Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими исми азизи имҳли ман Асоаи Фозои рҷъу нодоаҳи аҷобаҳу лбоаҳ . ?фони лами итўсли бсдқи қадамаи фии абтдоءи амраи Фозои тнсли бсдқи ндмаҳи фии охири умраи аўсъаҳи ғФро , ва қабл манеҳ узро ,у акмали ?лаи зхро ,у аҷзли лдиаҳи баро . Номи худовандӣ ки беном ӯ сухан мбтр ояд , ва безикр ӯ гуфтор мухтасар ояд , беситоиш ӯ ороиш гуфтор нест , беошноӣ ӯ равшаноӣ асрор нест . Бехизмат ӯ танро низом нест , бенеъмат ӯ ҷонро қавом нест . Беҷӯад ӯ вуҷӯд нест . Белутф ӯ шуҳуд нест . Подшоҳӣ ки сунъ ӯ беолатаст ,у хост ӯ беиллат . Карӣмӣ ки карам ӯ беҳадаст ,у қудрат ӯ бениҳоят . Меҳрбонӣ ки бандаи ҳақирро он маҳали ниҳод ки рӯзи байъат бо ваии ндоء : إни аллоҳ уштурӣ кард , вақти мисоқи талқинаш « қолўои балӣ » кард , дар лавҳи рақамаш : « сабқати ?лаами мнои алҳснӣ » кард , рӯзи эсори насибаш : «у أлзмҳми калимаи алтқўӣ » кард . Инат караму раҳмат , инат анояту шафқат ! қодирӣ ки ҳар чаҳ хоҳад тавонад .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم عزیز یمهل من عصاه فاذا رجع و ناداه اجابه و لبّاه. فان لم یتوسّل بصدق قدمه فی ابتداء امره فاذا تنصّل بصدق ندمه فی آخر عمره اوسعه غفرا، و قبل منه عذرا، و اکمل له ذخرا، و اجزل لدیه برّا. نام خداوندی که بی نام او سخن مبتر آید، و بی ذکر او گفتار مختصر آید، بی ستایش او آرایش گفتار نیست، بی آشنایی او روشنایی اسرار نیست. بی خدمت او تن را نظام نیست، بی نعمت او جان را قوام نیست. بی جود او وجود نیست. بی لطف او شهود نیست. پادشاهی که صنع او بی آلت است، و خواست او بی علّت. کریمی که کرم او بی حدّ است، و قدرت او بی نهایت. مهربانی که بنده حقیر را آن محلّ نهاد که روز بیعت با وی نداء: إِنَّ اللَّهَ اشْتَری‌ کرد، وقت میثاق تلقینش «قالُوا بَلی‌» کرد، در لوح رقمش: «سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنی‌» کرد، روز ایثار نصیبش: «وَ أَلْزَمَهُمْ کَلِمَةَ التَّقْوی‌» کرد. اینت کرم و رحمت، اینت عنایت و شفقت! قادری که هر چه خواهد تواند.

Аз пӯлод чаҳ сахттар ? ки бар дасти Довӯд чун мум пичо кард : «у أлнои ?лаи алҳдид ? » аз замину осмон чаҳ гунгтар ? эшонро бе забони фаро наво кард ки : қолтои أтинои тоӣъин ! аз бандаи осӣ ки бечоратар ? ӯро бахуд ошно кард ва бо вай Нидо кард ки : ё أиҳои аллазӣнаи омнўои тўбўои إлии аллоҳи тавбаи нсўҳо ! эй гиравидагони ошноёну дӯстони ҳама тўбт кунед , бадаргоҳи ман бози оӣид , бо ман гардид агар шумо он кардед ки аз шумо ояд , ман он кунам ки аз ман ояд . Ҳеҷ ҷой маъюб напазиранд магари ӣнҷо , бози оӣид . Бҳичи даргоҳи гуноҳи нёмрзнди магари ӣнҷо , паноҳ бо ман оред . Аз номҳрбонони бмҳрбони оӣид . Аз дард навмидӣ бомед оӣид . Моро аз гуноҳи омрзидн бок нест , бози оӣид . Моро аз маъюб пазируфтан ор нест , боз гардид . Назир оят хон :у أнибўои إлии рбкми мақоми инобат бартараст аз мақоми тўбт . Инобати бози гашт бандааст бо худованди хеши бадалу ҳиммат ,у тўбти бозгашт бандааст аз маъсияти ботоъат . Инобат чист ? аз водии нифоқи бқдми сидқи бўодии скинт омадан , ва аз водии бидъати бқдми таслими бўодии суннат омадан , ва аз водии тафарруқи бқдми инқитоъи бўодии ҷамъ омадан . Ва аз водии даъвии бқдми аФтқори бўодии тФрид омадан . Аз водии хиради бқдми Фоқт бо ҳақ омадан . Тўбт чист ? шафиъии матоъ , вакили дарии мушфиқ , ноӣбии Карим , нақши гуноҳ маҳв кунаду ҳақи бшФоът ӯ аз бандаи гунаҳи кор афв кунад . Девони банда аз исёни пок ва мутаҳҳар кунад , марди тоӣбро бо мард бегуноҳ баробар кунад . Инаст ки Мустафо ( с ) гуфт : « алтоӣби ман алзнби кмни лои занби ?ла »у қоли слии аллоҳи алайҳу силам : « ани аллоҳи таъолии аФрҳи бтўбаҳи абдаи ман алзмони алворади алзоли алўоҷди алъқими алўолд » .

از پولاد چه سخت تر؟ که بر دست داود چون موم پیچا کرد: «وَ أَلَنَّا لَهُ الْحَدِیدَ؟» از زمین و آسمان چه گنگ‌تر؟ ایشان را بی زبان فرا نوا کرد که: قالَتا أَتَیْنا طائِعِینَ! از بنده عاصی که بیچاره‌تر؟ او را بخود آشنا کرد و با وی ندا کرد که: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَی اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً! ای گرویدگان آشنایان و دوستان همه توبت کنید، بدرگاه من باز آئید، با من گردید اگر شما آن کردید که از شما آید، من آن کنم که از من آید. هیچ جای معیوب نپذیرند مگر اینجا، باز آئید. بهیچ درگاه گناه نیامرزند مگر اینجا، پناه با من آرید. از نامهربانان بمهربان آئید. از درد نومیدی بامید آئید. ما را از گناه آمرزیدن باک نیست، باز آئید. ما را از معیوب پذیرفتن عار نیست، باز گردید. نظیر آیت خوان: وَ أَنِیبُوا إِلی‌ رَبِّکُمْ مقام انابت برتر است از مقام توبت. انابت باز گشت بنده است با خداوند خویش بدل و همّت، و توبت بازگشت بنده است از معصیت باطاعت. انابت چیست؟ از وادی نفاق بقدم صدق بوادی سکینت آمدن، و از وادی بدعت بقدم تسلیم بوادی سنّت آمدن، و از وادی تفرّق بقدم انقطاع بوادی جمع آمدن. و از وادی دعوی بقدم افتقار بوادی تفرید آمدن. از وادی خرد بقدم فاقت با حقّ آمدن. توبت چیست؟ شفیعی مطاع، وکیل دری مشفق، نائبی کریم، نقش گناه محو کند و حقّ بشفاعت او از بنده گنه کار عفو کند. دیوان بنده از عصیان پاک و مطهّر کند، مرد تائب را با مرد بی گناه برابر کند. اینست که مصطفی (ص) گفت: «التّائب من الذّنب کمن لا ذنب له»و قال صلّی اللَّه علیه و سلّم: «انّ اللَّه تعالی افرح بتوبة عبده من الظّمآن الوارد الضّالّ الواجد العقیم الوالد».

Мегуяд : ҳақи таъолии бҳичи тоъатии чунон зуд хушнӯд нашавад ки бтўбти тоӣбон . Рзоء ӯ бтўбаҳи гуноҳкор ҳамчун шодии он ташнаи дон ки дар биёбони хушк беоб ногоҳ боб зулол расад , ё ҳамчун мусофирӣ ки дар биёбоне мӯҳлики бору мураккаби хеш гум кунад , он гуҳи пас аз навмидӣ ногоҳ басари мураккабу бор хеш расад ё чун пери зании нозояндаи орзӯманди фарзанд ки нобиўсон ӯро бишорати фарзандии некӯи сират , зебои сӯрат , расад дар ҳамаи олами ҳеҷ шодӣ дар ҷанби ин се шодӣ нарасад ва ин се шодӣ дар ҷанби рзоءи ҳақ аз тавбаи тоӣби ночиз ва муталошӣ гардад . Ҳукми қадами чунон рафта ки агар касе ҳафтод сол дар харобот маъсият кунад . Он гуҳи рӯзии бдрдӣ ғуслӣ кунад . Бондўҳии либоси вафои дарушад , бтшўирии бмсҷди даройад , бҳиртӣ ниятӣ кунад бҳсртӣ даст бардорад , бдҳштӣ такбир гуяд , дар ҳазрати намоз ва роз шавад . Ҳануз он намоз тамом накарда бошад ки аз ҷалилу ҷаббор Нидо ояд бо аҳли малакӯт ки ё гмоштгони мо , дарин осмонҳо , имрӯзи ҳамаи ибодатҳои хеш бигзоред . Зҷли тасбеҳу тақдис дар боқӣ кунед . Ва атр истиғфор сӯзед он бандаи баргаштаи моро ки бо даргоҳ мо омад , он обӣ ки ба такаллуф аз он дидаи дарднок ӯ берун омад , дар хазона раҳмат бунаед то фардо дар ърсоти қиёмати ризвонро фиристем то даст ӯ гираду гирди қиёматаши برارد ва ин Нидо мекунад ки : « ҳозои атиқи аллоҳ » ин озод карда худовандасту бмғФрти расидаи ҳақ , барои онкӣ дар гуноҳкории ҳам доғи Муҳамад бар забон дошт ҳам доғи меҳри модар дар дил .

میگوید: حقّ تعالی بهیچ طاعتی چنان زود خشنود نشود که بتوبت تائبان. رضاء او بتوبه گناهکار همچون شادی آن تشنه دان که در بیابان خشک بی آب ناگاه بآب زلال رسد، یا همچون مسافری که در بیابانی مهلک بار و مرکب خویش گم کند، آن گه پس از نومیدی ناگاه بسر مرکب و بار خویش رسد یا چون پیر زنی نازاینده آرزومند فرزند که نابیوسان او را بشارت فرزندی نیکو سیرت، زیبا صورت، رسد در همه عالم هیچ شادی در جنب این سه شادی نرسد و این سه شادی در جنب رضاء حق از توبه تائب ناچیز و متلاشی گردد. حکم قدم چنان رفته که اگر کسی هفتاد سال در خرابات معصیت کند. آن گه روزی بدردی غسلی کند. باندوهی لباس وفا درپوشد، بتشویری بمسجد درآید، بحیرتی نیّتی کند بحسرتی دست بردارد، بدهشتی تکبیر گوید، در حضرت نماز و راز شود. هنوز آن نماز تمام نکرده باشد که از جلیل و جبّار ندا آید با اهل ملکوت که یا گماشتگان ما، درین آسمانها، امروز همه عبادتهای خویش بگذارید. زجل تسبیح و تقدیس در باقی کنید. و عطر استغفار سوزید آن بنده برگشته ما را که با درگاه ما آمد، آن آبی که به تکلّف از آن دیده دردناک او بیرون آمد، در خزانه رحمت بنهید تا فردا در عرصات قیامت رضوان را فرستیم‌ تا دست او گیرد و گرد قیامتش برآرد و این ندا میکند که: «هذا عتیق اللَّه» این آزاد کرده خداوند است و بمغفرت رسیده حق، برای آنکه در گناهکاری هم داغ محمد بر زبان داشت هم داغ مهر مادر در دل.

Овардаанд : ки фардо дар қиёмати бандаеро номаи хеш бадаст диҳанд , он кирдори олӯда худ бинад сар дар пеши афканд , андӯҳии азим бар вай нишинад . Ҳақи таъолии буии назар раҳмат кунад , гуяд : эй бечораи рӯзи фурӯ шудаи сар бар дор ки имрӯзи рӯз оштӣасту ҳангоми нисори раҳмат . Банда аз шарми ҳақи ҳам чунон сар дар пеш афканда медорад то раби алъзаҳи бикрам худ гуяд : бъзти ман ки сар аз пеш бурдорӣ ва дар ҷалоли маннигарӣ .

آورده‌اند: که فردا در قیامت بنده‌ای را نامه خویش بدست دهند، آن کردار آلوده خود بیند سر در پیش افکند، اندوهی عظیم بر وی نشیند. حقّ تعالی بوی نظر رحمت کند، گوید: ای بیچاره روز فرو شده سر بر دار که امروز روز آشتی است و هنگام نثار رحمت. بنده از شرم حقّ هم چنان سر در پیش افکنده میدارد تا ربّ العزّة بکرم خود گوید: بعزّت من که سر از پیش برداری و در جلال من نگری.

Агар ту дар дунё он накардӣ ки ман фармудам , ман имрӯз дар рӯзи бечорагӣу дармондагии ту он кунам ки ту хоҳии қул кули иъмли алии шоклтаҳ ҳар кас он кунад ва аз вай он ояд ки сазои вай буд . Ту бевафое ки турои чунон офаридам , сазои ман ҳамаи вафоу карам ки сифат ман инаст . Пас ҷоми шароби қудс бар дасташ ниҳанд як дами дркшди наъраи занон чун волҳон дар он сҳроء қиёмат меояду забони ҳол вай мегуяд :

اگر تو در دنیا آن نکردی که من فرمودم، من امروز در روز بیچارگی و درماندگی تو آن کنم که تو خواهی قُلْ کُلٌّ یَعْمَلُ عَلی‌ شاکِلَتِهِ هر کس آن کند و از وی آن آید که سزای وی بود. تو بی وفایی که ترا چنان آفریدم، سزای من همه وفا و کرم که صفت من اینست. پس جام شراب قدس بر دستش نهند یک دم درکشد نعره زنان چون والهان در آن صحراء قیامت می‌آید و زبان حال وی میگوید:

Инаст ки раб Алъоламин гуфт : Фأўлӣки ибдли аллоҳи сиӣотҳми ҳасаноту кони аллоҳи ғФўрои рҳимо .

اینست که ربّ العالمین گفت: فَأُوْلئِکَ یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِیماً.