Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими исми ҷалил , ҷалолаи балои ашколу ҷамолаи лои алии аҳтзоءу мисол ,у афъолаи лои боғрозу аътлол ,у қудратаи лои бҷлодаҳу аҳтёлу илмаи лои бзрўраҳу истидлол , Фҳўи алзии лами излу лои изол ,у лои иҷўзи алайҳи алФноءу алзўол . Азизи самадии алзот , қадими сармадии алсФот , маръии алзоти болобсор , наамма манеҳ ва лутфан болоброри фии дори алқрор :

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم جلیل، جلاله بلا اشکال و جماله لا علی احتذاء و مثال، و افعاله لا باغراض و اعتلال، و قدرته لا بجلادة و احتیال و علمه لا بضرورة و استدلال، فهو الّذی لم یزل و لا یزال، و لا یجوز علیه الفناء و الزّوال. عزیز صمدیّ الذّات، قدیم سرمدیّ الصّفات، مرئیّ الذّات بالابصار، نعمة منه و لطفا بالابرار فی دار القرار:

Баном ӯ ки олӣ зотасту софии сифот , муқаддасу муназзаҳ аз Бенин ва бенот , кошифи алзлмот , сотар алсиӣот , мҷиби алдъўот , мқили алъсрот , холиқи аларзу алсмоўот , розиқи алўҳўшу алҳшрот :

بنام او که عالی ذات است و صافی صفات، مقدّس و منزّه از بنین و بنات، کاشف الظّلمات، ساتر السیّئات، مجیب الدّعوات، مقیل العثرات، خالق الارض و السّماوات، رازق الوحوش و الحشرات:

Лои أқсми биўми алқёмаҳи раби Алъоламин қисм ёд мекунад бурузи растохез , он рӯз ки сродқоти истеҳқоқи рубубияти бози кашанду бисоти ҷалолу азимати бгстроннд ,у илми ҷаббории бсҳроءи қаҳҳории буруни оранди айвони кибриё бар кашида , мизони адл дар овехта ,у сиёсати ҷабарути иззати ҳамаро мадҳуш ва биҳуш карда анбиё бо камоли ҳол худ меоянду ҳадиси илми худ дар боқӣ карда ки : « лои илми лно » , малоика малакӯт меоянду савмиъаҳои ибодати худ оташ дар зада ки : « мо ъбдноки ҳақи ъбодтк »

لا أُقْسِمُ بِیَوْمِ الْقِیامَةِ ربّ العالمین قسم یاد میکند بروز رستاخیز، آن روز که سرادقات استحقاق ربوبیّت باز کشند و بساط جلال و عظمت بگسترانند، و علم جبّاری بصحراء قهّاری برون آرند ایوان کبریا بر کشیده، میزان عدل در آویخته، و سیاست جبروت عزّت همه را مدهوش و بیهوش کرده انبیا با کمال حال خود میآیند و حدیث علم خود در باقی کرده که: «لا عِلْمَ لَنا»، ملائکه ملکوت میآیند و صومعه‌های عبادت خود آتش در زده که: «ما عبدناک حقّ عبادتک»

Орифон ва муваҳҳидон меоянд ва аз маърифати худ безор гашта ки : « мо ърФноки ҳақи мърФтк » .

عارفان و موحّدان می‌آیند و از معرفت خود بیزار گشته که: «ما عرفناک حقّ معرفتک».

эй бзргои ҳсрто агар он рӯзи фазл ӯ туро даст нагирад . эй ъзимо : мсибто агар дар он маҷмаъи карам ӯ туро фарёд нарасад . Агар ъаноёт ӯ дастгир набӯд , аз тоъати ту чаҳ ояд ? вари адл ӯ рӯй намояди ҳалок аз ту барояд .

ای بزرگا حسرتا اگر آن روز فضل او ترا دست نگیرد. ای عظیما: مصیبتا اگر در آن مجمع کرم او ترا فریاد نرسد. اگر عنایات او دستگیر نبود، از طاعت تو چه آید؟ ور عدل او روی نماید هلاک از تو برآید.

Пер тариқат гуфт : « илоҳии доне ки на бахуди бойени рӯзам ва на бкФоити хеши шамъи ҳидояти мёФрўзм , аз ман чаҳ ояд ва аз кард ман чаҳ кушояд ? тоъати ман бтўФиқи ту , хизмати ман бҳдоити ту , тавбаи ман бръоити ту , шукри ман бонъоми ту , зикри ман болҳоми ту , ҳамаи туе ман киам агар фазл ту набошад , ман бар чаҳам ? !у лои أқсми болнФси аллўомаҳ аз ақволи муфассирон яке онаст ки : нафаси ливомаи нафаси банда муъминаст ки пайвастаи брўзгори худ тҳср мехӯрд ва бар тақсирҳо худро маломат мекунаду хештанро метарсанд ва бим медиҳад ва бичишам ҳақорату мазаллат дар худ менигарад ва мегуяд :

پیر طریقت گفت: «الهی دانی که نه بخود باین روزم و نه بکفایت خویش شمع هدایت میافروزم، از من چه آید و از کرد من چه گشاید؟ طاعت من بتوفیق تو، خدمت من بهدایت تو، توبه من برعایت تو، شکر من بانعام تو، ذکر من بالهام تو، همه تویی من که ام اگر فضل تو نباشد، من بر چه ام؟! وَ لا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ از اقوال مفسّران یکی آنست که: نفس لوّامه نفس بنده مومن است که پیوسته بروزگار خود تحسّر میخورد و بر تقصیرها خود را ملامت میکند و خویشتن را می‌ترساند و بیم میدهد و بچشم حقارت و مذلّت در خود می‌نگرد و میگوید:

эй дар роҳи талаби ҳақи бовели қадами фурӯи монда , эй бо ҳазор мураккаби миёни бодияи таклифи мунқатиъ шуда , эй бо ҳазор шамъу чароғи сари як мӯии давлати нодида , эй дар хазонаи таббати афтодау буии машки бмшомти норасида , эй бо ҳамаи ғаввосони бдрёи фурӯ шуда ва ҳеҷ чиз бадаст наёвардау хештанро низ аз даст бидода . эй дайри омадау зуди бозгашта , эй биҷои шароби сарвари сароб ғурур харидау дилу дайн ббҳо дода « астҳбўои алҳёҳи алднёи алии алохраҳ » :

ای در راه طلب حقّ باوّل قدم فرو مانده، ای با هزار مرکب میان بادیه تکلیف منقطع شده، ای با هزار شمع و چراغ سر یک موی دولت نادیده، ای در خزانه تبّت افتاده و بوی مشک بمشامت نارسیده، ای با همه غوّاصان بدریا فرو شده و هیچ چیز بدست نیاورده و خویشتن را نیز از دست بداده. ای دیر آمده و زود بازگشته، ای بجای شراب سرور سراب غرور خریده و دل و دین ببها داده «اسْتَحَبُّوا الْحَیاةَ الدُّنْیا عَلَی الْآخِرَةِ»:

Бузургиро пурседанд : ки роҳ аз кадом ҷонибаст ? гуфт : аз ҷониб ту нест , чун аз ту даргузашт аз ҳамаи ҷонибҳо роҳ ҳаст . Рӯзӣ нагзарад ки на аз олами байнҳояти ин Нидо меояд ки : эй мо турои хоста ва ту рӯй аз мо бгрдонидаҳ , эй мо турои бомдоду шабонгоҳ бо давлати суҳбати хонда ва ту қадам аз кӯии мо бози гирифта , ногузирати моӣим , бо мо бнсозӣ бо кисозӣ ? ! агар пел натавонӣ буд , борӣ аз пашшае кам мабош ки дар сӯрат пеласт , гуяд : агар бқўт пел нестам ки бории кашам , борӣ басӯрат пелам ки бори хеш бар каси ниФкнм . Чун бандаи муъмини нафаси ливомаро брёзт дар кашаду ҳақи вай аз рӯй итобу насиҳати бтмомӣ дар канори вай нааду тавфиқ ӯро мадад диҳад , ани қариби он нафаси ливомаи нафас мутмаина гардад то хитоби раббонии бнъти икрому эъзоз ӯро истиқбол кунад ки : « ё أитҳои алнФси алмтмӣнаҳи арҷъии إлии рбк » эй нафаси мутмаинау бсҳбти мо оромидаҳу осӯда , то имрӯз аз роҳ нафас омадӣ акнӯн аз роҳи дил дар ой то бмои рисӣ . Бар даргоҳи мо дилро бораст ва низ ҳеҷ чизи дигарро бор нест :

بزرگی را پرسیدند: که راه از کدام جانب است؟ گفت: از جانب تو نیست، چون از تو درگذشت از همه جانبها راه هست. روزی نگذرد که نه از عالم بینهایت این ندا می‌آید که: ای ما ترا خواسته و تو روی از ما بگردانیده، ای ما ترا بامداد و شبانگاه با دولت صحبت خوانده و تو قدم از کوی ما باز گرفته، ناگزیرت مائیم، با ما بنسازی با که سازی؟! اگر پیل نتوانی بود، باری از پشه‌ای کم مباش که در صورت پیل است، گوید: اگر بقوّت پیل نیستم که باری کشم، باری بصورت پیلم که بار خویش بر کس نیفکنم. چون بنده مؤمن نفس لوّامه را بریاضت در کشد و حقّ وی از روی عتاب و نصیحت بتمامی در کنار وی نهد و توفیق او را مدد دهد، عن قریب آن نفس لوّامه نفس مطمئنّه گردد تا خطاب ربّانی بنعت اکرام و اعزاز او را استقبال کند که: «یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِی إِلی‌ رَبِّکِ» ای نفس مطمئنّه و بصحبت ما آرامیده و آسوده، تا امروز از راه نفس آمدی اکنون از راه دل در آی تا بما رسی. بر درگاه ما دل را بارست و نیز هیچ چیز دیگر را بار نیست:

Он гуҳ чун бмо раседӣ ин халъати ёбӣ ки : вуҷӯҳи иўмӣзи нозраҳи إлии рабҳо нозира мисли бандаи муъмин мисл бозаст . Бозро чун бигиранд ва хоҳанд ки шоистаи даст шоҳ гардад муддатии чашм ӯ бидӯзанд , бандӣ бар поиш ниҳанд , дар хонае торик боз доранд , аз ҷуфташ ҷудо кунанд , як чанде бгрснгиш мубтало кунанд то заъиф ва наҳиф гардаду ватани хеш фаромӯш кунад ва табъ гузоштагӣ даст бидорад . Он гуҳи бъоқбт чашмаш бигушоӣанд , шамъии пеш вай беафрӯзанд , таблӣ аз баҳр вай бизананд , туъмаи гӯшти пеш вай ниҳанд , дасти шоҳи мақари ваии созанд . Бо худ гуяд : дар кули олами кро буд ин каромат ки марост ? шамъи пеши дидаи ман , овоз табл навой ман , гӯшти мурғи туъмаи ман , дасти шоҳи ҷои ман ! бар мисоли ин ҳол чун хоҳанд ки бандаи муъминро ҳала хулат пӯшонанду шароби муҳаббати нўшоннд , бо ваии ҳамин муомила кунанд . Муддатӣ дар чаҳор девори лаҳад боз доранд , гироӣ аз дасту равое аз пой бустонанд , бенаӣ аз дида бурдоранд , рӯзгории барин сифат бигузоранд он гуҳ ногоҳ табл қиёмат бизананд , банда аз хоки лаҳади сари برارد , чашм бигушоед , нур биҳишт бинад . « исъии нўрҳми байни أидиҳм » дунё фаромӯш кунад , шароби васл нӯш кунад , бар моида хулд биншинад чунон ки он бози чашм боз кунад худро бар даст шоҳ бинад , бандаи муъмини чашм боз кунад , худро бмқъд сидқ бинад саломи малики шунӯд , дидор малик бинад . Бандаи миёни тӯбоу зулфӣу ҳасании шодону нозон , дар ҷалолу ҷамоли ҳақи нигарон . Инаст ки раб Алъоламин фармуд : вуҷӯҳи иўмӣзи нозраҳи إлии рабҳо нозираи рӯйҳои муъминону мутӣъон , рӯйҳои садиқону шаҳидон , рӯйҳои ошиқону муштоқон чун моҳи дирафшон , чун офтоби рахшон , шодон ва нозон менигаранд бхдоўнди ҷаҳонён , навозандаи дӯстон ,у длгшои муштоқон . Хуши рӯзӣ ки рӯз висоласт , шодии он рӯз бе поёнаст , давлати он рӯз бекаронаст . Рӯз бару аФзол , рӯзи ато ва навол , рӯзи назари зўи алҷлол , рӯзи шодӣу пирӯзӣ , раҳеи боқӣу мавлои соқӣ , ва аз ҷаноби карами Нидои каромати равон , ки : « ?илдори доркму анои ҷоркм » .

آن گه چون بما رسیدی این خلعت یابی که: وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلی‌ رَبِّها ناظِرَةٌ مثل بنده مؤمن مثل بازست. باز را چون بگیرند و خواهند که شایسته دست شاه گردد مدّتی چشم او بدوزند، بندی بر پایش نهند، در خانه‌ای تاریک باز دارند، از جفتش جدا کنند، یک چندی بگرسنگیش مبتلا کنند تا ضعیف و نحیف گردد و وطن خویش فراموش کند و طبع گذاشتگی دست بدارد. آن گه بعاقبت چشمش بگشایند، شمعی پیش وی بیفروزند، طبلی از بهر وی بزنند، طعمه گوشت پیش وی نهند، دست شاه مقرّ وی سازند. با خود گوید: در کلّ عالم کرا بود این کرامت که مراست؟ شمع پیش دیده من، آواز طبل نوای من، گوشت مرغ طعمه من، دست شاه جای من! بر مثال این حال چون خواهند که بنده مؤمن را حلّه خلّت پوشانند و شراب محبّت نوشانند، با وی همین معامله کنند. مدّتی در چهار دیوار لحد باز دارند، گیرایی از دست و روایی از پای بستانند، بینایی از دیده بردارند، روزگاری برین صفت بگذارند آن گه ناگاه طبل قیامت بزنند، بنده از خاک لحد سر برآرد، چشم بگشاید، نور بهشت بیند. «یَسْعی‌ نُورُهُمْ بَیْنَ أَیْدِیهِمْ» دنیا فراموش کند، شراب وصل نوش کند، بر مائده خلد بنشیند چنان که آن باز چشم باز کند خود را بر دست شاه بیند، بنده مؤمن چشم باز کند، خود را بمقعد صدق بیند سلام ملک شنود، دیدار ملک بیند. بنده میان طوبی و زلفی و حسنی شادان و نازان، در جلال و جمال حقّ نگران. اینست که ربّ العالمین فرمود: وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلی‌ رَبِّها ناظِرَةٌ رویهای مؤمنان و مطیعان، رویهای صدّیقان و شهیدان، رویهای عاشقان و مشتاقان چون ماه درفشان، چون آفتاب رخشان، شادان و نازان می‌نگرند بخداوند جهانیان، نوازنده دوستان، و دلگشای مشتاقان. خوش روزی که روز وصالست، شادی آن روز بی پایانست، دولت آن روز بیکرانست. روز برّ و افضال، روز عطا و نوال، روز نظر ذو الجلال، روز شادی و پیروزی، رهی باقی و مولی ساقی، و از جناب کرم ندای کرامت روان، که: «الدّار دارکم و انا جارکم».

Пер тариқат гуфт : « баҳраи ориф дар биҳишти се чизаст : самоъу шаробу дидор . Самоъро гуфт : « фаҳми фии равзаи иҳбрўн » , шаробро гуфт : «у сқоҳми рбҳми шробои тҳўро » . Дидорро гуфт : вуҷӯҳи иўмӣзи нозраҳи إлии рабҳо нозираи самоъи баҳраи гӯш , шароби баҳраи лаб , дидори баҳраи дида . Самоъи воҷидонро , шароби ошиқонро , дидори муҳибонро . Самоъ тараб фазояд , шароби забони кушояд , дидор сифат рибоед .

پیر طریقت گفت: «بهره عارف در بهشت سه چیز است: سماع و شراب و دیدار. سماع را گفت: «فَهُمْ فِی رَوْضَةٍ یُحْبَرُونَ»، شراب را گفت: «وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً». دیدار را گفت: وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلی‌ رَبِّها ناظِرَةٌ سماع بهره‌ گوش، شراب بهره لب، دیدار بهره دیده. سماع واجدان را، شراب عاشقان را، دیدار محبّان را. سماع طرب فزاید، شراب زبان گشاید، دیدار صفت رباید.

Самоъи матлӯб нақд кунад , шароби роз ҷилва кунад , дидори орифро фард кунад . Самоъро ҳафт андоми раҳе . Гӯш чун соқӣ ӯст , шароби ҳамаи нӯш , дидорро зер ҳар мӯеи дидае равиш .

سماع مطلوب نقد کند، شراب راز جلوه کند، دیدار عارف را فرد کند. سماع را هفت اندام رهی. گوش چون ساقی اوست، شراب همه نوش، دیدار را زیر هر مویی دیده‌ای روش.