Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим :

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ:

Маро то бошад ин дард наоне

مرا تا باشد این درد نهانی

Ркбти баҳори алҳби ҷҳлои бақадрҳо

رکبت بحار الحبّ جهلا بقدرها

Ва тлки баҳори лӣси итФўои ғариқҳо

و تلک بحار لیس یطفوا غریقها

Ва аўқФти лмои дори раъсии сФинтӣ

و اوقفت لمّا دار رأسی سفینتی

Ва Айнии қади зобту соли урӯқҳо

و عینی قد ذابت و سال عروقها

Фсрти алии риҳи тдли алайкум

فسرت علی ریح تدلّ علیکم

Фалоҳати қлилои сами ғоби тариқҳо

فلاحت قلیلا ثمّ غاب طریقها

Аликми бкм арҷу алнҷоаҳу ло арӣ

الیکم بکم ارجو النّجاة و لا اری

Длилои алайкум ғайрикам Фисўқҳо

دلیلا علیکم غیرکم فیسوقها

Туро ҷӯям , ки дармонами ту доне

ترا جویم، که درمانم تو دانی‌

эй худованди ҳамаи худовандон , эй бори худои ҳамаи бори худоён , эй подшоҳ бар ҳамаи шоҳон , пеш аз ҳар замону пеш аз ҳар нишон . Худоёи бурдборӣ ,у бандагонро Фрогзорӣ , май Фрогзорӣ то фурӯгузорӣ , ё май Фрогзорӣ то дргзорӣ , агар фурӯгузорӣ бениёзӣ , вари дргзории бандаи навозии азими алмну қадими алоҳсону ҷаҳонёнро навбатсозӣ .

ای خداوند همه خداوندان، ای بار خدای همه بار خدایان، ای پادشاه بر همه شاهان، پیش از هر زمان و پیش از هر نشان. خدایا بردباری، و بندگان را فراگذاری، می فراگذاری تا فروگذاری، یا می‌فراگذاری تا درگذاری، اگر فروگذاری بی‌نیازی، ور درگذاری بنده‌نوازی عظیم المنّ و قدیم الاحسان و جهانیان را نوبت سازی.

Бандаро бар носазо май бинӣу бъқўбти нштоўӣ . Аз бандаи куфри шинавӣ ,у неъмати бознгирии вар боз ояд ваъдаи афву мағфирати диҳӣ ки : إни интҳўои иғФри ?лаами мо қади салафи Кариму раҳиму латифи худоӣ .

بنده را بر ناسزا می‌بینی و بعقوبت نشتاوی. از بنده کفر شنوی، و نعمت بازنگیری ور باز آید وعده عفو و مغفرت دهی که: إِنْ یَنْتَهُوا یُغْفَرْ لَهُمْ ما قَدْ سَلَفَ کریم و رحیم و لطیف خدایی.

Дар ахбор Довӯдаст алайҳи ассалом ки гуфт : бори худоё ! хоҳам ки бидонам ки карами ту бо бандаи осӣ то куҷост ? гуфт : ё Довӯд то онҷо ки банда Эй бошад ки гуноҳ кунад ва ман ӯро аз сари гуноҳ фаро дорам блтФу неъмат на бқҳру уқубат . Неъмат бар ваии бештари резам ва навохт худ бар ваии бештари нуҳум , то охир аз ман шармӣ бидорад ,у бадаргоҳ ман бозгардад . Сазои банда заъиф онаст ки бзбони спосдорӣ , бнъти тазаррӯъ ва зорӣ гуяд : эй наздиктар бмо аз мо ва меҳрбонтар бар мо аз мо . Навозандаи мо бикрами хеш на бсзои мо . На кори мо бмо , на бори бтоқти мо , на мъомлт дар хури мо , на миннат битавон мо ҳар чаҳ кардем товон бар мо , ҳар чаҳ ту кардӣ боқӣ бар мо ҳар чаҳ кардӣ биҷои мо бахуд кардӣ на барои мо .

در اخبار داود است علیه السّلام که گفت: بار خدایا! خواهم که بدانم که کرم تو با بنده عاصی تا کجاست؟ گفت: یا داود تا آنجا که بنده‌ای باشد که گناه کند و من او را از سر گناه فرا دارم بلطف و نعمت نه بقهر و عقوبت. نعمت بر وی بیشتر ریزم و نواخت خود بر وی بیشتر نهم، تا آخر از من شرمی بدارد، و بدرگاه من بازگردد. سزای بنده ضعیف آنست که بزبان سپاسداری، بنعت تضرّع و زاری گوید: ای نزدیکتر بما از ما و مهربانتر بر ما از ما. نوازنده ما بکرم خویش نه بسزای ما. نه کار ما بما، نه بار بطاقت ما، نه معاملت در خور ما، نه منّت بتوان ما هر چه کردیم تاوان بر ما، هر چه تو کردی باقی بر ما هر چه کردی بجای ما بخود کردی نه برای ما.

?вили ллмтФФини алоиаҳ .

وَیْلٌ لِلْمُطَفِّفِینَ الآیة.

Рӯй ани ибни аббоси қол : қоли расӯли аллоҳ ( с ) : « хумси бхмс » . Қолўо : ё расӯли аллоҳ ва мо хумси бхмс ? қол : « мо нақзи қавми алъҳди алои слти алайҳими ъдўҳм ва мо ҳкмўои бғири мо анзли аллоҳи Фиҳми алои Фшои Фиҳми алФқр ва мо зуҳрати Фиҳми алФоҳшаҳи алои Фшои Фиҳми аламуту лои тФФўои алкили алои мнъўои алнботу ахзўои болснину ломнъўои алзкоаҳи алои ҳабси анҳуам алқтр » .

روی عن ابن عباس قال: قال رسول اللَّه (ص): «خمس بخمس». قالوا: یا رسول اللَّه و ما خمس بخمس؟ قال: «ما نقض قوم العهد الّا سلّط علیهم عدوّهم و ما حکموا بغیر ما انزل اللَّه فیهم الّا فشا فیهم الفقر و ما ظهرت فیهم الفاحشة الّا فشا فیهم الموت و لا طفّفوا الکیل الّا منعوا النّبات و اخذوا بالسّنین و لامنعوا الزّکاة الّا حبس عنهم القطر».

Меҳтари оламу Сайиди валади одам , шамъи анвар , шамс аз ҳар , расӯли худо , Сайиду солори башар ( с ) , чунин миФрмоид ки : дар аҳди аввал дар собиқаи азали ҳоким ҳукм кардау қалам бар лавҳи рафта ки панҷ чиз ба панҷ чиз муқобиласту муъориз . Ёрон расӯл гуфтанд : он муҷовирони даргоҳи набувват ,у ҳозирони ҳазрати рисолат ки : ё расӯли аллоҳи ин суханро чаҳ маънӣаст ? ва он панҷ хислат чист ки панҷ ҳукм муқобил онаст ? гуфт : аз одамиёни ҳеҷ гуруҳ нест ки эшонро бо холиқ ё бо халқи аҳдӣ буду паймонӣ ва зинҳорӣ он гуҳи он аҳд башикананду паймон нақз кунанд ва зинҳор бигузоранд ки на душман бар эшон мусаллат кунанду ҷавониби эшон бнкботу балӣот фурӯ гиранд то бҷзоءи он нақзи аҳд хеш расанд . Дигари ҳеҷ гуруҳ нест ки бар якдигар ҳукмӣ кунанд бар хилофи оёти манзил ва на бар вифқи қавли соҳиби шаръ ки на фақру Фоқти дарвешӣ ва бекомӣ ва бенавое бар эшон зоҳир гардад он фақрӣ ки расӯли худо ( с ) аз он бФрёди омада ва зинҳор хоста ки : « аъўзи бки ман алФқру алкФр »

مهتر عالم و سیّد ولد آدم، شمع انور، شمس از هر، رسول خدا، سیّد و سالار بشر (ص)، چنین میفرماید که: در عهد اوّل در سابقه ازل حاکم حکم کرده‌ و قلم بر لوح رفته که پنج چیز به پنج چیز مقابل است و معارض. یاران رسول گفتند: آن مجاوران درگاه نبوّت، و حاضران حضرت رسالت که: یا رسول اللَّه این سخن را چه معنی است؟ و آن پنج خصلت چیست که پنج حکم مقابل آنست؟ گفت: از آدمیان هیچ گروه نیست که ایشان را با خالق یا با خلق عهدی بود و پیمانی و زینهاری آن گه آن عهد بشکنند و پیمان نقض کنند و زنهار بگذارند که نه دشمن بر ایشان مسلّط کنند و جوانب ایشان بنکبات و بلیّات فرو گیرند تا بجزاء آن نقض عهد خویش رسند. دیگر هیچ گروه نیست که بر یکدیگر حکمی کنند بر خلاف آیات منزل و نه بر وفق قول صاحب شرع که نه فقر و فاقت درویشی و بی‌کامی و بی‌نوایی بر ایشان ظاهر گردد آن فقری که رسول خدا (ص) از آن بفریاد آمده و زینهار خواسته که: «اعوذ بک من الفقر و الکفر»

Ва нигар то занн набарӣ ки фақр ҳама онаст ки бемол ва беком дунё бошӣ . Фақри саъб ки бкФр наздикаст фақр диласт ки таъзими шаръ аз аз дили бибаранду биҷои илму ҳикмату ихлос , озу ҳирс ва шаҳват ниҳанд то чун одёни қадам бар мақом адуон ниҳанд ва чун қавми солеҳ рӯй аз олами салоҳи бгрдоннд , ва чун фиръавни тоғии ғарқи тӯфон туғён шаванд ва чун қоруни қарин ҳалок гирданд . Ҳирси дунёи роҳи дайн бар эшон зада , қадам бар хати хатои ниҳода , ҷаридаи худ бҷримаҳ сиёҳ карда , оинаи дили пар аз зангори гуноҳ шуда ва ҳар дил ки харобу сиёҳи гашт , мустуҷиби уқубату мустаҳаққи қтиъти подшоҳи гашт .

و نگر تا ظنّ نبری که فقر همه آنست که بی‌مال و بی‌کام دنیا باشی. فقر صعب که بکفر نزدیک است فقر دل است که تعظیم شرع از از دل ببرند و بجای علم و حکمت و اخلاص، آز و حرص و شهوت نهند تا چون عادیان قدم بر مقام عدوان نهند و چون قوم صالح روی از عالم صلاح بگردانند، و چون فرعون طاغی غرق طوفان طغیان شوند و چون قارون قرین هلاک گردند. حرص دنیا راه دین بر ایشان زده، قدم بر خطّ خطا نهاده، جریده خود بجریمه سیاه کرده، آینه دل پر از زنگار گناه شده و هر دل که خراب و سیاه گشت، مستوجب عقوبت و مستحقّ قطیعت پادشاه گشت.

Сдигри хислати ҳеҷ гуруҳ нест ки нобакору ношоисту анвоъи фавоҳиш дар миёни эшон ошкоро гардад ва бар амри маърӯф ва наҳй мункири чашм бар ҳам ниҳанд ва ҳасбат наронанд ки на тоъӯн дар эшон печаду марги умум рӯй боишон ниҳанд . эй мискини кори марг саъбасту дшхўор , ва саъбтар аз марги аҳволу аҳўол растохезаст ки аз пас марг пеш ояд ва дшхўор онаст .

سدیگر خصلت هیچ گروه نیست که نابکار و ناشایست و انواع فواحش در میان ایشان آشکارا گردد و بر امر معروف و نهی منکر چشم بر هم نهند و حسبت نرانند که نه طاعون در ایشان پیچد و مرگ عموم روی بایشان نهند. ای مسکین کار مرگ صعب است و دشخوار، و صعبتر از مرگ احوال و اهوال رستاخیز است که از پس مرگ پیش آید و دشخوار آنست.

Пери тариқати азин маънии калимотӣ чанд нағз гуфта бар сиблати мавъиза . Гуфт : эй ҷавонмард , сафар қиёмат дарозаст зоди тақво бар гирифтан бояд , ва аз мақоми саволи андешаи доштан бояд ақабаи сироти баси борӣк ва тундаст мураккаби тоъати сохтан бояд , вари бурузи ҳисоби имони дорӣ , даст аз маъсияти бдоштн бояд вар майдонӣ ки дёни Акбар бар зоҳиру ботини ту матлаъаст аз назар ӯ шарми доштан бояд . эй мискин то кӣ азин ғифлат ва то чанд азин ғурур ?

پیر طریقت ازین معنی کلماتی چند نغز گفته بر سبیل موعظه. گفت: ای جوانمرد، سفر قیامت درازست زاد تقوی بر گرفتن باید، و از مقام سؤال اندیشه داشتن باید عقبه صراط بس باریک و تند است مرکب طاعت ساختن باید، ور بروز حساب ایمان داری، دست از معصیت بداشتن باید ور میدانی که دیّان اکبر بر ظاهر و باطن تو مطّلع است از نظر او شرم داشتن باید. ای مسکین تا کی ازین غفلت و تا چند ازین غرور؟

Амли дароз дар пеши гирифтау аҷали пас пушт андохта , маъсият бнқд кардау тавба дар насяи ниҳодаи хабари надорӣ ки сипедии мӯии ту расӯл маргаст . Туро огоҳӣ медиҳад ки маргро кор худ бисоз ва аз рӯзи пасини андешаи дор ! даст аз озор ҳақ бидор ва беш азин худро тухми ҳасрату надомати макор . Инси молик ривоят кунад аз Мустафо ( с ) . Гуфто : « ҳеҷ донед шумо ки зирактарин мардумон кист » ? гуфтанд : аллоҳу расӯлаи аълам .

امل دراز در پیش گرفته و اجل پس پشت انداخته، معصیت بنقد کرده و توبه در نسیه نهاده خبر نداری که سپیدی موی تو رسول مرگست. ترا آگاهی می‌دهد که مرگ را کار خود بساز و از روز پسین اندیشه دار! دست از آزار حقّ بدار و بیش ازین خود را تخم حسرت و ندامت مکار. انس مالک روایت کند از مصطفی (ص). گفتا: «هیچ دانید شما که زیرک‌ترین مردمان کیست»؟ گفتند: اللَّه و رسوله اعلم.

Қол : « аксари ҳам ллмўти зкроу аҳснҳми ?лаи астъдодо » .

قال: «اکثر هم للموت ذکرا و احسنهم له استعدادا».

Ва қил : лобии алдрдоء : мо лно накара аламут ? қол : лонкми хрбтми охрткму ъмртми днёкм , Фкрҳтми ани тнтқлўои ман улумрони илои алхроб .

و قیل: لابی الدّرداء: ما لنا نکره الموت؟ قال: لانّکم خرّبتم آخرتکم و عمّرتم دنیاکم، فکرهتم ان تنتقلوا من العمران الی الخراب.

Чаҳоруми хислат : ҳеҷ гуруҳ нест ки дар муомилоти паймона ва тарозу коҳанд ва бар мусулмонон зиён хоҳанд ки на раби Алъоламин аз замини эшон набот боз гираду баракоти бабрад ва рӯзӣ бакоҳад , ва бар эшон қаҳту ниёз ва гуруснагӣ гуморд , то бъзоб ва сахтӣ расанд инаст дар дунёи азоби эшон ва дар охирати аллоҳи таъолии эшонро ваъид гуфта ва бим дода ки : أи лои изни أўлӣки أнҳми мбъўсўни лиўми азими явми иқўми анноси лрби Алъоламин эшон ки мусулмононро бад хоҳанду ҳуқуқи эшон бпимонаҳ ва тарозу бакоҳанд , намедонанд ки эшонро рӯзӣ азимаст дар пеши рӯзи шумору подош , рӯзи тағобуну рӯзи ҳасрат . Дӯзахи тофта бо анколу слосли он бҳомўни оранду тарозуӣ адл биёвезанду номаҳо парон кунанду хасмон ҳозир кунанду асрори халқи ҷумла ошкоро кунанду мунодии ҳайбат бар пой кунанд .

چهارم خصلت: هیچ گروه نیست که در معاملات پیمانه و ترازو کاهند و بر مسلمانان زیان خواهند که نه ربّ العالمین از زمین ایشان نبات باز گیرد و برکات ببرد و روزی بکاهد، و بر ایشان قحط و نیاز و گرسنگی گمارد، تا بعذاب و سختی رسند اینست در دنیا عذاب ایشان و در آخرت اللَّه تعالی ایشان را وعید گفته و بیم داده که: أَ لا یَظُنُّ أُولئِکَ أَنَّهُمْ مَبْعُوثُونَ لِیَوْمٍ عَظِیمٍ یَوْمَ یَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعالَمِینَ ایشان که مسلمانان را بد خواهند و حقوق ایشان بپیمانه و ترازو بکاهند، نمی‌دانند که ایشان را روزی عظیم است در پیش روز شمار و پاداش، روز تغابن و روز حسرت. دوزخ تافته با انکال و سلاسل آن بهامون آرند و ترازوی عدل بیاویزند و نامه‌ها پرّان کنند و خصمان حاضر کنند و اسرار خلق جمله آشکارا کنند و منادی هیبت بر پای کنند.

Якеро Нидоӣ безорӣ зананд ки : « алои ани Флонои шқии шқоўаҳи лои исъди баъдҳо абадан » . Дайгариро Нидои бишорат ва саодат зананд ки : « алои ани Флонои саъди съодаҳи лои ишқии баъдҳо абадан » .

یکی را ندای بیزاری زنند که: «الا انّ فلانا شقی شقاوة لا یسعد بعدها ابدا». دیگری را ندای بشارت و سعادت زنند که: «الا انّ فلانا سعد سعادة لا یشقی بعدها ابدا».

Он фоҷири бади бахтро бо қрноءи шаётин ба « сҷин » баранд , ва ин ҷавонмарди неки бахтро бо муқаррабони даргоҳ ба « алӣин » , инаст ки раб Алъоламин гуфт : ва мо أдроки мо ълиўни китоби марқӯми ишҳдаҳи алмқрбўн . Муқаррабони аҳл қурбанд , на қурб масофат мегӯям ки қурб вилоят мегӯям . Имрӯз наздиконанду фардои наздикон , зиндагонии эшон зӯр аршаст . На имрӯз давранд то фардо наздик шаванд , на имрӯз ғоибанд то фардо ҳозир шаванд имрӯз ҳамонанд ки фардо ,у фардои ҳамонанд ки имрӯз . Муқарраб ӯст ки на сувари гӯш ӯро машғӯл дорад , на фирдавси дида ӯ . ӯ ки ӯро мебинад чаҳ ояд дар дида ӯ ? ӯ ки азу май шунӯд чаҳ ояд дар гӯш ӯ ? ӯ ки бишорати қурб ӯ наёфт , кӣ шод буд бғир ӯ ? муқарраб кӣ буд ӯ ки аз овози сувар огоҳ шавад ? ё ҳавли растохез ӯро машғӯл дорад , ё дӯди дӯзах бадв расад , ё Наим биҳишт бирав овезад ? имрӯзи ҳамаи ҷаҳони пари халқ ва эшон бо яке ,у фардои ҳамаи халқ дар Наими ғарқ ва эшон ҳам бо он яке :

آن فاجر بد بخت را با قرناء شیاطین به «سجّین» برند، و این جوانمرد نیک بخت را با مقرّبان درگاه به «علّیّین»، اینست که ربّ العالمین گفت: وَ ما أَدْراکَ ما عِلِّیُّونَ کِتابٌ مَرْقُومٌ‌ یَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ. مقرّبان اهل قرب‌اند، نه قرب مسافت میگویم که قرب ولایت میگویم. امروز نزدیکان‌اند و فردا نزدیکان، زندگانی ایشان زور عرش است. نه امروز دورند تا فردا نزدیک شوند، نه امروز غایب‌اند تا فردا حاضر شوند امروز همان‌اند که فردا، و فردا همانند که امروز. مقرّب اوست که نه صور گوش او را مشغول دارد، نه فردوس دیده او. او که او را می‌بیند چه آید در دیده او؟ او که ازو می‌شنود چه آید در گوش او؟ او که بشارت قرب او نیافت، کی شاد بود بغیر او؟ مقرّب کی بود او که از آواز صور آگاه شود؟ یا هول رستاخیز او را مشغول دارد، یا دود دوزخ بدو رسد، یا نعیم بهشت برو آویزد؟ امروز همه جهان پر خلق و ایشان با یکی، و فردا همه خلق در نعیم غرق و ایشان هم با آن یکی: