Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими исми азиз , ман қасдаи ваҷда , ва ман талабаи арафа , Фозои арафаи лотФаҳ , Фозои ваҷди лутфаи алифа , Фозои алифаи анФи ани ихолФаҳ . Номи худовандӣ ки аз ҷӯад ӯ ҳар муфлисиро насибӣаст , ва аз карам ӯ ҳар дардмандиро табибӣаст .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم عزیز، من قصده وجده، و من طلبه عرفه، فاذا عرفه لاطفه، فاذا وجد لطفه الفه، فاذا الفه انف ان یخالفه. نام خداوندی که از جود او هر مفلسی را نصیبی است، و از کرم او هر دردمندی را طبیبی است.

Латифӣ ки аз съти раҳмат ӯ ҳар касеро тирӣ ва аз бисёре бар ӯ ҳар ниёзмандиро баҳра Эйаст . Азизӣ ки бар сар ҳар муъмин аз ӯ тоҷист , ва дар дил ҳар муҳиб аз ӯ сроҷист .

لطیفی که از سعت رحمت او هر کسی را تیری و از بسیاری برّ او هر نیازمندی را بهره‌ای است. عزیزی که بر سر هر مؤمن از او تاجیست، و در دل هر محبّ از او سراجیست.

Ҳар шефтаеро бо ӯ сар ва корӣаст , ҳар мунтазириро охири рӯзии шаробӣу дидорист .

هر شیفته‌ای را با او سر و کاریست، هر منتظری را آخر روزی شرابی و دیداریست.

Пер тариқат гуфт : майдони роҳи дӯстӣ афродаст , ошомндаҳи шароби дӯстӣ аз дидор бар меодаст бирасад ҳар ки содиқ , рӯзии бончаҳ муродаст . Қавлаи таъолӣ :у алсмоءи зоти албрўҷи ҳақи таъолии ҷли ҷалолаи қисм ёд мекунад босмон ки назаргоҳи мؤмнонсту мсъди ақвол ва аъмол бандагонаст .

پیر طریقت گفت: میدان راه دوستی افراد است، آشامنده شراب دوستی از دیدار بر میعادست برسد هر که صادق، روزی بآنچه مراد است. قوله تعالی: وَ السَّماءِ ذاتِ الْبُرُوجِ حقّ تعالی جلّ جلاله قسم یاد میکند بآسمان که نظرگاه مؤمنانست و مصعد اقوال و اعمال بندگانست.

Ва алиўми алмўъўду бурузи растохез ки рӯзи ҳашар ва нашрасту рӯзи муҳосиба ва мафосилааст .

وَ الْیَوْمِ الْمَوْعُودِ و بروز رستاخیز که روز حشر و نشر است و روز محاسبه و مفاصله است.

Ва шоҳиду бурузи одина ки иди мؤмнонсту мавсими тоӣбону меоди оштии ҷўёнсту рӯзи ҳаҷи дрўишонст . Ва машҳӯду бурузи арафа ки рӯз навохт ҳоҷёнсту вақт муноҷот дӯстонаст ва аз ҳақи ҷли ҷалола аз баҳри эшон мубоҳот бо Фриштгонст ки : « млоӣктии анзрўои илои ибодӣ » Фриштгони ман дар нигаред бибинед бандагони ман ки аз роҳи давру дароз омадаанд , поиҳоишони обила шуда , рўиҳоишон зард гашта , қадамҳошони суст шуда , хону мон видоъ кардау бодияи мардуми хори бурӣда !у малоика рӯй сӯй осмон оваранд , гӯйанд : ё раби алъзаҳ меҳмонон тавонад , рӯй бахона ту доранд . Ғарибон кӯй тавонад , ҳамаи таваккул бар ту доранд . Нидо ояд ки шумо ҳақи эшон гзордид , боз гардид мо донем ки ҷазоӣ эшон чист . Пас бевосита Нидо кунад ҷли ҷалола ки : ибодӣ ! шумо меҳмонон манед , бнъим раҳмат мешитобид ранҷҳо бар худ ниҳодед , даврии роҳ ихтиёр кардед , бодия дароз гузоштед , шарбатҳои нобоист кашидед , дилҳои хеш хунин гардонидед , ҳлмўои илои раҳматии Фқди ғФрти лакам ! мусулмонон инсоф бидиҳед , агар ғарибии биксии мискинии бсроӣ ҷуҳудӣ шавад ки аз роҳи давру дароз дар расида бошад он ҷуҳуд аз хештан раво надорад ки ӯро рад кунад ! пас чаҳ гӯйии ҳафтсад ҳазор дили ббодиаҳи барда , роҳи дарози пеши гирифта , тишнагӣу гуруснагӣ ихтиёр карда , ҷони ширин фидо карда , бърФоти истода , сару пои бараҳна , рӯйҳо бар хоки ниҳода , кафани охирати пӯшида , лаббайки занону ткбиргўёни бдрхонаҳи подшоҳи олами омада ки маликаш бе заволасту ҷалолаш бе интиқоласт . Чаҳ гӯйӣ чун бад-ӣни сифати даргоҳ ӯ бигиранд ва дод хоҳанд додашон диҳад ё надиҳад ? раҳмату мағфирати бостқбол эшон фиристад ё нафаристад ? бҷлолу ъзи бори худоӣ ки хоки наълин камтар касе аз вФди ҳоҷ агар фардо бдўзх андозад ҳазорон кас ки мустуҷиб азобанд бтФили он хоки брўоӣҳи саодату Наим биҳишт расанд .

وَ شاهِدٍ و بروز آدینه که عید مؤمنانست و موسم تائبان و میعاد آشتی جویانست و روز حجّ درویشانست. وَ مَشْهُودٍ و بروز عرفه که روز نواخت حاجیانست و وقت مناجات دوستانست و از حقّ جلّ جلاله از بهر ایشان مباهات با فریشتگانست که: «ملائکتی انظروا الی عبادی» فریشتگان من در نگرید ببینید بندگان من که از راه دور و دراز آمده‌اند، پایهایشان آبله شده، رویهایشان زرد گشته، قدمهاشان سست شده، خان و مان وداع کرده و بادیه مردم خوار بریده! و ملائکه روی سوی آسمان آورند، گویند: یا ربّ العزّة مهمانان تواند، روی بخانه تو دارند. غریبان کوی تواند، همه توکّل بر تو دارند. ندا آید که شما حقّ ایشان گزاردید، باز گردید ما دانیم که جزای ایشان چیست. پس بی‌واسطه ندا کند جلّ جلاله که: عبادی! شما مهمانان من‌اید، بنعیم رحمت میشتابید رنجها بر خود نهادید، دوری راه اختیار کردید، بادیه دراز گذاشتید، شربتهای نابایست کشیدید، دلهای خویش خونین گردانیدید، هلمّوا الی رحمتی فقد غفرت لکم! مسلمانان انصاف بدهید، اگر غریبی بیکسی مسکینی بسرای جهودی شود که از راه دور و دراز در رسیده باشد آن جهود از خویشتن روا ندارد که او را رد کند! پس چه گویی هفتصد هزار دل ببادیه برده، راه دراز پیش گرفته، تشنگی و گرسنگی اختیار کرده، جان شیرین فدا کرده، بعرفات ایستاده، سر و پای برهنه، رویها بر خاک نهاده، کفن آخرت پوشیده، لبّیک زنان و تکبیرگویان بدرخانه پادشاه عالم آمده که ملکش بی‌زوالست و جلالش بی‌انتقالست. چه گویی چون بدین صفت درگاه او بگیرند و داد خواهند دادشان دهد یا ندهد؟ رحمت و مغفرت باستقبال ایشان فرستد یا نفرستد؟ بجلال و عزّ بار خدایی که خاک نعلین کمتر کسی از وفد حاجّ اگر فردا بدوزخ اندازد هزاران کس که مستوجب عذاب‌اند بطفیل آن خاک بروائح سعادت و نعیم بهشت رسند.

Қатли أсҳоби алأхдўди мавзе қисм аст мегуяд : наФаридау куштаи боди асҳоби ухдуд ки муъминонро май рнҷониднду бъзоби оташи эшонро тъзиб ҳаме карданд .

قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ موضع قسم است میگوید: نفریده و کشته باد اصحاب اخدود که مؤمنان را می‌رنجانیدند و بعذاب آتش ایشان را تعذیب همی‌کردند.

Фардои қиёмати эшонро ду азобаст , чунон ки раб алъзаҳ гуфт : фалаами азоби ҷаҳаннаму ?лаами азоби алҳриқ . Зоҳири эшон ботши мисўзду ботини эшон бҳмиму зақум май резад .

فردای قیامت ایشان را دو عذابست، چنان که ربّ العزّة گفت: فَلَهُمْ عَذابُ جَهَنَّمَ وَ لَهُمْ عَذابُ الْحَرِیقِ. ظاهر ایشان بآتش میسوزد و باطن ایشان بحمیم و زقّوم می‌ریزد.

Ва гуфтаанд : азоби ҳариқ дар дунёст , он оташ ки аз баҳри муъминон сохта буданд то муъминонро бидон азоб кунанд , боло гирифт ва бо берун афтод ва эшонро ҳама бсухт ки бар шФир он нишаста буданд : «у лои иҳиқи алмкри алсиии إлои бأҳлаҳ . Қавла : إни бтши рбк лшдид ишоратаст бъдл ӯ бо душманон .

و گفته‌اند: عذاب حریق در دنیاست، آن آتش که از بهر مؤمنان ساخته بودند تا مؤمنان را بدان عذاب کنند، بالا گرفت و با بیرون افتاد و ایشان را همه بسوخت که بر شفیر آن نشسته بودند: «وَ لا یَحِیقُ الْمَکْرُ السَّیِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ. قوله: إِنَّ بَطْشَ رَبِّکَ لَشَدِیدٌ اشارتست بعدل او با دشمنان.

Ва ҳўи алғФўр алўдўд хабараст аз фазл ӯ бо дӯстон , бФзл беминнат . Дӯстро минўозд , ки арҳм алроҳминаст бъдл бе иллати душманро май гудозад , ки аҳкм алҳокминаст . Дӯсти мавҷи дарёӣ карам дид , бФзл ӯ биФрўхт . Душмани захми кбрёء қадам дид , бъдл ӯ бсухт умри хитоб дар бтхонаҳи мақбулу сиот ӯ мғФўр , ки :у ҳўи алғФўри алўдўди абди аллоҳи абӣ дар масҷиди мхзўлу ҳасанот ӯ мардӯд ки : إни бтши рбки лшдид . Ҷурм боиста дар ҳалами худ пинҳон мекунад ки : « зкрўои аллоҳи ФостғФрўои лзнўбҳм »у нобоистаҳро дар кори худ саргардон медорад , ки : « нсўои аллоҳи Фнсиҳм » дард набоистро дармон несту ҳасрати рондагонро ниҳоят нест :

وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ خبرست از فضل او با دوستان، بفضل بی‌منّت. دوست را مینوازد، که ارحم الرّاحمین است بعدل بی‌علّت دشمن را می‌گدازد، که احکم الحاکمین است. دوست موج دریای کرم دید، بفضل او بیفروخت. دشمن زخم کبریاء قدم دید، بعدل او بسوخت عمر خطاب در بتخانه مقبول و سیّآت او مغفور، که: وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ عبد اللَّه ابی در مسجد مخذول و حسنات او مردود که: إِنَّ بَطْشَ رَبِّکَ لَشَدِیدٌ. جرم بایسته در حلم خود پنهان میکند که: «ذَکَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ» و نابایسته را در کار خود سرگردان میدارد، که: «نَسُوا اللَّهَ فَنَسِیَهُمْ» درد نبایست را درمان نیست و حسرت راندگان را نهایت نیست: