Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими бисмии аллоҳи калимаи слобаҳи ғлобаҳи нҳобаҳи ваҳоба .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بسم اللَّه کلمة سلّابة غلّابة نهّابة وهّابة.

Тслби алъқўл ,у тғлби алолбобу тнҳби алорўоҳи ман алоҳбоб ,у тҳби алортёҳи лқўми махсӯсин ман алтлоби номи худовандӣ ки олимон дар васфи ҷалолаши ҳайрон , орифон дар шуҳуди ҷамолаши гудозон , воҷидон дар вуҷӯди аФзолши нозон , дӯстон дар шавқи висолаши сӯзон , толибон дар бодияи ниёзаши хурушони маҳҷӯрон дар зовияи фироқаши нолон .

تسلب العقول، و تغلب الالباب و تنهب الارواح من الاحباب، و تهب الارتیاح لقوم مخصوصین من الطّلاب نام خداوندی که عالمان در وصف جلالش حیران، عارفان در شهود جمالش گدازان، واجدان در وجود افضالش نازان، دوستان در شوق وصالش سوزان، طالبان در بادیه نیازش خروشان محجوران در زاویه فراقش نالان.

Ҳар азизии ному нишонашро ҷӯён , ҳар толибии ҳамду санояшро гӯйон , ҳар зокирии насими васлашро бӯён , ҳар соилӣ бар умеди фазлаши пӯён :

هر عزیزی نام و نشانش را جویان، هر طالبی حمد و ثنایش را گویان، هر ذاکری نسیم وصلش را بویان، هر سائلی بر امید فضلش پویان:

Қул أўҳии إлии أнаҳи астмъи нафари ман алҷни кони расӯли аллоҳи мбъўсои илои кафеи алхлқ ,у кони мбъўсои илои алҷни комаи кони мбъўсои илои алонс . Он меҳтари оламу Сайиди валади одам , сарвари ашроф ,у маркази адлу инсоф , фиристодаи боҳилли замин аз қоф то қоф .

قُلْ أُوحِیَ إِلَیَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ کان رسول اللَّه مبعوثا الی کافّة الخلق، و کان مبعوثا الی الجنّ کما کان مبعوثا الی الانس. آن مهتر عالم و سیّد ولد آدم، سرور اشراف، و مرکز عدل و انصاف، فرستاده باهل زمین از قاف تا قاف.

Рӯзии бмнбри шараф бар омад , бар сиблати хутбаи босаҳоба хитоб кард ки : ё муҷтамаъони масҷид , ва ё мустамеъони маҷлис , бидонед ва огоҳ бошед ки моро рақами меҳтарӣ ва беҳтарӣ кашиданд . Ва содаи сиёдати расӯлони баном мо карданд . Ва моро аз ҳазрати раби алъзаҳ ба пайғомбарии бакул олам фиристоданд ҳам бъолми инсу инсён , ҳам бъолми ҷину ҷинён .

روزی بمنبر شرف بر آمد، بر سبیل خطبه باصحابه خطاب کرد که: یا مجتمعان مسجد، و یا مستمعان مجلس، بدانید و آگاه باشید که ما را رقم مهتری و بهتری کشیدند. و ساده سیادت رسولان بنام ما کردند. و ما را از حضرت ربّ العزّة به پیغامبری بکلّ عالم فرستادند هم بعالم انس و انسیان، هم بعالم جنّ و جنّیّان.

Ҳамаро дар ҳукм мо карданду ҳамаро шаръ мо фармуданд . Он ҷинён чун бҳзрти он меҳтари олами расиданд , ббтни нахла , бо якдигар васият мекарданд ки : « анстўо » , хомӯш бошед , бодб бошед , ҳурмати ҳазрати набувват биҷой оред , ҳақ ӯ бишносед , қадар ӯ бидонед . Ин он меҳтараст ки хоки қадам ӯ муқаррабони осмонро тўтё шуд . Хизмати хутувот ӯ бузургӣу шарафро кимёء шуд . Сӯрат ӯ сурат камол шуд . Мтобът ӯ захираи хайрат ва иқбол шуд . Қавоиди ақоиди суннати ббён ӯ ммҳд шуд . Осмони имони бошорт ӯ машйад шуд . Ойини шаръи муқаддаси бъзт ӯ мؤбд шуд . Он ҷинёни рисолати он меҳтари бпзирФтнду қуръони қадими номаи худованди Карим аз ваии бҷон ва дил бишуниданд . Бқбоӣлу ъшоӣри хеши бози гаштанду бзбони ифтихори бнъти ибтиҳоҷи эшонро гуфтанд : إнои смънои қроно аҷабо мо қуръонӣ шунидем ки аз фасоҳату малоҳати он аҷаб бимонадем . Қуръонӣ ки чароғи равшаноӣ ошноӣаст , рӯҳи тавоноӣ ва доноӣаст , шоҳроҳи истиқомату минҳоҷ саломатаст . Миъроҷи каромату роҳат ҳар ҷароҳату қонӯн ҳар хайратаст .

همه را در حکم ما کردند و همه را شرع ما فرمودند. آن جنّیان چون بحضرت آن مهتر عالم رسیدند، ببطن نخله، با یکدیگر وصیّت میکردند که: «انصتوا»، خاموش باشید، بادب باشید، حرمت حضرت نبوّت بجای آرید، حقّ او بشناسید، قدر او بدانید. این آن مهتر است که خاک قدم او مقرّبان آسمان را توتیا شد. خدمت خطوات او بزرگی و شرف را کیمیاء شد. صورت او سورت کمال شد. متابعت او ذخیره خیرت و اقبال شد. قواعد عقاید سنّت ببیان او ممهّد شد. آسمان ایمان باشارت او مشیّد شد. آیین شرع مقدّس بعزّت او مؤبّد شد. آن جنّیان رسالت آن مهتر بپذیرفتند و قرآن قدیم نامه خداوند کریم از وی بجان و دل بشنیدند. بقبائل و عشائر خویش باز گشتند و بزبان افتخار بنعت ابتهاج ایشان را گفتند: إِنَّا سَمِعْنا قُرْآناً عَجَباً ما قرآنی شنیدیم که از فصاحت و ملاحت آن عجب بماندیم. قرآنی که چراغ روشنایی آشنایی است، روح توانایی و دانایی است، شاهراه استقامت و منهاج سلامت است. معراج کرامت و راحت هر جراحت و قانون هر خیرت است.

Хунаки мари он касе ки қуръон раҳбар ӯст , тавфиқи рафиқ ӯу дори ассалом мақар ӯст . ӯ ки қуръони қадим анис ӯст , яқини дон ки худованди Карим ҷлис ӯст . Мегуяд ҷли ҷалола : анои ҷлиси ман зкрнӣу аниси ман астأнс бе ҳабиби ман аҳбнӣу мутӣъи ман атоънӣ » .

خنک مر آن کسی که قرآن رهبر اوست، توفیق رفیق او و دار السّلام مقرّ اوست. او که قرآن قدیم انیس اوست، یقین دان که خداوند کریم جلیس اوست. میگوید جلّ جلاله: انا جلیس من ذکرنی و انیس من استأنس بی حبیب من احبّنی و مطیع من اطاعنی».

Ин хитоб бо Мӯсо кулем рафт ҳангоми муноҷот . Мӯсо гуфт : худовандо майдон мўослт куҷост ? хилвати гоҳ муноҷот куҷост ? ин аҷдк ? каҷот ёбам ?

این خطاب با موسی کلیم رفت هنگام مناجات. موسی گفت: خداوندا میدان مواصلت کجاست؟ خلوت گاه مناجات کجاست؟ این اجدک؟ کجات یابم؟

Бкҷот ҷӯям ? фармон омад ки ё Мӯсо дар хилват . Ва ҳўи мъкм бо зокирон нишинам бар бисоти инбисоти дӯстони худро навозам . ё Мӯсо , ман инси ҷон ӯам ки инсаш бо номи ман , ман ёдгори дил ӯам ки ёдгораши каломи ман , ман дӯст ӯам ки ӯ дӯсти ман .

بکجات جویم؟ فرمان آمد که یا موسی در خلوت. و هو معکم با ذاکران نشینم بر بساط انبساط دوستان خود را نوازم. یا موسی، من انس جان او ام که انسش با نام من، من یادگار دل او ام که یادگارش کلام من، من دوست او ام که او دوست من.

Ва أнаҳи таъолии ҷади рбнои ҷалолу азимат ӯ , кибриёу иззат ӯ аз авҳом ва аФҳом берунаст ва кас надонад ки чунаст . Сазои сноءи худ худ донад , қадари иззату азимати худ худ шиносад . Сифоти самадят ӯ аз ашрофи асрор мутаъолӣаст , наъти аҳадят ӯ бар сиғти иборат ва ишорат муставлеаст . Арши азим дар азимату ҷалоли қудрат ӯ зарра Эйаст .

وَ أَنَّهُ تَعالی‌ جَدُّ رَبِّنا جلال و عظمت او، کبریا و عزّت او از اوهام و افهام بیرونست و کس نداند که چونست. سزای ثناء خود خود داند، قدر عزّت و عظمت خود خود شناسد. صفات صمدیّت او از اشراف اسرار متعالی است، نعت احدیّت او بر صیغت عبارت و اشارت مستولیست. عرش عظیم در عظمت و جلال قدرت او ذرّه‌ای است.

Вуҷӯди кули олам аз баҳри ҷӯад ӯ қатра Эйаст . Аз даври одам то антҳоءи олами ҳамаи хавотиру авҳому аФҳом дар баҳри сифоти сармадӣ ӯ ғўс ҳаме кунанд то бар нишоне аз нишонҳои осори самадят ӯ матлаъ гирданд . Ҳар замонӣ ва ҳар лаҳзае эшонро нави ҳайратӣ падед ояд ки роҳи талаб бар эшон баста гардад , бзбони аҷз ва ҳайрат гӯйанд :

وجود کلّ عالم از بحر جود او قطره‌ای است. از دور آدم تا انتهاء عالم همه خواطر و اوهام و افهام در بحر صفات سرمدی او غوص همی کنند تا بر نشانی از نشانهای آثار صمدیّت او مطّلع گردند. هر زمانی و هر لحظه‌ای ایشان را نو حیرتی پدید آید که راه طلب بر ایشان بسته گردد، بزبان عجز و حیرت گویند: