Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими баноми худованди фарохи бахшоиши меҳрбон .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان.

Ъбсу тўлӣ ( 1 ) рӯй турш кард ва рӯй баргардонед .

عَبَسَ وَ تَوَلَّی (۱) روی ترش کرد و روی برگردانید.

أни ҷоءаҳи алأъмӣ ( 2 ) ки он нобӣно буи омад .

أَنْ جاءَهُ الْأَعْمی‌ (۲) که آن نابینا بوی آمد.

Ва мо идрик ва чаҳ донеи ту ва чаҳ чизи туро доно кард ? лаълаи изкӣ ( 3 ) магар ки ин нобӣно ҳунарӣ ояду поку ҳақпазир .

وَ ما یُدْرِیکَ و چه دانی تو و چه چیز ترا دانا کرد؟ لَعَلَّهُ یَزَّکَّی (۳) مگر که این نابینا هنری آید و پاک و حقّ پذیر.

أўи изкри ФтнФъаҳи аззикрӣ ( 4 )у бипазирад то панд ӯро суд дорад .

أَوْ یَذَّکَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّکْری‌ (۴) و بپذیرد تا پند او را سود دارد.

أмои ман астғнӣ ( 5 ) аммо он кас ки худро аз аллоҳ бениёз диду фурӯд аз ӯ маъбуд парастед .

أَمَّا مَنِ اسْتَغْنی‌ (۵) امّا آن کس که خود را از اللَّه بی نیاز دید و فرود از او معبود پرستید.

Фأнти ?лаи тасаддӣ ( 6 ) ту хештани фаро май ӯ диҳӣу ҳама май ӯ гардӣ ва рӯй сӯй ӯ кунӣ .

فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّی (۶) تو خویشتن فرا می او دهی و همه می او گردی و روی سوی او کنی.

Ва мо алейк أлои изкӣ ( 7 ) ва чаҳ ояд бар ту , нест бокӣ бар ту ки пок нагардад аз ширк ва ҳунарӣ нагардад босалом .

وَ ما عَلَیْکَ أَلَّا یَزَّکَّی (۷) و چه آید بر تو، نیست باکی بر تو که پاک نگردد از شرک و هنری نگردد باسلام.

Ва أмои ман ҷоءки исъӣ ( 8 ) ва аммо он кас ки омад бтў ба наҳифу шитоб .

وَ أَمَّا مَنْ جاءَکَ یَسْعی‌ (۸) و امّا آن کس که آمد بتو به نهیب و شتاب.

Ва ҳўи ихшӣ ( 9 ) ва ӯ митрсд

وَ هُوَ یَخْشی‌ (۹) و او میترسد

Фأнти анҳу талаӣ ( 10 ) ту хештанро аз ваии машғӯлсозӣу нопардохта бова « куллан » нишоед ва напасандам إнҳои тазкира ( 11 ) ин сухан пандӣаст .

فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّی (۱۰) تو خویشتن را از وی مشغول سازی و ناپرداخته باو «کَلَّا» نشاید و نپسندم إِنَّها تَذْکِرَةٌ (۱۱) این سخن پندی است.

Фмни шоءи зикра ( 12 ) ҳар ки хоҳад онро ёд кунад ва ёд дорад .

فَمَنْ شاءَ ذَکَرَهُ (۱۲) هر که خواهد آن را یاد کند و یاد دارد.

Фии суҳуфи мукаррама ( 13 ) дар кросаҳҳои гиромӣ карда ва некӯ дошта .

فِی صُحُفٍ مُکَرَّمَةٍ (۱۳) در کراسه‌های گرامی کرده و نیکو داشته.

Бأидии суфраи бадастҳои нависандагону хонандагон .

بِأَیْدِی سَفَرَةٍ بدستهای نویسندگان و خوانندگان.

МрФўъаҳи қадар он бардошта мутаҳҳара ( 14 ) аз дурӯғу ботил пок дошта .

مَرْفُوعَةٍ قدر آن برداشته مُطَهَّرَةٍ (۱۴) از دروغ و باطل پاک داشته.

Кироми брраҳ ( 15 ) гиромӣони некону покон .

کِرامٍ بَرَرَةٍ (۱۵) گرامیان نیکان و پاکان.

Қатли алإнсони куштаи боди ин одамӣ ва наФарида мо أкФраҳ ( 16 ) чун носипосаст ӯу ногиравида .

قُتِلَ الْإِنْسانُ کشته باد این آدمی و نفریده ما أَکْفَرَهُ (۱۶) چون ناسپاس است او و ناگرویده.

Ман أии шайъи ءи халқа ( 17 ) аз чаҳ чизи офарӣдаи офаридагор ӯро ?

مِنْ أَیِّ شَیْ‌ءٍ خَلَقَهُ (۱۷) از چه چیز آفریده آفریدگار او را؟

Ман нутфа ( 18 ) аз як оби пушти офарид ӯро . Халқаи Фқдраҳ ( 19 ) андозаи ниҳод ӯро ки об чанд рӯз буду хӯн чанд рӯз буду гӯшт чанд рӯз буд ва кӣ бзоид !

مِنْ نُطْفَةٍ (۱۸) از یک آب پشت آفرید او را. خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ (۱۹) اندازه نهاد او را که آب چند روز بود و خون چند روز بود و گوشت چند روز بود و کی بزاید!

Сами алсбили исраҳ ( 20 ) он гуҳ зодан ӯ осон карду кирдор ӯ дарин ҷаҳон дар даст ӯ дод ва он кирдорро осон карду сохтау басари баранда .

ثُمَّ السَّبِیلَ یَسَّرَهُ (۲۰) آن گه زادن او آسان کرد و کردار او درین جهان در دست او داد و آن کردار را آسان کرد و ساخته و بسر برنده.

Сами أмотаҳи Фأқбраҳ ( 21 ) он гуҳи бмиронид ӯро ва дар гӯр кард ӯро .

ثُمَّ أَماتَهُ فَأَقْبَرَهُ (۲۱) آن گه بمیرانید او را و در گور کرد او را.

Сами إзои шоءи أншраҳ ( 22 ) пас он гуҳ ки хоҳад барангезанд ӯроу зинда бпоӣ кунад .

ثُمَّ إِذا شاءَ أَنْشَرَهُ (۲۲) پس آن گه که خواهد برانگیزاند او را و زنده بپای کند.

« куллан » огоҳ бошед лмои иқзи мо أмраҳ ( 23 ) баростӣ ки мардуми ҳаргизи бнгзорди ончӣ ӯро фармуданд чунонк сазад ва шояд .

«کَلَّا» آگاه باشید لَمَّا یَقْضِ ما أَمَرَهُ (۲۳) براستی که مردم هرگز بنگزارد آنچه او را فرمودند چنانک سزد و شاید.

Флинзри алإнсони إлии таома ( 24 ) гӯии одамиро то дар нигарад дар хӯриши хеш .

فَلْیَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلی‌ طَعامِهِ (۲۴) گوی آدمی را تا در نگرد در خورش خویش.

أнои сббнои алмоءи сабо ( 25 ) мо фурӯ рехтем оби борони фурӯи рехтанӣ .

أَنَّا صَبَبْنَا الْماءَ صَبًّا (۲۵) ما فرو ریختیم آب باران فرو ریختنی.

Ва зитўно ва нахало ( 29 ) ва дарахтҳои зайтӯну хурмо .

وَ زَیْتُوناً وَ نَخْلًا (۲۹) و درختهای زیتون و خرما.

Сами шққнои алأрзи шқо ( 26 ) он гуҳи пас замин шикофтем шикофтанӣ .

ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا (۲۶) آن گه پس زمین شکافتیم شکافتنی.

Ва ҳадоъиқи ғлбо ( 30 ) ва бӯстонҳои бузург ва дарахтҳои ситабр .

وَ حَدائِقَ غُلْباً (۳۰) و بوستانهای بزرگ و درختهای ستبر.

Фأнбтнои фӣҳо ҳбо ( 27 ) рўёнидим дар он бони обдонҳои орад .

فَأَنْبَتْنا فِیها حَبًّا (۲۷) رویانیدیم در آن بآن آبدانهای آرد.

Ва Фокҳаҳу أбо ( 31 )у миваҳоу гёзор .

وَ فاکِهَةً وَ أَبًّا (۳۱) و میوه‌ها و گیازار.

Ва ънбоу қзбо ( 28 )у ангур ва сабзӣҳо .

وَ عِنَباً وَ قَضْباً (۲۸) و انگور و سبزیها.

Мтоъои лакаму лأнъомкм ( 32 ) дошт шумо ва дошт сутурони шумо .

مَتاعاً لَکُمْ وَ لِأَنْعامِکُمْ (۳۲) داشت شما و داشت ستوران شما.

Фإзои ҷоءти алсохаҳ ( 33 ) он гуҳ ки он бонг ояд ки ҳамаи гӯшҳо он бонгро аз ҳамаи овозҳо кар гардад .

فَإِذا جاءَتِ الصَّاخَّةُ (۳۳) آن گه که آن بانگ آید که همه گوشها آن بانگ را از همه آوازها کر گردد.

Явми иФри алмрءи он рӯз ки гурезади марди ман أхиаҳ ( 34 ) аз бародари хеш .

یَوْمَ یَفِرُّ الْمَرْءُ آن روز که گریزد مرد مِنْ أَخِیهِ (۳۴) از برادر خویش.

Ва أмаҳу أбиаҳ ( 35 ) ва аз модару падари хеш .

وَ أُمِّهِ وَ أَبِیهِ (۳۵) و از مادر و پدر خویش.

Ва соҳбтаҳу буния ( 36 ) ва аз ҷуфти хешу писарони хеш .

وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِیهِ (۳۶) و از جفت خویش و پسران خویش.

Лкл амрӣ манеҳам иўмӣзи шаъни иғниаҳ ( 37 ) ҳар мардиро азишон он рўзгористи басанда .

لِکُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ یَوْمَئِذٍ شَأْنٌ یُغْنِیهِ (۳۷) هر مردی را ازیشان آن روزگاریست بسنده.

Вуҷӯҳи иўмӣзи мсФраҳ ( 38 ) зоҳкаҳи мстбшраҳ ( 39 ) рӯйҳоаст он рӯзи нозону равшан

وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ (۳۸) ضاحِکَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ (۳۹) رویها است آن روز نازان و روشن‌

Ва хандону шодон .

و خندان و شادان.

Ва вуҷӯҳи иўмӣзи алайҳои ғбраҳ ( 40 ) ва рӯйҳоиаст он рӯз гирд олуд .

وَ وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ عَلَیْها غَبَرَةٌ (۴۰) و رویهای است آن روز گرد آلود.