Қавла : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими исми азизи азои ?ераади эъзози абди вифқаи лърФонаҳ , сами зинаи боҳсонаҳ , сами астхлсаҳи бомтнонаҳ , Фъсмаҳи ман исёна , сами қабза алӣемона , сами бўأаҳи фии ҷинона , сами акрамаи брзўонаҳ , сами акмали неъматаи брؤитаҳу аёна .

قوله: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم عزیز اذا اراد اعزاز عبد وفّقه لعرفانه، ثمّ زیّنه باحسانه، ثمّ استخلصه بامتنانه، فعصمه من عصیانه، ثمّ قبضه علی ایمانه، ثمّ بوّأه فی جنانه، ثمّ اکرمه برضوانه، ثمّ اکمل نعمته برؤیته و عیانه.

Номи худованди Карими меҳрбон , латифу раҳиму навозандаи бандагон , ягонау якто дар ном ва дар нишон , дорандаи ҷаҳону неъмати бахши офаридагону длгшоӣ дӯстон бабанда навозии маърӯф , бмҳрбонии мавсуф , бФзли худ бози омадаи бўФои умедворон , блтФи худ пазирндаи ҳақирҳои парастандагон , бикрами худ созандаи кори бандагон дар ду ҷаҳон , бмҳрбонии худ навозандаи заъифон ва шунаванда дуои оҷизон . Аз камоли карам ӯ нуктае шинав ҳар шаби буқати саҳар , он соъат ки вақти ниёзи дӯстон буд , ҳангоми розу ниёзи ошиқон буд , он соъат ки насими сабои меҳр бар дили муштоқони вазад , он соъат ки раби алъзаҳи савганди буи ёд мекунад ки :у алсбҳи إзои танаффус бар бисоту нҳни أқрб дар хилвату ҳўи мъкми сарои басари шароби анои ҷлиси ман зкрнӣ бе заҳмати ағёри бҷон дӯстон мерасонад ва аз зиноади инзли аллоҳи оташи нори аллоҳи алмўқдаҳ дар дил сӯхтагон мезанаду беморонро таъаҳҳуд мекунаду бкмнди лутфи рамидагонро бадаргоҳ мекашад ки ибодӣ агар тоъат оред , қабул бар ман вар савол кунед , ато бар ман вар гуноҳ кунед , афв бар ман . Об дар ҷӯии ман , роҳат дар кӯии ман , тараб дар талаби ман инс бо висоли ман , шодии бадӣдори ман .

نام خداوند کریم مهربان، لطیف و رحیم و نوازنده بندگان، یگانه و یکتا در نام و در نشان، دارنده جهان و نعمت بخش آفریدگان و دلگشای دوستان ببنده نوازی معروف، بمهربانی موصوف، بفضل خود باز آمده بوفای امیدواران، بلطف خود پذیرنده حقیرهای پرستندگان، بکرم خود سازنده کار بندگان در دو جهان، بمهربانی خود نوازنده ضعیفان و شنونده دعای عاجزان. از کمال کرم او نکته‌ای شنو هر شب بوقت سحر، آن ساعت که وقت نیاز دوستان بود، هنگام راز و نیاز عاشقان بود، آن ساعت که نسیم صبای مهر بر دل مشتاقان وزد، آن ساعت که ربّ العزّة سوگند بوی یاد میکند که: وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ بر بساط وَ نَحْنُ أَقْرَبُ در خلوت وَ هُوَ مَعَکُمْ سرّا بسرّ شراب انا جلیس من ذکرنی بی زحمت اغیار بجان دوستان میرساند و از زناد یُنَزِّلَ اللَّهُ آتش نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ در دل سوختگان می‌زند و بیماران را تعهّد می‌کند و بکمند لطف رمیدگان را بدرگاه میکشد که عبادی اگر طاعت آرید، قبول بر من ور سؤال کنید، عطا بر من ور گناه کنید، عفو بر من. آب در جوی من، راحت در کوی من، طرب در طلب من انس با وصال من، شادی بدیدار من.

Имрӯз дар дунё бо бандаи оҷизи чунин хитоб мекунаду фардо дар арсаи азмӣу анҷумани кубро бо банда осӣ гуяд : ё أиҳои алإнсони мо ғрки брбки алкрим ? ин аҷаби нигар , таҳдидии лутфи омиғ ! худ савол мекунад ва дар нафаси саволи бандаро талқин ҷавоб мекунад , бончаҳ гуфт : брбки алкрим . Номи Карим бо ёд банда медиҳад то банда гуяд : ғрнии бки кирмаку луи лои кирмаки мо феълати лонки раъйати Фстрту қудрати Фомҳлт :

امروز در دنیا با بنده عاجز چنین خطاب میکند و فردا در عرصه عظمی و انجمن کبری با بنده عاصی گوید: یا أَیُّهَا الْإِنْسانُ ما غَرَّکَ بِرَبِّکَ الْکَرِیمِ؟ این عجب نگر، تهدیدی لطف آمیغ! خود سؤال میکند و در نفس سؤال بنده را تلقین جواب میکند، بآنچه گفت: بِرَبِّکَ الْکَرِیمِ. نام کریم با یاد بنده میدهد تا بنده گوید: غرّنی بک کرمک و لو لا کرمک ما فعلت لانّک رأیت فسترت و قدرت فامهلت:

Яҳё маоз гуфт : рӯзи растохез чун халқи аввалин ва охиринро бар он мақоми сиёсат ва ҳайбат бидоранд ва савол кунанд , агар аз ҷаноби ҷабаруту даргоҳи иззат хитоб ояд ки : мо ғрк бе » ? ман бтўФиқи илоҳӣу таъӣди раббонии ҷавоб даҳум гӯям : ғрнии брки солФоу онФо . Он никўӣиҳои қадиму ҳадис , навохтҳои ниҳону ошкоро ки аз фазл ва бар ту ёфта ам онаст ки дидаи марои бтў фирефта кард ! бӯи бикр вроқ гуфт : луи қоли лӣ : мо ғрки брбки алкрими лқлт : ғрнии карами алкрим !у қили лФзил : луи ақомки аллоҳ

یحیی معاذ گفت: روز رستاخیز چون خلق اوّلین و آخرین را بر آن مقام سیاست و هیبت بدارند و سؤال کنند، اگر از جناب جبروت و درگاه عزّت خطاب آید که: ما غرّک بی»؟ من بتوفیق الهی و تأیید ربّانی جواب دهم گویم: غرّنی برّک سالفا و آنفا. آن نیکوئیهای قدیم و حدیث، نواختهای نهان و آشکارا که از فضل و برّ تو یافته‌ام آنست که دیده مرا بتو فریفته کرد! بو بکر وراق گفت: لو قال لی: ما غَرَّکَ بِرَبِّکَ الْکَرِیمِ لقلت: غرّنی کرم الکریم! و قیل لفضیل: لو اقامک اللَّه

Байни идиаҳи явми алқёмаҳ , Фқол : мо ғрки брбки алкрими мо зои канти тқўл ? қол : ақўл : ғрнии стрки алмрхии Фнзмаҳи Муҳамади бен смоки Фқол :

بین یدیه یوم القیامة، فقال: ما غَرَّکَ بِرَبِّکَ الْکَرِیمِ ما ذا کنت تقول؟ قال: اقول: غرّنی سترک المرخی فنظمه محمد بن سماک فقال:

ё котми алзнб аммо тстҳӣ

یا کاتم الذّنب اما تستحی

Аллоҳи фии алхлўаҳи сонико ? !

اللَّه فی الخلوة ثانیکا؟!

Ғрки ман рбки амҳолаҳ

غرّک من ربّک امهاله

Ва страҳи тӯли мсоўико

و ستره طول مساویکا

Ва фии алҳдиси алсҳиҳ : ани аллоҳи ъзу ҷли идни алмؤмни Физъи алайҳи кнФаҳу истраҳи Фиқўл : « أи търФи занби кзо ? أи търФи занби кзо » ? Фиқўл : нъм , эй раб , ҳатто қрраҳи бзнўбаҳ ,у раъии фӣ нафса анаи ҳлк . Қол : « стртҳои алейк фии алднёу ано . АғФрҳои лаки алиўм » .

و فی الحدیث الصّحیح: انّ اللَّه عزّ و جلّ یدن المؤمن فیضع علیه کنفه و یستره فیقول: «أ تعرف ذنب کذا؟ أ تعرف ذنب کذا»؟ فیقول: نعم، ای ربّ، حتّی قرّره بذنوبه، و رأی فی نفسه انّه هلک. قال: «سترتها علیک فی الدّنیا و انا. اغفرها لک الیوم».