Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ.

Торик тараст ҳар замонии шаби ман

تاریک‌ترست هر زمانی شب من

Илои сомъи алосўоти маъаи баъди алмсрӣ

الی سامع الاصوات مع بعد المسری

?шкевати алзии илқоаи ман ?илами аззикрӣ

شکوت الّذی القاه من الم الذّکری‌

Фёи лӣати шеърӣу аломонии касӣра

فیا لیت شعری و الامانی کثیرة

أи ишър бе ман бути аръии ?лаи алшърӣ

أ یشعر بی من بتّ ارعی له الشّعری‌

ё раби шаби ман саҳар надорад гӯйӣ !

یا رب شب من سحر ندارد گویی!

эй унвони номаи ошноӣ , эй тғрои маншури дӯстӣ , эй сайқали оинаи яқин , эй аламдори лашгари дайн , эй рабояндаи ҷонҳоу ғораткунанда дилҳо , бар сар кӯй ёфт нолаи воҷидони ту , дар қаъри дарёии муҳаббати ғўси шефтагони ту , дар маъракаи маорифи ҷон бохтани ошиқони ту , дар майдони бало тохтани сӯхтагони ту . Туъма созем ҷони хеш . Он бозиро ки парвоз кунад дар фазои талаби ту фидо кунем дили хеш . Он муфлисиро ки оҳ кунад аз дард ноёфт ту , нисор кунем дидаи хеш . Он мунтазириро ки буд дар орзӯии дидори ту :

ای عنوان نامه آشنایی، ای طغرای منشور دوستی، ای صیقل آینه یقین، ای علمدار لشگر دین، ای رباینده جانها و غارت کننده دلها، بر سر کوی یافت ناله واجدان تو، در قعر دریای محبّت غوص شیفتگان تو، در معرکه معارف جان باختن عاشقان تو، در میدان بلا تاختن سوختگان تو. طعمه سازیم جان خویش. آن بازی را که پرواز کند در فضای طلب تو فدا کنیم دل خویش. آن مفلسی را که آه کند از درد نایافت تو، نثار کنیم دیده خویش. آن منتظری را که بود در آرزوی دیدار تو:

Ҳилли أтоки ҳадиси алғошиаҳ ё Муҳамади бедор ва ҳушёр бошу халқро танбеҳ кун ва эшонро хабари даҳ аз кори растохезу шдоиду ъзоими он рӯзӣ ва чаҳ рӯзӣ ? ! рӯзи ҳайбату азимат ! рӯзи сиёсату савлат ! рӯзи тағобуну ҳасрат ! мсмори сукут бар забонҳо зада , меҳри қаҳр бар лабҳо ниҳода , банди адл бар пойҳо баста , хоки мазаллат бар рухсорҳо нишонда , мунодии адли бархеста ки : эй забонҳои гуё хомӯш гардид , эй дастҳои хомӯши сухани гўӣид , эй гувоҳон ногуё имрӯзи навбат гуфтор шумост , эй ҷўосиси қудрати ончӣ дидаед бнмоӣид , эй гмоштгони ҳикмат ончӣ донед бгўӣид , эй бозаргонони роҳи охирати бизоъатҳои худ пеш оред , эй гмоштгони ҳазрати иззати номаҳо дар дасти ин лашгар наед , эй осӣону муҷримони сҷлоти зулот худ бархонед . Чун ин хитоби сиёсату иззат бхлқ расад , осӣону бадкорони ҳама аз биму хиҷолати сар дар пеш афкананд . Инаст ки раб алъзаҳ гуфт :у лутарӣ إзи алмҷрмўни ноксўо рؤсҳм ъанд рбҳми дӯзахро фармойанд то бар худ биҷунбад ва буғуррад , ғайзу зФиру хашм ӯ бсмъи аҳл ҷамъ расад , ҳама бзонў даройанд чунон ки раб алъзаҳ гуфт : ватарӣ кули أмаҳи ҷосиаҳи фиғону хурӯши нафасии нафасӣ аз ърсот барояд , овози гирогир дар мавқиф уфтад . Он гуҳ дар миёни ҳамаи халқи бики турфаи алъайн ҳукм кунанд гуруҳеро бинавозанд бФзл , гуруҳеро боз доранд бъдл , гуруҳеро бсрои давлати фурӯи оранд бо рӯйҳои тоза ва чун гул бар бори шукуфта , раби алъзаҳ чунин гуфта ки вуҷӯҳи иўмӣзи ноаммаи лсъиҳои розӣа . Гуруҳеро бзндон меҳнат баранд бо рӯйҳои фурӯи шикастау хор шуда . Инаст ки мегуяд ҷли ҷалола : вуҷӯҳи иўмӣзи хошиъаи омилаи носбаҳ дар дунёи ранҷҳо барда ва риёзатҳо кашидау ҳамаи ҳбоء мансур гашта . Сифати асҳоб сўомъаст роҳибони тарсоёну ранҷурони аҳли китоб ки на бар миллати аҳл исломанд ва на бар дайни ҳақ ва бо куфру залолати риёзату муҷоҳидат ҳаме кунанд ва беимону исломи амалҳои фаровони ҳамеи оранду раби алъзаҳи эшонро миФрмоиди зли съиҳми фии алҳёҳи алднё ва ҳам иҳсбўни أнҳми иҳснўни Санъои муошири алмуслимӣн ислом биноз дореду ъз имон бишноседу шаръи Мустафо ( с ) бузург доред , ва бҳқиқт донед ки ҳарами амону ҳсни ҳсини олам исломасту шаръи Мустафо ( с ) . Дар олами ислом каъбааст . Ҳар соҳиби қадам ки дар олам ислом нарафт ва рӯй ба каъбаи шаръи Мустафо ( с ) надошт равиш ӯ бирав ғароматасту рӯзгор ӯ қиёмат ,у ҳосили кор ӯ залолат .

هَلْ أَتاکَ حَدِیثُ الْغاشِیَةِ یا محمد بیدار و هشیار باش و خلق را تنبیه کن و ایشان را خبر ده از کار رستاخیز و شداید و عظایم آن روزی و چه روزی؟! روز هیبت و عظمت! روز سیاست و صولت! روز تغابن و حسرت! مسمار سکوت بر زبانها زده، مهر قهر بر لبها نهاده، بند عدل بر پایها بسته، خاک مذلّت بر رخسارها نشانده، منادی عدل برخاسته که: ای زبانهای گویا خاموش گردید، ای دستهای خاموش سخن گوئید، ای گواهان ناگویا امروز نوبت گفتار شماست، ای جواسیس قدرت آنچه دیده‌اید بنمائید، ای گماشتگان حکمت آنچه دانید بگوئید، ای بازرگانان راه آخرت بضاعتهای خود پیش آرید، ای گماشتگان حضرت عزّت نامه‌ها در دست این لشگر نهید، ای عاصیان و مجرمان سجلّات زلّات خود برخوانید. چون این خطاب سیاست و عزّت بخلق رسد، عاصیان و بدکاران همه از بیم و خجالت سر در پیش افکنند. اینست که ربّ العزّه گفت: وَ لَوْ تَری‌ إِذِ الْمُجْرِمُونَ ناکِسُوا رُؤُسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ دوزخ را فرمایند تا بر خود بجنبد و بغرّد، غیظ و زفیر و خشم او بسمع اهل جمع رسد، همه بزانو درآیند چنان که ربّ العزّه گفت: و تَری‌ کُلَّ أُمَّةٍ جاثِیَةً فغان و خروش نفسی نفسی از عرصات برآید، آواز گیراگیر در موقف افتد. آن گه در میان همه خلق بیک طرفة العین حکم کنند گروهی را بنوازند بفضل، گروهی را باز دارند بعدل، گروهی را بسرای دولت فرو آرند با رویهای تازه و چون گل بر بار شکفته، ربّ العزّة چنین گفته که وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ لِسَعْیِها راضِیَةٌ. گروهی را بزندان محنت برند با رویهای فرو شکسته و خوار شده. اینست که میگوید جلّ جلاله: وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ خاشِعَةٌ عامِلَةٌ ناصِبَةٌ در دنیا رنجها برده و ریاضتها کشیده و همه هباء منثور گشته. صفت اصحاب صوامع است راهبان ترسایان و رنجوران اهل کتاب که نه بر ملّت اهل اسلام‌اند و نه بر دین حقّ و با کفر و ضلالت ریاضت و مجاهدت همی‌کنند و بی‌ایمان و اسلام عملهای فراوان همی‌آرند و ربّ العزّة ایشان را میفرماید ضَلَّ سَعْیُهُمْ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ هُمْ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ یُحْسِنُونَ صُنْعاً معاشر المسلمین اسلام بناز دارید و عزّ ایمان بشناسید و شرع مصطفی (ص) بزرگ دارید، و بحقیقت دانید که حرم امان و حصن حصین عالم اسلام است و شرع مصطفی (ص). در عالم اسلام کعبه است. هر صاحب قدم که در عالم اسلام نرفت و روی به کعبه شرع مصطفی (ص) نداشت روش او برو غرامت است و روزگار او قیامت، و حاصل کار او ضلالت.

Беҳтарини тухмӣ ки дар сина бандагон рехтанд тухм исломаст . Азизтарини мурғӣ ки аз ошён азал бархест ва дар ҳавоӣ иқбол биппаред мурғ исломаст , шарифтарин боронӣ ки аз абри ҳақиқат бар олам дил борид борон исломаст . Гуфта азизонаст ки : исломи ҷаббор сифатаст , ҷаббори сифатӣ бояд , олии ҳимматӣ , бузург қадре , ки дасташ бар қад ӯ расад . Муҳраи мори афъӣ дар димоғи мӯри хиради мҷўӣ ки наёбӣ , кибряти аҳмар дар табли пери занон чаҳ ҷӯӣ ?

بهترین تخمی که در سینه بندگان ریختند تخم اسلام است. عزیزترین مرغی که از آشیان ازل برخاست و در هوای اقبال بپرید مرغ اسلام است، شریف‌ترین بارانی که از ابر حقیقت بر عالم دل بارید باران اسلام است. گفته عزیزان است که: اسلام جبّار صفت است، جبّار صفتی باید، عالی همّتی، بزرگ قدری، که دستش بر قدّ او رسد. مهره مار افعی در دماغ مور خرد مجوی که نیابی، کبریت احمر در طبل پیر زنان چه جویی؟

Ки набинӣ . Ъзи ислому аҳди имон аз савмиъаи роҳибону синаи тарсоён чаҳ талаб кунӣ ? ки ҳаргиз наёбӣ . Эшон мхзўлон даргоҳ иззатанду захми хӯрдагони адли азал . Исломи чеҳраи ҷамоли худ азишон бпўшидаҳу либоси куфру залолат даришон пӯшонида , ҳосили кирдор беимону оқибати риёзоту муҷоҳидот эшон инаст ки : тслӣ норо ҳомӣаи тсқии ман айни онӣаи лӣси ?лаами таоми إлои ман зриъ . Лои исмну лои иғнии ман ҷўъи бози муъминон ки офтоби ислом аз бурҷи саодат эшон битофту боди каромат аз ҳавои аноят бар сарои қурби эшон бўзид , ҳосили имони эшону савоби тоъати эшон , инаст ки раб Алъоламин гуфт : фии ҷинаи олияи лои тсмъи фӣҳо лоғиаҳи фӣҳо айни ҷорӣа ҳар муъминиро биҳиштӣаст бар болои равзаи ризо , буқъаи бақо , мавъиди лақо . Биҳиштӣ бар моидаҳ хулд нишаста , бар тахти бахт такя зада , шароби васл нӯш карда , тӯбоу зулфӣ ва ҳасанӣ ёфта . Андари он биҳишти хайма ҳо бинад мудаввари офарӣда , бақадрат аз дар мунаввар дар он хаймаҳо тахтҳо ниҳода аз зар , бар ҳар Тахтии ҳафтсад бистар , бар ҳар бистарии ҳўроӣӣ чун моҳи анвар , фаршҳо аз сндсу астбрқ боз кашида , пардаҳо овехта аз дебои нобофта , заҳмати даст халқ ноёфта . Дар он биҳишти чашмаҳо равон ва дарахтҳо алвон бо рӯҳу райҳону мурғон бо алҳону ғулмону валадони пайдо шуда , аз кун факони тӯҳфаи худованди ҷаҳони сохта аз баҳри муъминону дӯстон .

که نبینی. عزّ اسلام و عهد ایمان از صومعه راهبان و سینه ترسایان چه طلب کنی؟ که هرگز نیابی. ایشان مخذولان درگاه عزّتند و زخم‌خوردگان عدل ازل. اسلام چهره جمال خود ازیشان بپوشیده و لباس کفر و ضلالت دریشان پوشانیده، حاصل کردار بی‌ایمان و عاقبت ریاضات و مجاهدات ایشان اینست که: تَصْلی‌ ناراً حامِیَةً تُسْقی‌ مِنْ عَیْنٍ آنِیَةٍ لَیْسَ لَهُمْ طَعامٌ إِلَّا مِنْ ضَرِیعٍ. لا یُسْمِنُ وَ لا یُغْنِی مِنْ جُوعٍ باز مؤمنان که آفتاب اسلام از برج سعادت ایشان بتافت و باد کرامت از هوای عنایت بر سرای قرب ایشان بوزید، حاصل ایمان ایشان و ثواب طاعت ایشان، اینست که ربّ العالمین گفت: فِی جَنَّةٍ عالِیَةٍ لا تَسْمَعُ فِیها لاغِیَةً فِیها عَیْنٌ جارِیَةٌ هر مؤمنی را بهشتی است بر بالای روضه رضا، بقعه بقا، موعد لقا. بهشتی بر مایده خلد نشسته، بر تخت بخت تکیه زده، شراب وصل نوش کرده، طوبی و زلفی و حسنی یافته. اندر آن بهشت خیمه‌ها بیند مدوّر آفریده، بقدرت از درّ منوّر در آن خیمه‌ها تختها نهاده از زر، بر هر تختی هفتصد بستر، بر هر بستری حورائی چون ماه انور، فرشها از سندس و استبرق باز کشیده، پرده‌ها آویخته از دیبای نابافته، زحمت دست خلق نایافته. در آن بهشت چشمه‌ها روان و درختها الوان با روح و ریحان و مرغان با الحان و غلمان و ولدان پیدا شده، از کن فکان تحفه خداوند جهان ساخته از بهر مؤمنان و دوستان.