Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими бисмии аллоҳи рӯҳи ллрўҳу шФоءи ллқлби алмҷрўҳ . Тӯбои лмни иғдўи бзкраҳу ирўҳи Фолрби алайҳи матлаъу албоби ?лаи мафтӯҳ :

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بسم اللَّه روح للرّوح و شفاء للقلب المجروح. طوبی لمن یغدو بذکره و یروح فالرّبّ علیه مطّلع و الباب له مفتوح:

Худовандо бинишонат бинандагонем , баномати зиндагонӣам , бФзлти шодоним , бмҳрти нозоними масти меҳр аз ҷоми ту моӣим , сайди ишқ дар доми ту моӣим :

خداوندا بنشانت بینندگانیم، بنامت زندگانیم، بفضلت شادانیم، بمهرت نازانیم مست مهر از جام تو مائیم، صید عشق در دام تو مائیم:

Илҳоқаи мо илҳоқаи қиёмату растохез чаҳ гўӣим ки чист , он қиёмат ва он растохез ҳақаст ва бӯданӣ , ростасту афтоданӣ , ҳар кас бирасад бончаҳ сазоӣ ӯст ва подош гирад аз неку бад ки дар ҷарида ӯст . Гуфтаанд ки қиёмат давост : яке имрӯз ва яке фардо . Имрӯз маргаст ки дар хабар меояд ман моти Фқди қомати қиёмата ҳар ки бмрг расед қиёмат ӯ дар расед ҳар ки ин қиёматро яқин буд ҳамеша дар ҳавлу ҳароси марг буд , ҳамвора аз наҳифи ин қиёмати сӯхтау гудохта буд . Пайваста дар барги роҳу сози он сафар буд . Бузургони дайн чунин гуфтаанд ки : одамӣ аз ду берун нест , ё бар мисол сутурӣаст дар истаблӣ боз дошта , ё бар мисоли мурғӣ дар зиндон қФс карда он бечораи кӯ бар мисол сутураст , аз марги митрсд ва меларзад , донад ки сутурро чун аз истабл берун бузанд дар бори кашанд ва он ҷавонмард ки бар мисол мурғаст , пайваста дар интизор маргаст зеро ки ҳамаи шодӣу роҳати мурғ аз шикастани қФс буд чунонк он ҷавонмард гуфт :

الْحَاقَّةُ مَا الْحَاقَّةُ قیامت و رستاخیز چه گوئیم که چیست، آن قیامت و آن رستاخیز حقّست و بودنی، راست است و افتادنی، هر کس برسد بآنچه سزای اوست و پاداش گیرد از نیک و بد که در جریده اوست. گفته‌اند که قیامت دواست: یکی امروز و یکی فردا. امروز مرگست که در خبر می‌آید من مات فقد قامت قیامته هر که بمرگ رسید قیامت او در رسید هر که این قیامت را یقین بود همیشه در هول و هراس مرگ بود، همواره از نهیب این قیامت سوخته و گداخته بود. پیوسته در برگ‌ راه و ساز آن سفر بود. بزرگان دین چنین گفته‌اند که: آدمی از دو بیرون نیست، یا بر مثال ستوری است در اصطبلی باز داشته، یا بر مثال مرغی در زندان قفص کرده آن بیچاره کو بر مثال ستورست، از مرگ میترسد و میلرزد، داند که ستور را چون از اصطبل بیرون بزند در بار کشند و آن جوانمرد که بر مثال مرغ است، پیوسته در انتظار مرگست زیرا که همه شادی و راحت مرغ از شکستن قفص بود چنانک آن جوانمرد گفت:

Аммо қиёмат фардо хост растохезаст ки халқи аввалин ва охиринро дар он съиди ҳайбат ҷамъ кунанд , чунон ки раб алъзаҳ гуфт :у ҳшрноҳми Флм нғодр манеҳам أҳдои рӯзии азиму кории саъбу сиёсатӣ бениҳоят . Айвон кибриё баркашида , мизони адли дроўихтаҳ , сироти ростӣ боз кашида , Фродиси ҷамоли ороста , дӯзах ҳайбат барошуфта .

امّا قیامت فردا خاست رستاخیز است که خلق اوّلین و آخرین را در آن صعید هیبت جمع کنند، چنان که ربّ العزّة گفت: وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً روزی عظیم و کاری صعب و سیاستی بی نهایت. ایوان کبریا برکشیده، میزان عدل درآویخته، صراط راستی باز کشیده، فرادیس جمال آراسته، دوزخ هیبت برآشفته.

Рӯзӣ ки парда ҳо бурдоранд ва розҳо ошкоро кунанд ва тоҷҳои ҳазл бхок андозанд ва кулоҳҳои ҳавас фурӯ ниҳанд . Ва пиндорҳо аз об ва хок биафшонанду подоши неку бад дар канор ниҳанд . Кор аз ду берун набӯд , ё бар банда салом кунанду неъмати саломати ислом бар вай тамом кунанду номаи ваии бадаст рост диҳанд ки : Фأмои ман أўтии китобаи биминаҳ .

روزی که پرده‌ها بردارند و رازها آشکارا کنند و تاجهای هزل بخاک اندازند و کلاههای هوس فرو نهند. و پندارها از آب و خاک بیفشانند و پاداش نیک و بد در کنار نهند. کار از دو بیرون نبود، یا بر بنده سلام کنند و نعمت سلامت اسلام بر وی تمام کنند و نامه وی بدست راست دهند که: فَأَمَّا مَنْ أُوتِیَ کِتابَهُ بِیَمِینِهِ.

ё асири азоб ва ғром кунанд ,у лаззоту роҳот бар вай ҳаром кунанд ,у номаи кирдори ваии бадаст чап диҳанд ки :у أмои ман أўтии китобаи бшмолаҳ .

یا اسیر عذاب و غرام کنند، و لذّات و راحات بر وی حرام کنند، و نامه کردار وی بدست چپ دهند که: وَ أَمَّا مَنْ أُوتِیَ کِتابَهُ بِشِمالِهِ.

Онро ки номаи бадаст рост диҳанд аз олами малакӯт ҳар лаҳзае ҳазор шарбати каромату латофат бар даст вай ниҳанд , дар осмонҳо ҳадис вай кунанд , дар ҳаволии арш бо муқаррабони мубоҳот аз баҳр вай кунанд , он гуҳ ӯро бҷнот адан баранд , бо ҳўро ва айнану валадон ва ғулмон бинишонанд . Тоҷи виқор бар сараш ниҳанд , бар моидаи хулдаш ором диҳанд ва аз ҳазрати иззати ин Нидо равон гашта ки : клўоу ашрбўои ҳниӣои бмои أслФтми фии алأём алхолиаҳ мехуред ва меошомед азин Наими биҳишт чунонк хоҳед , аз фазаъи Акбар эмин гаштау бмқъди сидқи расидаи касро бо шумо ҳисоб на ва моро бо шумо итоб на . Эшон чун ин Нидо шунаванд , овоз бароранд ва гӯйанд : алҳмди ллаҳи алзии сдқнои ваъда . Ҳамди он худовандро ки ваъдаи худ рост гардонид ва моро шароб васл чашонед .

آن را که نامه بدست راست دهند از عالم ملکوت هر لحظه‌ای هزار شربت کرامت و لطافت بر دست وی نهند، در آسمانها حدیث وی کنند، در حوالی عرش با مقرّبان مباهات از بهر وی کنند، آن گه او را بجنّات عدن برند، با حورا و عینا و ولدان و غلمان بنشانند. تاج وقار بر سرش نهند، بر مائده خلدش آرام دهند و از حضرت عزّت این ندا روان گشته که: کُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِیئاً بِما أَسْلَفْتُمْ فِی الْأَیَّامِ الْخالِیَةِ می‌خورید و می‌آشامید ازین نعیم بهشت چنانک خواهید، از فزع اکبر ایمن گشته و بمقعد صدق رسیده کس را با شما حساب نه و ما را با شما عتاب نه. ایشان چون این ندا شنوند، آواز برآرند و گویند: الحمد للَّه الّذی صدقنا وعده. حمد آن خداوند را که وعده خود راست گردانید و ما را شراب وصل چشانید.

Ва онро ки номаи бадаст чап диҳанд , Нидоӣ қаҳр ояд бхознони дӯзах ки : хзўаҳи Фғлўаҳи сами алҷҳими слўаҳи сами фии силсилаи заръҳо сбъўни зроъо Фослкўаҳ гиред ӯро ба қаҳру унф , кашид ӯро бдўзх , дасту пой дар ғул карда ва дар занҷири ҳафтод газӣ кашида , ва аз раҳмати ҳақи навмед шуда ,у бсқри расида . Агар шарарӣ аз он оташ ки дар сқраст бадунё фиристанд , ҳамаи аҳли дунё битоқт шаванд пас чун буд ҳол касе ки дар миёни он оташ буд ? Мустафо ( с ) гуфт : бони худоӣ ки ҷони ман бед ӯст ки агар як ҳалқа аз он слослу ағлол бар кӯҳҳои дунё ниҳанд ҳамаи кӯҳҳо бгдозд ва базмин фурӯ шавад , пас чун буд ҳол касе Марвро бад-ӣни слослу ағлол банд кунанд ? ва агар як ҷома аз он ҷомҳои Қатарон ки қуръон аз он хабар медиҳад ки : « сробилҳми ман Қатарон » аз осмон дунё биёвезанд ҳамаи аҳли замин аз ганд он бимиранд . Пас чигуна буд ҳол касе ки ин ҷомаи либоси вай буд ? на аз газофи расӯли худои слии аллоҳи алайҳ ва силам гуфтӣ : « алҳмди ллаҳи алии кули ҳолу аъўзи биллоҳи ман ҳоли аҳли алнор » .

و آن را که نامه بدست چپ دهند، ندای قهر آید بخازنان دوزخ که: خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ثُمَّ الْجَحِیمَ صَلُّوهُ ثُمَّ فِی سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُکُوهُ گیرید او را به قهر و عنف، کشید او را بدوزخ، دست و پای در غل کرده و در زنجیر هفتاد گزی کشیده، و از رحمت حقّ نومید شده، و بسقر رسیده. اگر شرری از آن آتش که در سقر است بدنیا فرستند، همه اهل دنیا بیطاقت شوند پس چون بود حال کسی که در میان آن آتش بود؟ مصطفی (ص) گفت: بآن خدای که جان من بید اوست که اگر یک حلقه از آن سلاسل و اغلال بر کوه‌های دنیا نهند همه کوه‌ها بگدازد و بزمین فرو شود، پس چون بود حال کسی مرو را بدین سلاسل و اغلال بند کنند؟ و اگر یک جامه از آن جامهای قطران که قرآن از آن خبر می‌دهد که: «سَرابِیلُهُمْ مِنْ قَطِرانٍ» از آسمان دنیا بیاویزند همه اهل زمین از گند آن بمیرند. پس چگونه بود حال کسی که این جامه لباس وی بود؟ نه از گزاف رسول خدا صلّی اللَّه علیه و سلّم گفتی: «الحمد للَّه علی کلّ حال و اعوذ باللّه من حال اهل النّار».