Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими самоъи исми аллоҳи иўҷби алҳибаҳ ,у алҳибаҳи ттзмни алФноءу алғибаҳ . Султонӣаст ин калима , чун ниқоб мулкӣ бигушоеду ҷалоли кбрёء ӯ пайдо гардад , бар ҳар чаҳ уфтад дамор аз ваии براردу рақам нестӣ бирав кашанд . Шунаванда ин клмт аз ҳайбати ин клмти чунон аз худ фонӣ шавад ки мрўрои ҳеҷ хаёл намонад ва аз ҳар нишон ки диҳанд аз он нишон ниҳон шавад .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ سماع اسم اللَّه یوجب الهیبة، و الهیبة تتضمّن الفناء و الغیبة. سلطانیست این کلمه، چون نقاب ملکی بگشاید و جلال کبریاء او پیدا گردد، بر هر چه افتد دمار از وی برآرد و رقم نیستی برو کشند. شنونده این کلمت از هیبت این کلمت چنان از خود فانی شود که مرورا هیچ خیال نماند و از هر نشان که دهند از آن نشان نهان شود.

Бози бсмоъи номи рҳмну раҳим аз мзиқи даҳшати бсҳроء инс уфтад ,у Фноءи ваии бсФти бақо бадал гардад . Инаст суннати худованди ъзи кбрёؤаҳу тақаддусати асмоؤаҳ . Ҳайбат илоҳят бинмоед ки мӯҷиб даҳшатаст ,у ҳайрати бози марҳам наад бсФти лутфу раҳмат . Аллоҳ ишоратаст бҷлолу иззати алуҳият , рҳмн раҳим ишоратаст бкмоли лутфу раҳмат . Ҳар крои тоҷи давлати дайн бар фарқ ниҳоданд маншури ъз ӯ аз ҳазрати ин ном нависанд , ва ҳар крои доғи шақоват бар ҷон ниҳоданд , рақами хизлон ӯ аз ҳазрати ин номи кашанд . Дору гири кушод ва банд навохту сиёсати ъзу мазаллати ҳамаи натиҷаи қаҳр ва лутф ӯст , кунин ва оламин ҳамаи малик ва малик ӯст . Инаст ки раб Алъоламин гуфт : табораки алзии бедаи алмалику ҳўи алии кули шайъи ءи қадири малики ҳаждаҳи ҳазор олам бед ӯст , сари ҳамаи сарварон дар қабза тақдир ӯст , гардани ҳамаи гардани афрозон дар рбқаҳ тасхир ӯст , носиаҳи ҳамаи ҷабборони мнқоди қаҳр ҷабарут ӯст . Дар хабар меояд ки : анои алмалики қулӯби алмулук ,у нўосиҳми бедии ақлбҳои Киеви ашоء

باز بسماع نام رحمن و رحیم از مضیق دهشت بصحراء انس افتد، و فناء وی بصفت بقا بدل گردد. اینست سنّت خداوند عزّ کبریاؤه و تقدّست اسماؤه. هیبت الهیّت بنماید که موجب دهشت است، و حیرت باز مرهم نهد بصفت لطف و رحمت. اللَّه اشارت است بجلال و عزّت الوهیت، رحمن رحیم اشارتست بکمال لطف و رحمت. هر کرا تاج دولت دین بر فرق نهادند منشور عزّ او از حضرت این نام نویسند، و هر کرا داغ شقاوت بر جان نهادند، رقم خذلان او از حضرت این نام کشند. دار و گیر گشاد و بند نواخت و سیاست عزّ و مذلّت همه نتیجه قهر و لطف اوست، کونین و عالمین همه ملک و ملک اوست. اینست که ربّ العالمین گفت: تَبارَکَ الَّذِی بِیَدِهِ الْمُلْکُ وَ هُوَ عَلی‌ کُلِّ شَیْ‌ءٍ قَدِیرٌ ملک هژده هزار عالم بید اوست، سر همه سروران در قبضه تقدیر اوست، گردن همه گردن افرازان در ربقه تسخیر اوست، ناصیه همه جبّاران منقاد قهر جبروت اوست. در خبر میآید که: انا الملک قلوب الملوک، و نواصیهم بیدی اقلبها کیف اشاء

Малики манам , подшоҳ бар подшоҳони манам , эъзозу азлоли бандагон дар яд манаст , дилҳои оламён дар қабза манаст чунон ки хоҳам мигрдонму асрори эшон бар ҳасби муроди худ миронм .

ملک منم، پادشاه بر پادشاهان منم، اعزاز و اذلال بندگان در ید منست، دلهای عالمیان در قبضه منست چنان که خواهم میگردانم و اسرار ایشان بر حسب مراد خود میرانم.

Хоҳам бихонам ва бихандонам , хоҳам баронам ва бигарёнам . эй шумо ки оламёнед , синаи бсбби мулӯк машғӯл мадореду дил даравишон мабандед , дил дар дайн мо бандед таваккул бар карам мо кунед , рӯй бадаргоҳи тоъат мо оред , дайн параст бошед то дунёи шуморо табаъ шавад .

خواهم بخوانم و بخندانم، خواهم برانم و بگریانم. ای شما که عالمیان‌اید، سینه بسبب ملوک مشغول مدارید و دل درویشان مبندید، دل در دین ما بندید توکّل بر کرم ما کنید، روی بدرگاه طاعت ما آرید، دین پرست باشید تا دنیا شما را تبع شود.

Хизмати малик алмулук кунед , то мулӯки ҷаҳони шуморо хизмат кунанд .

خدمت ملک الملوک کنید، تا ملوک جهان شما را خدمت کنند.

Хизмат ӯ кун магари шоҳони туро хизмат кунанд

خدمت او کن مگر شاهان ترا خدمت کنند

Чокари авбош то султон туро гардад ғулом .

چاکر اوباش تا سلطان ترا گردد غلام.

Малик инсоният ҷудост ,у малики дилҳо ҷудо ,у малики ҷонҳо ҷудо . Инсонияти малик дар дунё ронаду дили малик дар охират ронад ,у ҷони малик дар олам ҳақиқат ронад . Малик инсоният инаст ки : أнмои алҳёҳи алднёи лаъибу лаҳву зинау малик дил инаст ки : иҳбҳму иҳбўнаҳу малик ҷон инаст ки : вуҷӯҳи иўмӣзи нозраҳи إлии рабҳо нозираи он азиз роҳ гуяд : фардо ки илми кибриёӣ ӯ бқёмт барояд ки : лмни алмалик ? ман аз гӯшаи дили хеши бадастӯрӣ ӯ дарии бргшоиму дардӣ аз дардҳои ӯ беруни даҳум , то гирд қиёмат барояд ва гуяд : лмни алмалик ? агар муътаризӣ бароа барояд , гӯям : ӯ ки чун мо зуъафо ва масокин дорад , мегуяд : « лмни алмалик » ? мо ки чун ӯ мулкӣ ҷабборӣ дорем чаро нгўӣим : « лмни алмалик » ? агар ӯро чун мо бандагонаст , моро чун ӯ худовандаст , касеро ки дар ҳарами қуръон бор дода бошанд , то замонии ин халъати пӯшад ки : « إни ибодии лӣси лаки алайҳими султон »у замонии ин ташриф ёбад ки : « иҳбҳму иҳбўнаҳ »у замонии ин шарбат кашад ки «у сқоҳми рбҳм » ин чунин касеро чаро нарасад ки бар ҳдсон хоҷагӣ кунаду бомдод ва шабонгоҳ гуяд : « лмни алмалик » ?

ملک انسانیّت جداست، و ملک دلها جدا، و ملک جانها جدا. انسانیّت ملک در دنیا راند و دل ملک در آخرت راند، و جان ملک در عالم حقیقت راند. ملک انسانیّت اینست که: أَنَّمَا الْحَیاةُ الدُّنْیا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِینَةٌ و ملک دل اینست که: یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ و ملک جان اینست که: وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلی‌ رَبِّها ناظِرَةٌ آن عزیز راه گوید: فردا که علم کبریای او بقیامت برآید که: لِمَنِ الْمُلْکُ؟ من از گوشه دل خویش بدستوری او دری برگشایم و دردی از دردهای او بیرون دهم، تا گرد قیامت برآید و گوید: لِمَنِ الْمُلْکُ؟ اگر معترضی براه برآید، گویم: او که چون‌ ما ضعفا و مساکین دارد، میگوید: «لِمَنِ الْمُلْکُ»؟ ما که چون او ملکی جبّاری داریم چرا نگوئیم: «لِمَنِ الْمُلْکُ»؟ اگر او را چون ما بندگانست، ما را چون او خداوند است، کسی را که در حرم قرآن بار داده باشند، تا زمانی این خلعت پوشد که: «إِنَّ عِبادِی لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطانٌ» و زمانی این تشریف یابد که: «یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ» و زمانی این شربت کشد که «وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ» این چنین کسی را چرا نرسد که بر حدثان خواجگی کند و بامداد و شبانگاه گوید: «لِمَنِ الْمُلْکُ»؟