Ин сӯраи бист ва шаш оятаст , ҳафтод ва ду калима , сесад ва сӣ ҳарф . Ҷумла ба Макка фурӯ омад , онро ?маккей гӯйанд . Ва дарин сӯраи як оят мансӯхаст : лсти алайҳими бмситр мансӯхаст боиаҳи сайф . Абии каъб ривоят кунад аз Мустафо ( с ) ки гуфт : « ҳар ки ин сӯра бархонад аллоҳи таъолӣ дар қиёмати шумор ӯ осон кунад » .
این سوره بیست و شش آیتست، هفتاد و دو کلمه، سیصد و سی حرف. جمله به مکه فرو آمد، آن را مکّی گویند. و درین سوره یک آیت منسوخ است: لَسْتَ عَلَیْهِمْ بِمُصَیْطِرٍ منسوخ است بآیه سیف. ابی کعب روایت کند از مصطفی (ص) که گفت: «هر که این سوره برخواند اللَّه تعالی در قیامت شمار او آسان کند».
Ҳилли أток эй қад « атик » . Ва қил : маъноа : лами икни атоки кқўлаҳ : « мо канти тааллумҳо أнту лои қўмк » эй лами икни ҳозои ман ълмку лои ман илми қўмк ҳатто аълмткми истифҳому маъноаи ҳоҳнои таъзими алмстФҳми анҳу , эй тунбаи ллғошиаҳ ва « алғошиаҳ » алқёмаҳ , лонҳои тғшии кули шайъи ءу тркбаҳи коллили азои иғшии кули шайъи ء . Ва қил : лонҳои тғшии улқулуби бшдоӣдҳоу аҳўолҳо . Ва қил : « алғошиаҳ » алнори тғшии вуҷӯҳи алкФори болъзоби лқўлаҳ : « тғшии вҷўҳҳми алнор » қоли аҳли алтФсири астФҳми набӣа ( с )у қади илми анаи лами иأтаҳи ҳадиси алқёмаҳи алии ҳозои алтФсилу ?ераад ба ани ихбраҳи бзлки алии ҳозои алўҷаҳи алмзкўри Фқол : вуҷӯҳи иўмӣзи хошиъаи залилаи мутавозеъау алхшўъи алтзллу алотзоъ яъне : « вуҷӯҳ » алкФори фаҳм « иўмӣз » хошъўни ман алзл . Ҳозои кқўлаҳ : «у троҳми иързўни алайҳои хошиъин ман алзл » омилаи носбаҳи қоли ибни аббос : яъне : аллазӣнаи ъмлўоу нсбўои фии алднёи алии ғайри дайни алисломи ман абдаи алоўсону куффори аҳли алкитоб мисли алрҳбону асҳоби алсўомъи аллазӣнаи зли съиҳми фии алҳёҳи алднёи лои иқбл аллоҳ манеҳам аҷтҳодои фии залолаи идхлўни алнори явми алқёмаҳ . Ва қоли ъкрмаҳу Ассадӣ : « омила » фии алднёи болмъосӣ « носбаҳ » фии алнори фии алохраҳ . Ва қил « омила » фии алнор « носбаҳ » фӣҳо . Қоли алҳсн : лами тъмли ллаҳи фии алднёи Фоъмлҳоу ансбҳои фии алнори бмъолҷаҳи алслослу алоғлол . Ва қоли ибни масъӯд : тхўзи фии алнори комаи тхўзи фии алўҳл . Ва қоли алклбӣ : иҷрўни алии вҷўҳҳми фии алнор .
هَلْ أَتاکَ ای قد «اتیک». و قیل: معناه: لم یکن اتاک کقوله: «ما کُنْتَ تَعْلَمُها أَنْتَ وَ لا قَوْمُکَ» ای لم یکن هذا من علمک و لا من علم قومک حتّی اعلمتکم استفهام و معناه هاهنا تعظیم المستفهم عنه، ای تنبّه للغاشیة و «الغاشیة» القیامة، لانّها تغشی کلّ شیء و ترکبه کاللّیل اذا یغشی کلّ شیء. و قیل: لانّها تغشی القلوب بشدائدها و اهوالها. و قیل: «الغاشیة» النّار تغشی وجوه الکفّار بالعذاب لقوله: «تَغْشی وُجُوهَهُمُ النَّارُ» قال اهل التّفسیر استفهم نبیّه (ص) و قد علم انّه لم یأته حدیث القیامة علی هذا التّفصیل و اراد به ان یخبره بذلک علی هذا الوجه المذکور فقال: وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ خاشِعَةٌ ذلیلة متواضعة و الخشوع التّذلّل و الاتّضاع یعنی: «وجوه» الکفّار فهم «یومئذ» خاشعون من الذّل. هذا کقوله: «وَ تَراهُمْ یُعْرَضُونَ عَلَیْها خاشِعِینَ مِنَ الذُّلِّ» عامِلَةٌ ناصِبَةٌ قال ابن عباس: یعنی: الّذین عملوا و نصبوا فی الدّنیا علی غیر دین الاسلام من عبدة الاوثان و کفّار اهل الکتاب مثل الرّهبان و اصحاب الصّوامع الّذین ضلّ سعیهم فی الحیاة الدّنیا لا یقبل اللَّه منهم اجتهادا فی ضلالة یدخلون النّار یوم القیامة. و قال عکرمة و السدی: «عاملة» فی الدّنیا بالمعاصی «ناصبة» فی النّار فی الآخرة. و قیل «عاملة» فی النّار «ناصبة» فیها. قال الحسن: لم تعمل للَّه فی الدّنیا فاعملها و انصبها فی النّار بمعالجة السّلاسل و الاغلال. و قال ابن مسعود: تخوض فی النّار کما تخوض فی الوحل. و قال الکلبی: یجرّون علی وجوههم فی النّار.
Ва қоли алзҳок : иклФўни иртиқои ҷабали ман ҳадиди фии алнор . Ва алкломи харҷи алии алўҷўаҳу алмроди минҳои асҳобҳо .
و قال الضحاک: یکلّفون ارتقاء جبل من حدید فی النّار. و الکلام خرج علی الوجوه و المراد منها اصحابها.
Тслӣ норо ҳомӣаи қрأи абӯи Амру ёқӯбу абӯи бикр « тслӣ » бзми алтоءи аътборои бқўлаҳ : тсқии ман айни онӣау қрأи алохрўни бФтҳи алтоءи ман слии ислӣ ва « тслӣ » ман Аслана аллоҳ « норо ҳомӣа » эй мутаноҳӣаи фии алҳрораҳ .
تَصْلی ناراً حامِیَةً قرأ ابو عمرو و یعقوب و ابو بکر «تصلی» بضمّ التّاء اعتبارا بقوله: تُسْقی مِنْ عَیْنٍ آنِیَةٍ و قرأ الآخرون بفتح التّاء من صلی یصلی و «تصلی» من اصلاه اللَّه «ناراً حامِیَةً» ای متناهیة فی الحرارة.
Тсқии ман айни онӣаи блғти аноҳои фии нзҷҳо ва идрокҳо луи вақъати минҳои қатраи алии ҷиболи алднёи лзобт , ҳозои шробҳми сами зикри тъомҳми Фқол : лӣси ?лаами таоми إлои ман зриъи қоли муҷоҳиду ъкрмаҳу қтодаҳ . Ҳў набут зўи шоки лои таии болорз , иқоли лртбҳо : алшбрқи Фозои ибси саммии зриъоу ҳўи ахбси таому абшъаҳ .
تُسْقی مِنْ عَیْنٍ آنِیَةٍ بلغت اناها فی نضجها و ادراکها لو وقعت منها قطرة علی جبال الدّنیا لذابت، هذا شرابهم ثمّ ذکر طعامهم فقال: لَیْسَ لَهُمْ طَعامٌ إِلَّا مِنْ ضَرِیعٍ قال مجاهد و عکرمة و قتادة. هو نبت ذو شوک لا طیّ بالارض، یقال لرطبها: الشّبرق فاذا یبس سمّی ضریعا و هو اخبث طعام و ابشعه.
Қоли алклбӣ : лои тақаррубаи добаҳи азои ибс . Ва фии алҳдиси ани ибни аббос « ирФъаҳи алзриъи шайъи ءи фии алнори шабаҳи алшўки амри ман алсбру антни ман алҷиФаҳ ваашад ҳарои ман алнор . Қоли алмФсрўн :
قال الکلبی: لا تقربه دابّة اذا یبس. و فی الحدیث عن ابن عباس «یرفعه الضّریع شیء فی النّار شبه الشّوک امرّ من الصّبر و انتن من الجیفة و اشدّ حرّا من النّار. قال المفسّرون:
Флмои нзлти ҳзаҳи алоиаҳ , қоли алмшркўн : ани алзриъи лтсмни алайҳи аблноу кзбўои фии злки ?фони алإбли анмои тръоаҳи мо доми ртбоу исмии шбрқои Фозои ибси кони зриъои лои иأклаҳи шайъи ءи Фонзли аллоҳи ъзу ҷл : лои исмну лои иғнии ман ҷўъи қили фии алтФсир : илқии алайҳими алҷўъи Фозои астғосўои атъмўои алзриъу алзқўми Фиғсўн ба Фитзкрўн . Анҳми азои ғзўои фии алднёи бтъомҳми сўғўаҳи болмоءи Фисқўни ман айни онӣаи баъди истиғосаи тавила . Фозои аднўои ман вҷўҳҳми тносрти лҳўми вҷўҳҳми фии алшроби Фозои шрбўаҳи қатъи амъоӣҳм . Сами васфи аҳли алҷнаҳи Фқол : вуҷӯҳи иўмӣзи ноаммаи мутинаъимаи зоти нзораҳ ва наамма .
فلمّا نزلت هذه الآیة، قال المشرکون: انّ الضّریع لتسمن علیه ابلنا و کذبوا فی ذلک فانّ الإبل انّما ترعاه ما دام رطبا و یسمّی شبرقا فاذا یبس کان ضریعا لا یأکله شیء فانزل اللَّه عزّ و جلّ: لا یُسْمِنُ وَ لا یُغْنِی مِنْ جُوعٍ قیل فی التّفسیر: یلقی علیهم الجوع فاذا استغاثوا اطعموا الضّریع و الزّقّوم فیغصّون به فیتذکّرون. انّهم اذا غضّوا فی الدّنیا بطعامهم سوّغوه بالماء فیسقون مِنْ عَیْنٍ آنِیَةٍ بعد استغاثة طویلة. فاذا ادنوا من وجوههم تناثرت لحوم وجوههم فی الشّراب فاذا شربوه قطع امعائهم. ثمّ وصف اهل الجنّة فقال: وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ متنعّمة ذات نضارة و نعمة.
Лсъиҳои розӣае разӣати амалҳо фии алднёи ҳайни рأти савобаи фии алохраҳ .
لِسَعْیِها راضِیَةٌ ای رضیت عملها فی الدّنیا حین رأت ثوابه فی الآخرة.
Ва қил : фӣаи тақдиму таъхир ,у алтқдир « розӣа » лсъиҳоу алломи зиёдаи комаи тқўл : зориби лзид , ва анат таред зориби зидо . Ва қил : бсўоби амалҳо фии алҷнаҳ « розӣа » . Қил : ҳам аҳли алснаҳ .
و قیل: فیه تقدیم و تأخیر، و التّقدیر «راضیة» لسعیها و اللّام زیادة کما تقول: ضارب لزید، و انت ترید ضارب زیدا. و قیل: بثواب عملها فی الجنّة «راضیة». قیل: هم اهل السّنّة.
Фии ҷинаи олия эй муртафаъаи ман ваҷҳин : улувва алшрФу алҷоаҳ ва улувва алмкону алортФоъ :у қил : алҷнаҳ « олия » лонҳои фии алсмоءи дараҷотҳо ман фавқу ҷаҳаннами ҳоўиаҳи лонҳои фии аларзи дркотҳои ман таҳт .
فِی جَنَّةٍ عالِیَةٍ ای مرتفعة من وجهین: علوّ الشّرف و الجاه و علوّ المکان و الارتفاع: و قیل: الجنّة «عالیة» لانّها فی السّماء درجاتها من فوق و جهنّم هاویة لانّها فی الارض درکاتها من تحت.
Лои тсмъи фӣҳо лоғиаҳи қрأи ибни касӣру абӯи Амру ёқӯби брўоиаҳи рўис : лои исмъи болёӣу змҳо « лоғиаҳ » болрФъу қрأи нофеъ : болтоءу змҳо « лоғиаҳ » болрФъу қрأи ибни омиру алкўФиўну ёқӯби брўоиаҳи рӯҳу ибни ҳисон « лои тсмъ » бФтҳи алтоء « лоғиаҳ » болнсби алии улхитоби ллнбӣ ( с ) эй « лои тсмъи фӣҳо » калимаи зоти лағву қил : лои исмъи бъзҳм баъзан калимаи ҳиҷру шатми комаи исмъи аҳли алшроби фии алднё .
لا تَسْمَعُ فِیها لاغِیَةً قرأ ابن کثیر و ابو عمرو و یعقوب بروایة رویس: لا یسمع بالیای و ضمّها «لاغیة» بالرّفع و قرأ نافع: بالتّاء و ضمّها «لاغیة» بالرّفع و قرأ ابن عامر و الکوفیّون و یعقوب بروایة روح و ابن حسّان «لا تسمع» بفتح التّاء «لاغیة» بالنّصب علی الخطاب للنّبی (ص) ای «لا تَسْمَعُ فِیها» کلمة ذات لغو و قیل: لا یسمع بعضهم بعضا کلمة هجر و شتم کما یسمع اهل الشّراب فی الدّنیا.
Фӣҳо айни ҷорӣаи ?ераади ъиўно , лони алъайни исми ҷинсу маъноа : анҳо тҷрии алии мо иридўнаҳи тҷрии фӣ эй мавзеи ародўои ҷриҳои фӣау иҷўзи ани ткўн « ҷорӣа » эй доима абадан лои тнқтъ . Ва иҷўзи ани ткўни алъайни ман алмоء ӯ ман алхмр ӯ ман алъсл ӯ ман аллбн .
فِیها عَیْنٌ جارِیَةٌ اراد عیونا، لانّ العین اسم جنس و معناه: انّها تجری علی ما یریدونه تجری فی ایّ موضع ارادوا جریها فیه و یجوز ان تکون «جاریة» ای دائمة ابدا لا تنقطع. و یجوز ان تکون العین من الماء او من الخمر او من العسل او من اللّبن.
« фӣҳо срр » ҷамъи алсрири алвоҳҳо ман зҳби мкллаҳи болзбрҷду алдру алёқўт .
«فِیها سُرُرٌ» جمع السّریر الواحها من ذهب مکلّلة بالزّبرجد و الدّرّ و الیاقوت.
« мрФўъаҳ » эй рафеъаи олияи тӯлҳо моӣаҳи фарсах . Ва қил : муртафаъаи мо лами иҷии ءи аҳлҳо Фозои ?ераади ани иҷлси алайҳои тавозуъати ?ла ҳатто иҷлси алайҳои сами иртФъи илои мавзеҳо .
«مرفوعة» ای رفیعة عالیة طولها مائة فرسخ. و قیل: مرتفعة ما لم یجیء اهلها فاذا اراد ان یجلس علیها تواضعت له حتّی یجلس علیها ثمّ یرتفع الی موضعها.
«у أкўоб » ҷамъи кӯбу ҳаии алониаҳи алтии лои ърўаҳи лҳоу лои хартум . Ва қил : алкўби алқдҳ « мавзӯа » яъне : вазъати алии ҳоФоти алонҳор . Ва қил : вазъати тзиинои ллмҷолс .
«وَ أَکْوابٌ» جمع کوب و هی الآنیة التی لا عروة لها و لا خرطوم. و قیل: الکوب القدح «موضوعة» یعنی: وضعت علی حافات الانهار. و قیل: وضعت تزیینا للمجالس.
«у нморқ » эй всоиду мроФқ « мсФўФаҳ » баъзҳо биҷунб баъзи иътмдўни алайҳои азои ҷлсўоу иткӣўни воҳдтҳои нмрқаҳи бзми алнўн : «у зробӣ » эй тноФс « мбсўсаҳ » эй мабсутаи лҳои хмли рақиқи воҳдтҳои зрбиаҳ . Ва қил : « мбсўсаҳ » мутафарриқаи фии алмҷолси мухталифаи фии алолўон .
«وَ نَمارِقُ» ای وساید و مرافق «مَصْفُوفَةٌ» بعضها بجنب بعض یعتمدون علیها اذا جلسوا و یتّکئون واحدتها نمرقة بضمّ النّون: «وَ زَرابِیُّ» ای طنافس «مبثوثة» ای مبسوطة لها خمل رقیق واحدتها زربیّة. و قیل: «مبثوثة» متفرّقة فی المجالس مختلفة فی الالوان.
أи Флои инзрўни إлии алإбли Киеви хилқат » ? ваҷҳи талфиқи ҳзаҳи алоиаҳи бмои қаблҳо ани алқўми лмои зикри аллоҳи алҷнаҳ ва мо атхзи фӣҳо ман алмнозли алрФиъаҳу алсрри алъолӣаи алтии сабкҳо кзоу кзои қолўои зроъои ФкиФи иқъди аҳднои алайҳоу қоматаи қсираҳу ҳўи лои икоди ирқии стҳои бғири силаму таъаҷҷуб алмшркўн манеҳ , Фқоли аллоҳи таъолӣ : أи Флои инзрўни إлии алإбли Киеви хилқат эй азои ?ераади соҳибҳо ани иркбҳо .
أَ فَلا یَنْظُرُونَ إِلَی الْإِبِلِ کَیْفَ خُلِقَتْ»؟ وجه تلفیق هذه الآیة بما قبلها انّ القوم لما ذکر اللَّه الجنّة و ما اتّخذ فیها من المنازل الرّفیعة و السّرر العالیة الّتی سبکها کذا و کذا قالوا ذراعا فکیف یقعد احدنا علیها و قامته قصیرة و هو لا یکاد یرقی سطحا بغیر سلّم و تعجب المشرکون منه، فقال اللَّه تعالی: أَ فَلا یَنْظُرُونَ إِلَی الْإِبِلِ کَیْفَ خُلِقَتْ ای اذا اراد صاحبها ان یرکبها.
Тأтأти раъсҳо ?ла ҳатто истўии алайҳои кзлки алсрри ттأтأи ллмؤмни бзробиҳоу нморқҳо ҳатто истўии алайҳои Фозои тамаккуни алайҳои тртФъу тсири олияи мстўиаҳ . Ва қил : хс , ҳзаҳи алошёءи алорбъаҳи болзкри лони алқўми конўои аҳли хбоءу бадви Фконўои лои ишоҳдўни азои брзўои ман ахбитҳми алои аларзи алмбсўтаҳу алҷболи алмнсўбаҳу алсмоءи алмрФўъаҳу лами икни ?лаами моли сӯй « алإбл » Фомрҳми болнзру алтФкри фии ҳзаҳи алошёءи алтии канти мушоҳидаи ?лаами листдлўои бзлки алии вҳдониаҳи аллоҳи ъзу ҷли сами ан « алإбл » ман ахаси моли алъарабу аъзаҳи Флзлки хсҳои болзкр ва фӣҳо ман алъҷоӣби мо лӣси фиғайриҳо ман алдўоби халқи фии злки алъзми иҳлўои болъину тнҳзи болҳмли алсқилу тнқоди бзмоми иқўдҳои алсбёну инихўнҳо эй мавзеи иридўнаҳу тътши ъушраи айёми Фтсиру таҳаммулу тбўли ман халафҳо лони қоидҳо أмомҳои Флои итршши алайҳу ънқҳои силами илоҳоу тътлФи шўкои лои иътлФаҳи ман алдўоби шайъи ءу ттأи алФёФӣу ттўии аллилу интФъи бадарҳо ва наслҳоу вбрҳо ва лаҳмҳо ,у ҳзаҳи алўҷўаҳи лои тҷтмъи алои фӣ « алإбл » ман дуни соири алҳиўонот . Қавла :у إлии алсмоءи Киеви рифъати Фўқҳми алии азмҳоу метанаи халқҳо балои амди ман таҳтҳоу лои алоқаи ман фавқҳо .
طأطأت رأسها له حتّی یستوی علیها کذلک السّرر تطأطأ للمؤمن بزرابیّها و نمارقها حتّی یستوی علیها فاذا تمکّن علیها ترتفع و تصیر عالیة مستویة. و قیل: خصّ، هذه الاشیاء الاربعة بالذّکر لانّ القوم کانوا اهل خباء و بدو فکانوا لا یشاهدون اذا برزوا من اخبیتهم الّا الارض المبسوطة و الجبال المنصوبة و السّماء المرفوعة و لم یکن لهم مال سوی «الإبل» فامرهم بالنّظر و التّفکر فی هذه الاشیاء الّتی کانت مشاهدة لهم لیستدلّوا بذلک علی وحدانیّة اللَّه عزّ و جلّ ثمّ انّ «الإبل» من اخصّ مال العرب و اعزّه فلذلک خصّها بالذّکر و فیها من العجائب ما لیس فی غیرها من الدّوابّ خلق فی ذلک العظم یحلوا بالعین و تنهض بالحمل الثّقیل و تنقاد بزمام یقودها الصّبیان و ینیخونها ایّ موضع یریدونه و تعطش عشرة ایّام فتسیر و تحمل و تبول من خلفها لانّ قائدها أمامها فلا یترشش علیه و عنقها سلّم الیها و تعتلف شوکا لا یعتلفه من الدّوابّ شیء و تطأ الفیافی و تطوی اللّیل و ینتفع بدرّها و نسلها و وبرها و لحمها، و هذه الوجوه لا تجتمع الّا فی «الإبل» من دون سائر الحیوانات. قوله: وَ إِلَی السَّماءِ کَیْفَ رُفِعَتْ فوقهم علی عظمها و متانة خلقها بلا عمد من تحتها و لا علاقة من فوقها.
Ва إлии алҷболи Киеви насбати алии тафовути хилқатҳоу метанаи арқонҳо « Киев » насбҳо аллоҳи алии ҳзаҳи аларзи лимнъҳои баҳои ани алҳркаҳу алозтроб .
وَ إِلَی الْجِبالِ کَیْفَ نُصِبَتْ علی تفاوت خلقتها و متانة ارکانها «کیف» نصبها اللَّه علی هذه الارض لیمنعها بها عن الحرکة و الاضطراب.
Ва إлии алأрзи Киеви сатҳат эй дҳиту бастат .
وَ إِلَی الْأَرْضِ کَیْفَ سُطِحَتْ ای دحیت و بسطت.
Фзкр эй зкрҳми алодлаҳу ҳсҳми алии алтФкри фӣҳо إнмои أнти музаккари лӣси алейк алои алдъоءу алтзкир .
فَذَکِّرْ ای ذکّرهم الادلّة و حثّهم علی التّفکّر فیها إِنَّما أَنْتَ مُذَکِّرٌ لیس علیک الّا الدّعاء و التّذکیر.
Лсти алайҳими бмситр эй бмслти Фтқтлҳму ткрҳҳми алии алоямон . Назул ҳозо қабл ани иўмри бқтолҳми сами насхи боиаҳи алқтол .
لَسْتَ عَلَیْهِمْ بِمُصَیْطِرٍ ای بمسلّط فتقتلهم و تکرههم علی الایمان. نزل هذا قبل ان یومر بقتالهم ثمّ نسخ بآیة القتال.
إлои ман тўлӣу куфри Фонки мусаллати алайҳи болҷҳоду аллоҳи Фиъзбаҳи фии алохраҳи алъзоби алأкбри феълии ҳозои алқўли икўни алостсноءи мтсло . Ва қил : ҳўи астсноءи мунқатиъи ъмои қибла : маъноа : локини ман тўлӣу куфри баъди алтзкир .
إِلَّا مَنْ تَوَلَّی وَ کَفَرَ فانّک مسلّط علیه بالجهاد و اللَّه فَیُعَذِّبُهُ فی الآخرة الْعَذابَ الْأَکْبَرَ فعلی هذا القول یکون الاستثناء متّصلا. و قیل: هو استثناء منقطع عمّا قبله: معناه: لکن مَنْ تَوَلَّی وَ کَفَرَ بعد التّذکیر.
Фиъзбаҳи аллоҳи алъзоби алأкбру ҳўи ани идхлаҳи алнору анмои қол : алأкбри лонаами ъзбўои фии алднёи болҷўъу алқҳту алқтлу алоср .
فَیُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذابَ الْأَکْبَرَ و هو ان یدخله النّار و انّما قال: الْأَکْبَرَ لانّهم عذّبوا فی الدّنیا بالجوع و القحط و القتل و الاسر.
إни إлинои إёбҳм эй рҷўъҳми баъди аламути лои иФўтноу ани толи алмдӣ .
إِنَّ إِلَیْنا إِیابَهُمْ ای رجوعهم بعد الموت لا یفوتنا و ان طال المدی.
Сами إни ълинои ҳсобҳми фии алқёмаҳи Фнҷозии алмҳсни боҳсонаҳу алмсии ءи босоءтаҳи Фикўни алҳсоби бмънии алҷзоءи кқўлаҳ : « إни ҳсобҳми إлои алии рабӣ » эй ҷзоؤҳм .
ثُمَّ إِنَّ عَلَیْنا حِسابَهُمْ فی القیامة فنجازی المحسن باحسانه و المسیء باساءته فیکون الحساب بمعنی الجزاء کقوله: «إِنْ حِسابُهُمْ إِلَّا عَلی رَبِّی» ای جزاؤهم.