Қавлаи таъолии бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими исми азизи ман абдаи алифи сҳодаҳ , ман талабаи вдъу сода , ман арафаи анкри аҳбоба , ман сҳбаҳи тарки мҳобаҳ , ман зикра насӣ исма , ман шаҳдаи Фқди ақлау лаба , ман арафаи аътрФи анаи вроءи мо васфа . Баном ӯ ки растгории бандагон дар ризоӣ ӯ , дили муштоқони бастаи банди вафоӣ ӯ , баном ӯ ки саодати съдои бФри фазл ӯ , шақовати ашқиё аз асари адл ӯ , баном ӯ ки бақои оламёни бмшит ӯ , фанои одамиёни бородт ӯ , ҳафт осмони рафеъи айвони даргоҳ ӯ , ҳафт замини бози густардаи мақари хосгён ӯ , хуршеди олами орои бҳкмт ӯ , ҳайкали моҳи гуҳӣ чун наъли заррину гуҳӣ чун варақаи симин бақадрат ӯ . Ҳар куҷо азизӣаст оростаи халъати карам ӯ . Ҳар куҷо залилӣаст хастаи тири қаҳр ӯ .

قوله تعالی بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم عزیز من عبده الف سهاده، من طلبه ودّع و ساده، من عرفه انکر احبابه، من صحبه ترک محابّه، من ذکره نسی اسمه، من شهده فقد عقله و لبّه، من عرفه اعترف انّه وراء ما وصفه. بنام او که رستگاری بندگان در رضای او، دل مشتاقان بسته بند وفای او، بنام او که سعادت سعدا بفرّ فضل او، شقاوت اشقیا از اثر عدل او، بنام او که بقای عالمیان بمشیّت او، فنای آدمیان بارادت او، هفت آسمان رفیع ایوان درگاه او، هفت زمین باز گسترده مقرّ خاصگیان او، خورشید عالم آرا بحکمت او، هیکل ماه گهی چون نعل زرین و گهی چون ورقه سیمین بقدرت او. هر کجا عزیزی است آراسته خلعت کرم او. هر کجا ذلیلی است خسته تیر قهر او.

Пери тариқат дар муноҷот гуфта : илоҳӣ дар илоҳяти яктое ва дар аҳадят беҳамтоӣ ва дар зоту сифот аз халқи ҷудоӣ , муттасифи ббҳоиӣ , муттаҳиди бкбрёиӣ , моя ҳар бенавоу паноҳ ҳар гадоӣ , ҳамаро худоӣ то дӯсти кроӣӣ :

پیر طریقت در مناجات گفته: الهی در الهیّت یکتایی و در احدیّت بی همتایی و در ذات و صفات از خلق جدایی، متّصف ببهایی، متّحد بکبریایی، مایه هر بینوا و پناه هر گدایی، همه را خدایی تا دوست کرائی:

إнои أрслнои нўҳои إлии қавмаи ҳақи ҷли ҷалолау тақаддусати асмоؤаҳу тъолти сифота чун бълми қадими дониста буд ва тақдир карда буд ки аъмолу афъолу аҳволи одамии баъзе сабаб шақоватаст ва баъзе сабаби саодат ва баъзе зиёни ҷон ва баъзе хусрони имон . Ва донист ки одамии бихаради хеши роҳи бмсолҳи дайни хеши набарду асбоби саодат аз шақоват боз надонад , бҳкми фазлу карами хеши пайғамбаронеро ки дар азали бсъодти эшон ҳукм карда буд баргузед ва эшонро азин роз огоҳ кард ва эшонро пайғом дод ва бхлқ фиристод : « либини ?лаами мо итқўн » то роҳи хавфу раҷо боишон намоянду заҳру позҳри дайн аз ҳам ҷудо кунанду нафъу зри имон баён кунанд . Қавмиро ки имони оранд , бФзли кабӣр бишорат диҳанд . Қавмиро ки аз имони сар боз зананд , бъзоб ?илем нзорт кунанд . Чунон ки раб алъзаҳ гуфт : « рслои мубашширин ва мунзарин лӣлои икўни ллноси алии аллоҳи ҳаҷаи баъди алрсл » то ҳечкасро ҳуҷҷат намонад . Ва агар аллоҳи хостии ҳамаи халқро бевосита ва берасӯл имон додӣ лекини хост ки гуруҳеро аз бандагони худ брсолту набувват гиромӣ гирданд ва ҳар якеро бнўъии каромат махсӯс кунад . Одамро сФўт диҳад , Нӯҳро каромат , иброҳӣмро хулати Мӯсоро мколмт , исоро рифъат , Мустафоро ( с ) муҳаббату бойени хасоиси ъзу мартабати эшон хост , на низоми малики хеш ки иззату ҷалол ӯ мустағнӣаст ани лами икни сами кон . Ҳазрати иззат ӯро аз набӯд бас буд , пайвандӣ медар набояд . Давоми малик ӯро осмону осмонён , замину заминён май дрнбоид . Кибриёӣ ӯро иззат ӯ бас .

إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلی‌ قَوْمِهِ حقّ جلّ جلاله و تقدّست اسماؤه و تعالت صفاته چون بعلم قدیم دانسته بود و تقدیر کرده بود که اعمال و افعال و احوال آدمی بعضی سبب شقاوت است و بعضی سبب سعادت و بعضی زیان جان و بعضی خسران ایمان. و دانست که آدمی بخرد خویش راه بمصالح دین خویش نبرد و اسباب سعادت از شقاوت باز نداند، بحکم فضل و کرم خویش پیغمبرانی را که در ازل بسعادت ایشان حکم کرده بود برگزید و ایشان را ازین راز آگاه کرد و ایشان را پیغام داد و بخلق فرستاد: «لیبیّن لهم ما یتّقون» تا راه خوف و رجا بایشان نمایند و زهر و پازهر دین از هم جدا کنند و نفع و ضرّ ایمان بیان کنند. قومی را که ایمان آرند، بفضل کبیر بشارت دهند. قومی را که از ایمان سر باز زنند، بعذاب الیم نذارت کنند. چنان که ربّ العزّة گفت: «رُسُلًا مُبَشِّرِینَ وَ مُنْذِرِینَ لِئَلَّا یَکُونَ لِلنَّاسِ عَلَی اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ» تا هیچکس را حجّت نماند. و اگر اللَّه خواستی همه خلق را بی واسطه و بی رسول ایمان دادی لیکن خواست که گروهی را از بندگان خود برسالت و نبوّت گرامی گرداند و هر یکی را بنوعی کرامت مخصوص کند. آدم را صفوت دهد، نوح را کرامت، ابراهیم را خلّت موسی را مکالمت، عیسی را رفعت، مصطفی را (ص) محبّت و باین خصایص عزّ و مرتبت ایشان خواست، نه نظام ملک خویش که عزّت و جلال او مستغنی است ان لم یکن ثمّ کان. حضرت عزّت او را از نبود بس بود، پیوندی می در نباید. دوام ملک او را آسمان و آسمانیان، زمین و زمینیان می درنباید. کبریای او را عزّت او بس.

Ҷалол ӯро ҷамол ӯ бас :

جلال او را جمال او بس:

Фаллӯҷаҳо ман ваҷҳҳо қамар

فلوجهها من وجهها قمر

Ва лъинҳои ман айнҳо кӯҳл

و لعینها من عینها کحل‌

إнои أрслнои нўҳои إлии қавмаи ҷой дигар гуфт : إнои أўҳинои إлики комаи أўҳинои إлии Нӯҳ ё Муҳамади мо турои пайғоми додеми чунон ки Нӯҳро пайғоми додем аммо пайғоми Нӯҳи таҳдиди уқубат буд ,у пайғоми Муҳамади бишорати раҳмат буд . Нӯҳро гуфт : أнзри қўмки ман қабл أни иأтиҳми азоби أлим . Муҳамадро гуфт : башари алмؤмнини бأни ?лаами ман аллоҳи фузалои кбиро . Дар пайғоми Нӯҳи ҳам уқубати фаро пеш дошт , гуфт : أнзри қўмки он гуҳи бохри ҳадис мағфират кард гуфт : иғФри лаками ман знўбкм ва дар пайғоми Муҳамад ( с ) бишорати раҳмати фаро пеш дошту зикри бими во пас дошт ки : إнои أрслноки шоҳдоу мбшроу нзиро .

إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلی‌ قَوْمِهِ جای دیگر گفت: إِنَّا أَوْحَیْنا إِلَیْکَ کَما أَوْحَیْنا إِلی‌ نُوحٍ یا محمد ما ترا پیغام دادیم چنان که نوح را پیغام دادیم امّا پیغام نوح تهدید عقوبت بود، و پیغام محمد بشارت رحمت بود. نوح را گفت: أَنْذِرْ قَوْمَکَ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَأْتِیَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ. محمد را گفت: بَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ بِأَنَّ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ فَضْلًا کَبِیراً. در پیغام نوح هم عقوبت فرا پیش داشت، گفت: أَنْذِرْ قَوْمَکَ آن گه بآخر حدیث مغفرت کرد گفت: یَغْفِرْ لَکُمْ مِنْ ذُنُوبِکُمْ و در پیغام محمد (ص) بشارت رحمت فرا پیش داشت و ذکر بیم وا پس داشت که: إِنَّا أَرْسَلْناکَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِیراً.

Нӯҳи қавми худро ваъда азоб дод гуфт : إнии أхоФи алайкуми азоби явми азим эшон гуфтанд : « Фأтнои бмои тъдно » биор он уқубат ки моро ваъда медиҳӣ ва май тарсоне .

نوح قوم خود را وعده عذاب داد گفت: إِنِّی أَخافُ عَلَیْکُمْ عَذابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ ایشان گفتند: «فَأْتِنا بِما تَعِدُنا» بیار آن عقوبت که ما را وعده میدهی و می‌ترسانی.

Раби Алъоламин ваъда ӯ рост кард ки : Фонтқмно манеҳам Фأғрқноҳми аҷмъини Мустафои арабӣ ( с ) уммати худро ваъдаи мағфират ва фазл дод ки :у аллоҳи иъдкм мғФраҳ манеҳу фузало муъминон гуфтанд : рбнои отнои мо въдтнои алии рслк худовандо ваъдае ки бар забони пайғомбари моро додае вафои онро мунтазирем . Раби Алъоламин ваъда рост кард гуфт : ?лаам дараҷот ъанд рбҳму мғФраҳу ризқи Карими Нӯҳ чун аз қавм худ биринҷед бтзлми бадаргоҳ иззат шуд эшонро съоит кард гуфт : раби إнии даъвати қавмии Лайлоу нҳорои Флми издҳми дъоӣии إлои Фроро . Мустафои Муҳамад ( с ) чун аз қавм худ биринҷед , дасти шафқат бар сари эшон ниҳод . Эшонро шафоат кард ки : аллоҳами аҳади қавмии Фонҳми лои иълмўн .

ربّ العالمین وعده او راست کرد که: فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْناهُمْ اجمعین مصطفی عربی (ص) امّت خود را وعده مغفرت و فضل داد که: وَ اللَّهُ یَعِدُکُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَ فَضْلًا مؤمنان گفتند: ربنا آتِنا ما وَعَدْتَنا عَلی‌ رُسُلِکَ خداوندا وعده‌ای که بر زبان پیغامبر ما را داده‌ای وفای آن را منتظریم. ربّ العالمین وعده راست کرد گفت: لَهُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ کَرِیمٌ نوح چون از قوم خود برنجید بتظلّم بدرگاه عزّت شد ایشان را سعایت کرد گفت: رَبِّ إِنِّی دَعَوْتُ قَوْمِی لَیْلًا وَ نَهاراً فَلَمْ یَزِدْهُمْ دُعائِی إِلَّا فِراراً. مصطفی محمد (ص) چون از قوم خود برنجید، دست شفقت بر سر ایشان نهاد. ایشان را شفاعت کرد که: اللهم اهد قومی فانهم لا یعلمون.

Лои ҷурми қавми Нӯҳи бсъоити Нӯҳи дарин ҷаҳон ҳалок шуданд ва дар он ҷаҳони бъқўбти расиданди أғрқўои Фأдхлўо нороу уммати Муҳамади бшФоъти ваии дарин ҷаҳон ҳидоят ёфтанд : иҳдиҳми рбҳми бإимонҳм ва дар он ҷаҳони бмғФрти расиданд . ?лаами мғФраҳу أҷри азим . Чун Нӯҳ аз қавм хеш биноледу бадаргоҳи иззат тазаллум кард , раби Алъоламин лухтии неъмату тарбияти хеш бо ёди он қавм дод ва эшонро бар куфрону носипосии он тавбих ва маломат кард ки : мо лаками лои трҷўни ллаҳи вқороу қади хлқкми أтўоро чаҳ расед шуморо ки шукри неъмати нмигзориду ҳақи тарбият мо намешиносед ва худ майдонед ки шуморо аз чаҳ офариданд ва чун офариданд ҳолои Фҳолоу тўрои Фтўро . Аввали нутфае аз сулби заъифии брҳм заъифӣ оварадам андари он қарори макину макони ҳсини бдоштм . Бингар ки бқлми қудрат чун нигоштам . Он қатрае обро хӯн гардонидам он хӯнро гӯшт гардонидам . Он гуҳи устихон дар оварадам . Баҳам пайванд кардам чун қолаби мусаввири муқаддари тамоми гашти ҷони латифро фармон додам то бетон даромад чунон ки султонии бқсрӣ ё ҳумое ба вкрӣ , то ҳар узвӣ хлътӣ дод . Бенаӣ бичишам , гуфтори бзбон , самоъ бигӯаш , гирифтани бадаст , рафтани бпоӣ , эй банда некӯат биёростам фии أҳсни тақвим . Қади ту бпиростм , аз ҳамаи мкўноти турои некӯтар офаридам . Ва аз ҳамаи мавҷӯдоти турои зеботар нигоштам :

لا جرم قوم نوح بسعایت نوح درین جهان هلاک شدند و در آن جهان بعقوبت رسیدند أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا ناراً و امّت محمد بشفاعت وی درین جهان هدایت یافتند: یَهْدِیهِمْ رَبُّهُمْ بِإِیمانِهِمْ و در آن جهان بمغفرت رسیدند. لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ عَظِیمٌ. چون نوح از قوم خویش بنالید و بدرگاه عزّت تظلّم کرد، ربّ العالمین لختی نعمت و تربیت خویش با یاد آن قوم داد و ایشان را بر کفران و ناسپاسی آن توبیخ و ملامت کرد که: ما لَکُمْ لا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقاراً وَ قَدْ خَلَقَکُمْ أَطْواراً چه رسید شما را که شکر نعمت نمیگزارید و حقّ تربیت ما نمی‌شناسید و خود میدانید که شما را از چه آفریدند و چون آفریدند حالا فحالا و طورا فطورا. اوّل نطفه‌ای از صلب ضعیفی برحم ضعیفی آوردم اندر آن قرار مکین و مکان حصین بداشتم. بنگر که بقلم قدرت چون نگاشتم. آن قطره‌ای آب را خون گردانیدم آن خون را گوشت گردانیدم. آن گه استخوان در آوردم. بهم پیوند کردم چون قالب مصوّر مقدّر تمام گشت جان لطیف را فرمان دادم تا بتن درآمد چنان که سلطانی بقصری یا همایی به وکری، تا هر عضوی خلعتی داد. بینایی بچشم، گفتار بزبان، سماع بگوش، گرفتن بدست، رفتن بپای، ای بنده نیکوت بیاراستم فِی أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ. قد تو بپیراستم، از همه مکوّنات ترا نیکوتر آفریدم. و از همه موجودات ترا زیباتر نگاشتم:

Кирдигори ҳаким , худованди Карим , ҷли ҷалола ки турои ҷамоли сӯрати афзуду бадоеъи қудрат дар фитрат ту бинмуду дилат бтўҳид биёросту зангори инкори азуи бздўд , чаҳ гӯйӣ аз ҳикмат ӯу раҳмат ӯ сазад ки оростау перостаи худро бисӯзад ? куллану лмо чун дарин ҳол таъаммул кунӣ ва дар сунъи офаридагор тадаббур кунӣ бзбон шукр бигӯӣ :

کردگار حکیم، خداوند کریم، جلّ جلاله که ترا جمال صورت افزود و بدایع قدرت در فطرت تو بنمود و دلت بتوحید بیاراست و زنگار انکار ازو بزدود، چه گویی از حکمت او و رحمت او سزد که آراسته و پیراسته خود را بسوزد؟ کلّا و لمّا چون درین حال تأمّل کنی و در صنع آفریدگار تدبّر کنی بزبان شکر بگوی:

Нӯҳ чун он ҳамаи неъмату каромати ҳақ бо ёд эшон дод ва аз эшон шукр нишниду ҷузи куфру такзиби эшонро ниФзўд , рӯй азишон бгрдонид ва гуфт : раби ағФри лӣу лўолдӣу лмни дахли байтии мؤмно худовандо маро биёмурз ва ду зояндаи ман ва ҳар ки боямон дар омад дар аҳди ману ллмؤмнину алмؤмнот ва он муъминони уммати Аҳмади мардону занони эшон ки бохри аҳд дар вуҷӯд оянд беҳина ҳамаамаму писандидаи ту худованд .

نوح چون آن همه نعمت و کرامت حقّ با یاد ایشان داد و از ایشان شکر نشنید و جز کفر و تکذیب ایشان را نیفزود، روی ازیشان بگردانید و گفت: رَبِّ اغْفِرْ لِی وَ لِوالِدَیَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَیْتِیَ مُؤْمِناً خداوندا مرا بیامرز و دو زاینده من و هر که بایمان در آمد در عهد من وَ لِلْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِناتِ و آن مؤمنان امّت احمد مردان و زنان ایشان که بآخر عهد در وجود آیند بهینه همه امم و پسندیده تو خداوند.