шақоват рӯй бамурд ниҳод агар бқроби замину осмон кӯшиш дорад ӯро суд нест . Ва гумон мабар ки шақоват дар куфраст , балки куфр дар шақоватаст ва гумон мабар ки саодат дар дайнаст , балки дайн дар саодатаст . Саги асҳоби алкҳФи хбс куфр дошт ,у либоси блъоми боъўри тароз дайн дошт . Лекини саодату шақоват аз ҳар ду ҷониб дар камӣн буд , лои ҷурм чун давлат рӯй намӯд . Пӯсти он саг аз рӯй сӯрат дар блъом боъўр пӯшеданд , гуфтанд : « Фмслаҳи кмсли алклб »у мураққаъи блъом дар он саг пӯшеданд , гуфтанд : салосаи робиъаами кулбаами пас хирмани тоъат ки буқати назъи ббод бениёзӣ бар диҳанд ки : «у қдмнои إлии мо ъмлўои ман амали Фҷълноаҳи ҳбоءи мнсўро » .

همه اعزّه طریقت را از خوف این مقام دل و جگر بسوخت. سابقتی رانده چنان که خود دانسته، عاقبتی نهاده چنان که خود خواسته بسا خلوتهای عزیزان که آن را آتش در زده. بسا خرمنهای طاعت که بباد بر داده. بسا جگرهای صدّیقان که در گردش آسیای قضا ذرّه ذرّه گردانیده. هزاران هزار ولایت است در این راه، و لیکن جز عزل نصیب بدبختان نیست. و چون شقاوت روی بمرد نهاد اگر بقراب زمین و آسمان کوشش دارد او را سود نیست. و گمان مبر که شقاوت در کفر است، بلکه کفر در شقاوت است و گمان مبر که سعادت در دین است، بلکه دین در سعادت است. سگ اصحاب الکهف خبث کفر داشت، و لباس بلعام باعور طراز دین داشت. لیکن سعادت و شقاوت از هر دو جانب در کمین بود، لا جرم چون دولت روی نمود. پوست آن سگ از روی صورت در بلعام باعور پوشیدند، گفتند: «فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ الْکَلْبِ» و مرقّع بلعام در آن سگ پوشیدند، گفتند: ثَلاثَةٌ رابِعُهُمْ کَلْبُهُمْ پس خرمن طاعت که بوقت نزع بباد بی نیازی بر دهند که: «وَ قَدِمْنا إِلی‌ ما عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْناهُ هَباءً مَنْثُوراً».

Баси синаи ободон ки дар ҳоли сакароти марг «у бдои ?лаами ман аллоҳи мо лами икўнўои иҳтсбўн » хароб кунанд , бас рӯй ки дар лаҳад аз қиблаи бгрдоннд . Баси ошноро ки дар шаби нахустин бегона хонанд .

بس سینه آبادان که در حال سکرات مرگ «وَ بَدا لَهُمْ مِنَ اللَّهِ ما لَمْ یَکُونُوا یَحْتَسِبُونَ» خراب کنند، بس روی که در لحد از قبله بگردانند. بس آشنا را که در شب نخستین بیگانه خوانند.

Якеро мигўинд : нами нўмаҳи алърўс , дайгариро мигўинд : нами нўмаҳи алмнҳўси якеро « симоҳми фии вҷўҳҳми ман أсри алсҷўд » баёнаст , якеро иърФи алмҷрмўн бсимоҳм нишонаст . Лои тғтри бсноءи анноси ?фони алъоқбаҳи мубҳама .

یکی را میگویند: نم نومة العروس، دیگری را میگویند: نم نومة المنحوس یکی را «سِیماهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ» بیانست، یکی را یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِیماهُمْ نشانست. لا تغترّ بثناء النّاس فانّ العاقبة مبهمة.