Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим « бисмии аллоҳ » калимаи самоъҳо иўҷби аҳади амрин аммо сҳўо аммо мҳўо , сҳўои лмни самъҳо бшоҳди алълми Фистбсри бўозҳи барраонау мҳўои лмни самъи бшоҳди алмърФаҳи лонаи итҳири фии ҷалоли султона :

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ «بسم اللَّه» کلمة سماعها یوجب احد امرین امّا صحوا امّا محوا، صحوا لمن سمعها بشاهد العلم فیستبصر بواضح برهانه و محوا لمن سمع بشاهد المعرفة لانّه یتحیّر فی جلال سلطانه:

эй худовандӣ ки ёди ту баёни дил ва забонасту меҳри ту миёни сару ҷон , васли ту зиндагонӣ ҷонасту растхези ниҳон , эй худовандӣ ки бълм ҳар ҷоеу бзот бар осмон .

ای خداوندی که یاد تو بیان دل و زبانست و مهر تو میان سرّ و جان، وصل تو زندگانی جانست و رستخیز نهان، ای خداوندی که بعلم هر جایی و بذات بر آسمان.

Қурби ту дар диданасту ишорат дар нафасу суҳбат дар ҷон . эй худовандӣ ки дар наоне пайдое ва дар пайдоеи ниҳон . Ёфт ту рӯзаст ки худ барояд ногоҳон . Ёўндаҳи ту на бшодии пардозад на бондўҳон . Саргашта дар кори ту ҳамчун бехабарон :

قرب تو در دیدن است و اشارت در نفس و صحبت در جان. ای خداوندی که در نهانی پیدایی و در پیدایی نهان. یافت تو روزست که خود برآید ناگاهان. یاونده تو نه بشادی پردازد نه باندوهان. سرگشته در کار تو همچون بی‌خبران:

إнои أнзлноаҳи фии лайлаи алқдри як қавл аз ақволи муфассирон дар маънии ин оят онаст ки : « анзлно » алқуръон « фӣ » шаъни лайлаи алқдр ва манзалатҳо ва таъзимҳо . Мегуяд : мо дар таъзими шаби қадар аз осмон қуръон фиристодем ,у бўҳии поку пайғоми рости оламёнро аз хайроту баракоту манзалату мартабати ин шаби хабари додем . Андарин шаби ҷиноти адану Фродиси аъло дарҳо бози ниҳодау сокинони ҷинаи алхлд бар конгресс ҳо нишаста ,у арвоҳи анбиёу шуҳадо дар алӣин фарои тараби омада , насими рӯҳи азалят аз ҷониби қурбати бадали дӯстон май дамад ,у боди карам аз ҳўоءи фардои ният бар ҷони ошиқон май вазад , вази дӯст хитоб меояд ки : « лиқми алқонтўни ин алмстғФрўн » ? куҷоанд ҷавонмардони шаби хезон ки дар орзӯии мўослти мо бехоб ва беором бӯдаанд ва дар роҳи ишқи мо шарбат . Бало нӯшидаанд ? то мо хастагии эшон марҳам наҳем ва андарин шаби қадари эшонро бо қадару манзалат боз гардонем ! ки имшаби шаб навохтан бандагонаст , вақти қабули тавбаи ъосёнст , мавсиму меоди оштии ҷўёнсти ҳангоми нози ошиқону рози мҳбонст . Ҳамаи шаби доъёнро иҷобатаст , соилонро атийятаст , муҷтаҳидонро мъўнтаст , мутӣъонро мсўбтаст , осӣонро мағфиратаст , муҳибонро кароматаст . Фриштгон аз осмон бзир оянд баъдади снгризаҳи ҷаҳон ,у Ҷабраили рӯҳи аломин дар пеши истода , инаст ки раб Алъоламин гуфт : таназзули алмлоӣкаҳу алрўҳи фӣҳо бإзни рбҳми чаҳор илм бо худ оварда , яке бар бом каъба бизананд , яке бар таври сино , яке бар сахраи байти алмуқаддас , яке бар сари равзаи Мустафо ( с ) ва он Фриштгону Ҷабраил бо эшон гирди олами мигрднду баҳамаи ҷойҳо дар оянд ,у баҳамаи хонаҳои муъминон дар шаванд . Хонае ки дар онҷо , май буд , ё мдмни алхмр буд , ё фарзандии оқ буд бар падару модар , ё қотеъи раҳм буд , ё дар он хонаи сегӣ буд , ё тасовир , ё касе ки намоз накунад , ё ду мусулмон ки бо якдигар бҳҷрт бошанду сухани нгўинди Фриштгони дарин хона ҳо нараванд ва аз хайроту баракоти ин шаб маҳрӯм бошанд . Ва дар хабараст ки Фриштгон ҳар муъминиро ки дар намоз буд даст дар даст ниҳанд ва бар вай салом кунанд , гӯйанд : « ассаломи алейк ё муъмин » . Ва агар берун аз намоз буд , салом кунанд ва агар дар хоб буд , аз даври брҳмт дар вай нигаранд . Он соъат ки чашми бандаи муъмини оби резаду мўиҳо бар андоми вай бпоӣ шавад , нишон онаст ки Ҷабраили даст дар дасти ваии ниҳодаи чандон раҳмат бар муъминон қисмат кунад ки зиёдат ояд . Ҷабраил гуяд : худовандо зёдтии раҳматро чаҳ кунам ? фармон ояд ки : сазои карам мо набӯд ки раҳматӣ ки бхлқ фиристодем боз барем онро майдор то ғозёни кофаронро ҳазимат кунанду фарзандони эшонро асири оранди он фарзандонро азин раҳмати баҳра буд то ббркти ин раҳмати имони оранд . Он гуҳи буқати субҳи Ҷабраил овоз диҳад ки : ё мъшри алмлоӣкаҳи алрҳили алрҳил илмҳо бурдоред то бар осмони бмқоми маълуми худ боз шавем , фармон ояд аз ҷаббори олам ки баромадани шумо рӯй нест ки хуфтагони уммати Муҳамадро салом накардед . Қавмӣ ки ҳануз дар хобанд сабр кунед то бедор шаванд ва эшонро салом кунед . Он гуҳи Фриштгони буқати тулӯъи офтоби босмон боз шаванд биҷои хеши ҳалқа ҳалқа биншинанду якдигарро бтъҷби бози мигўинд ки : ҳақи ҷли ҷалолаи имшаб бо уммати Муҳамад ( с ) чаҳ фазл кард ва чаҳ навохт бар эшон ниҳод ! ва аз ҳақи ҷли ҷалолаи он соъат Нидо ояд ки : эй муқаррабони даргоҳ вае тоўсони мамлакат вае обидони сидра гувоҳ бошед ки аз уммати Муҳамад ( с ) ҳар ки мутӣъ буданд тоъоти эшон пазируфтам ва писандидам ва ҳар чаҳ осӣон буданд маъсияти эшон омрзидм ва эшонро бмтиъон бахшедам .

إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ یک قول از اقوال مفسّران در معنی این آیت آنست که: «انزلنا» القرآن «فی» شأن لَیْلَةِ الْقَدْرِ و منزلتها و تعظیمها. میگوید: ما در تعظیم شب قدر از آسمان قرآن فرستادیم، و بوحی پاک و پیغام راست عالمیان را از خیرات و برکات و منزلت و مرتبت این شب خبر دادیم. اندرین شب جنّات عدن و فرادیس اعلی درها باز نهاده و ساکنان جنّة الخلد بر کنگره‌ها نشسته، و ارواح انبیا و شهدا در علّیّین فرا طرب آمده، نسیم روح ازلیّت از جانب قربت بدل دوستان می‌دمد، و باد کرم از هواء فردا نیّت بر جان عاشقان می‌وزد، وز دوست خطاب می‌آید که: «لیقم القانتون این المستغفرون»؟ کجااند جوانمردان شب خیزان که در آرزوی مواصلت ما بی‌خواب و بی‌آرام بوده‌اند و در راه عشق ما شربت. بلا نوشیده‌اند؟ تا ما خستگی ایشان مرهم نهیم و اندرین شب قدر ایشان را با قدر و منزلت باز گردانیم! که امشب شب نواختن بندگانست، وقت قبول توبه عاصیانست، موسم و میعاد آشتی جویانست هنگام ناز عاشقان و راز محبّانست. همه شب داعیان را اجابت است، سائلان را عطیّت است، مجتهدان را معونت است، مطیعان را مثوبت است، عاصیان را مغفرت است، محبّان را کرامت است. فریشتگان از آسمان بزیر آیند بعدد سنگریزه جهان، و جبرئیل روح الامین در پیش ایستاده، اینست که ربّ العالمین گفت: تَنَزَّلُ الْمَلائِکَةُ وَ الرُّوحُ فِیها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ چهار علم با خود آورده، یکی بر بام کعبه بزنند، یکی بر طور سینا، یکی بر صخره بیت المقدس، یکی بر سر روضه مصطفی (ص) و آن فریشتگان و جبرئیل با ایشان گرد عالم میگردند و بهمه جایها در آیند، و بهمه خانه‌های مؤمنان در شوند. خانه‌ای که در آنجا، می‌بود، یا مدمن الخمر بود، یا فرزندی عاق بود بر پدر و مادر، یا قاطع رحم بود، یا در آن خانه سگی بود، یا تصاویر، یا کسی که نماز نکند، یا دو مسلمان که با یکدیگر بهجرت باشند و سخن نگویند فریشتگان درین خانه‌ها نروند و از خیرات و برکات این شب محروم باشند. و در خبر است که فریشتگان هر مؤمنی را که در نماز بود دست در دست نهند و بر وی سلام کنند، گویند: «السّلام علیک یا مؤمن». و اگر بیرون از نماز بود، سلام کنند و اگر در خواب بود، از دور برحمت در وی نگرند. آن ساعت که چشم بنده مؤمن آب ریزد و مویها بر اندام وی بپای شود، نشان آنست که جبرئیل دست در دست وی نهاده چندان رحمت بر مؤمنان قسمت کند که زیادت آید. جبرئیل گوید: خداوندا زیادتی رحمت را چه کنم؟ فرمان آید که: سزای کرم ما نبود که رحمتی که بخلق فرستادیم باز بریم آن را میدار تا غازیان کافران را هزیمت کنند و فرزندان ایشان را اسیر آرند آن فرزندان را ازین رحمت بهره بود تا ببرکت این رحمت ایمان آرند. آن گه بوقت صبح جبرئیل آواز دهد که: یا معشر الملائکة الرّحیل الرّحیل علمها بردارید تا بر آسمان بمقام معلوم خود باز شویم، فرمان آید از جبّار عالم که برآمدن شما روی نیست که خفتگان امّت محمد را سلام نکردید. قومی که هنوز در خوابند صبر کنید تا بیدار شوند و ایشان را سلام کنید. آن گه فریشتگان بوقت طلوع آفتاب بآسمان باز شوند بجای خویش حلقه حلقه بنشینند و یکدیگر را بتعجّب باز میگویند که: حقّ جلّ جلاله امشب با امّت محمد (ص) چه فضل کرد و چه نواخت بر ایشان نهاد! و از حقّ جلّ جلاله آن ساعت ندا آید که: ای مقرّبان درگاه و ای طاوسان مملکت و ای عابدان سدره گواه باشید که از امّت محمد (ص) هر که مطیع بودند طاعات ایشان پذیرفتم و پسندیدم و هر چه عاصیان بودند معصیت ایشان آمرزیدم و ایشان را بمطیعان بخشیدم.

Гуфтаанд : ҳикмати андар фиристодани Фриштгону Ҷабраили андарин шаби қадар базмин онаст ки Мустафоро ( с ) амр омад : « ва мо кони аллоҳи лиъзбҳму أнти Фиҳм » эй Сайид то ту дар миён эшон бошӣ азоб кардан эшон рӯй нест . Расӯл гуфт : « илоҳӣу Сайидӣу мавлое , тарсам ки чун маро аз миён эшон бурдорӣ азоб ҳо фиристӣ . Фармон омад ки : « ва мо кони аллоҳи лиъзбҳм ва ҳам истғФрўн » эй Муҳамади ту расӯли ман боишону истиғфори расӯли эшон бмн , то расӯли ман дар миёни эшон , азоб фиристодан рӯй нест . Ҳамчунин то расӯли эшон бҳзрти ман , азоб кардан дар карами ман раво нест . Расӯл ( с ) шод шуду дили ваии хуши гашт . Он гуҳ андешед ки агар гуруҳе аз уммати ман дар истиғфор тақсир кунанд тарсам ки азоб фиристад . Ҷабраил омад ва гуфт : аллоҳи таъолӣ аз андешаи дили ту огоҳаст , мегуяд : дили хуши дор ки баъд аз вафоти ту то бқёмт ҳар шаби қадари Ҷабраилро фиристам базмин то уммати турои якон якон салом кунад , эй Сайид то саломи ту боишон мерасед азоби нФрстодм то Ҷабраил дар шабҳои қадар меравад ва салом мерасонад , азоб нафаристам . Ва гуфтаанд : раби Алъоламин дар ду вақти бандагонро бар Фриштгон арза кунад . Яке дар мавсими Арафот ки ҳоҷёни эҳроми гирифта , рӯй бахонаи мубораки ниҳода , ранҷи бодияу ҷафоӣ араб кашида , дил бар ғарибии ниҳода , хону мону асбобу зёъи бгзоштаҳ , шарбатҳои нобоист кашида , доғи фироқ бар дили хуишони ниҳода , либоси мусӣбати расидагони пӯшидаи он соъат ки дар он мавсим Арафот бистанд , аз ҳақи ҷли ҷалола Нидо ояд бмлоӣкаҳи осмон : « анзрўои илои ибодии атўнии шъсои ғбро « ман кули Фҷи амиқ » .

گفته‌اند: حکمت اندر فرستادن فریشتگان و جبرئیل اندرین شب قدر بزمین آنست که مصطفی را (ص) امر آمد: «وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ» ای سیّد تا تو در میان ایشان باشی عذاب کردن ایشان روی نیست. رسول گفت: «الهی و سیّدی و مولایی، ترسم که چون مرا از میان ایشان برداری عذاب‌ها فرستی. فرمان آمد که: «وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ» ای محمد تو رسول من بایشان و استغفار رسول ایشان بمن، تا رسول من در میان ایشان، عذاب فرستادن روی نیست. همچنین تا رسول ایشان بحضرت من، عذاب کردن در کرم من روا نیست. رسول (ص) شاد شد و دل وی خوش گشت. آن گه اندیشید که اگر گروهی از امّت من در استغفار تقصیر کنند ترسم که عذاب فرستد. جبرئیل آمد و گفت: اللَّه تعالی از اندیشه دل تو آگاه است، میگوید: دل خوش دار که بعد از وفات تو تا بقیامت هر شب قدر جبرئیل را فرستم بزمین تا امّت ترا یکان یکان سلام کند، ای سیّد تا سلام تو بایشان میرسید عذاب نفرستادم تا جبرئیل در شبهای قدر میرود و سلام میرساند، عذاب نفرستم. و گفته‌اند: ربّ العالمین در دو وقت بندگان را بر فریشتگان عرضه کند. یکی در موسم عرفات که حاجیان احرام گرفته، روی بخانه مبارک نهاده، رنج بادیه و جفای عرب کشیده، دل بر غریبی نهاده، خان و مان و اسباب و ضیاع بگذاشته، شربتهای نابایست کشیده، داغ فراق بر دل خویشان نهاده، لباس مصیبت رسیدگان پوشیده آن ساعت که در آن موسم عرفات بیستند، از حقّ جلّ جلاله ندا آید بملائکه آسمان: «انظروا الی عبادی اتونی شعثا غبرا «مِنْ کُلِّ فَجٍّ عَمِیقٍ».

Дар нигаред бойени бандагони ман , сӯхтагон дар роҳи ман , муштоқони даргоҳи ман аз чаҳор гӯшаи олам рӯй бахонаи мо ниҳода , роҳи давру дароз дар пеши гирифта , ҷони ширин фидо карда , лаббайки занону такбири гӯйони бадари хонаи мо омада , шумо гувоҳ бошед ки эшонро бо ҳар чаҳ доранд аз табаъоти омрзидм ва ҳар киро шафоат кунанд боишон бахшедам ва бо тӯҳфаҳои каромату ҳадяҳои раҳмат боз гардонидам . Дигари шаби қадари бандагонро бар Фриштгон ҷилва кунад , зеро ки дарин шаби мутӣъон дар тоъат бифзоианд , осӣон аз маъсият боз гирданд , аз дастҳо буи мусҳаф ояд , аз забонҳо буи тасбеҳ ояд , аз шикамҳо буи гуруснагӣ ояд , аз ҳафт андоми эшон буи тоъат ояд танҳошон дар намоз , дилҳошон бо ниёз , ҷонҳошон дар роз , меҳри меҳр бар дили ниҳода , хости худ бғорт андӯҳ дода , иксрўои хизмати мо пардохта ! фармон ояд аз ҷаббори коинот ки : ин ҳо онанд ки баъзе аз шумо дар ҳақ эшон гуфтанд : أи тҷъли фӣҳо ман иФсди фӣҳоу исФки алдмоء ва ман эшонро ҷавоб додам ки : إнии أълми мо лои тълмўни муошири алмуслимӣни имшаби муқаррабони осмони саломи ҳақи ббндгони мирсоннду анвору осори раҳмат бар сари уммати Муҳамад ( с ) меафшонанд . Тоъот бо тақсир мепазиранду маосии бишмор май омрзнд . Биёед то мо низ ниёзи худ арза кунему бҷмъи гўӣим : худовандо бҳрмти Сайиди мухтор , бҳрмти атқёу Аброр , бҳрмти муҳоҷиру ансор , ки моро дарин шаби бузургвор аз халъати раҳмати насибии тамоми арзонии дор ,у маосии мо аз мо дргзор ,у ҳамаро бирасон бидор алқрор , ё ҷалил ва ё ҷаббор , ё Карим ва ё ғаффор .

در نگرید باین بندگان من، سوختگان در راه من، مشتاقان درگاه من از چهار گوشه عالم روی بخانه ما نهاده، راه دور و دراز در پیش گرفته، جان شیرین فدا کرده، لبّیک زنان و تکبیر گویان بدر خانه ما آمده، شما گواه باشید که ایشان را با هر چه دارند از تبعات آمرزیدم و هر که را شفاعت کنند بایشان بخشیدم و با تحفه‌های کرامت و هدیّه‌های رحمت باز گردانیدم. دیگر شب قدر بندگان را بر فریشتگان جلوه کند، زیرا که درین شب مطیعان در طاعت بیفزایند، عاصیان از معصیت باز گردند، از دستها بوی مصحف آید، از زبانها بوی تسبیح آید، از شکمها بوی گرسنگی آید، از هفت اندام ایشان بوی طاعت آید تنهاشان در نماز، دلهاشان با نیاز، جانهاشان در راز، مهر مهر بر دل نهاده، خواست خود بغارت اندوه داده، یکسروا خدمت ما پرداخته! فرمان آید از جبّار کائنات که: این‌ها آنند که بعضی از شما در حقّ ایشان گفتند: أَ تَجْعَلُ فِیها مَنْ یُفْسِدُ فِیها وَ یَسْفِکُ الدِّماءَ و من ایشان را جواب دادم که: إِنِّی أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ معاشر المسلمین امشب مقرّبان آسمان سلام حقّ ببندگان میرسانند و انوار و آثار رحمت بر سر امّت محمد (ص) می‌افشانند. طاعات با تقصیر می‌پذیرند و معاصی بیشمار می‌آمرزند. بیایید تا ما نیز نیاز خود عرضه کنیم و بجمع گوئیم: خداوندا بحرمت سیّد مختار، بحرمت اتقیا و ابرار، بحرمت مهاجر و انصار، که ما را درین شب بزرگوار از خلعت رحمت نصیبی تمام ارزانی دار، و معاصی ما از ما درگذار، و همه را برسان بدار القرار، یا جلیل و یا جبّار، یا کریم و یا غفّار.

Лами икни аллазӣнаи кФрўои ман أҳли алкитобу алмшркини мунфакин ногрўидгони ҷуҳудону тарсоёну мушрикони араби бунаи хўоҳстнди гашт аз куфру ширки хеш ҳатто тأтиҳми албина ( 1 ) то боишон омад кори равшану нишони пайдоу марди устувор .

لَمْ یَکُنِ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ وَ الْمُشْرِکِینَ مُنْفَکِّینَ ناگرویدگان جهودان و ترسایان و مشرکان عرب بنه خواهستند گشت از کفر و شرک خویش حَتَّی تَأْتِیَهُمُ الْبَیِّنَةُ (۱) تا بایشان آمد کار روشن و نشان پیدا و مرد استوار.

Расӯли ман аллоҳи пайғомбарӣ аз худои итлўои сҳФои мутаҳҳара то мехонд бар эшон саҳифаҳоу номаҳои пок дошта аз дурӯғу ғалату тафовуту ихтилоф .

رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ پیغامبری از خدای یَتْلُوا صُحُفاً مُطَهَّرَةً تا میخواند بر ایشان صحیفه‌ها و نامه‌های پاک داشته از دروغ و غلط و تفاوت و اختلاف.

Фӣҳо кутуби қима ( 2 ) дар он саҳифаҳо набиштаҳост , ҳукмҳои дурусти пояндау пои барҷоӣ .

فِیها کُتُبٌ قَیِّمَةٌ (۲) در آن صحیفه‌ها نبشته‌هاست، حکم‌های درست پاینده و پا برجای.

Ва мо тафарруқи аллазӣнаи أўтўои алкитоби ду гуруҳ нашуданд ҷуҳудон дар кор ӯ إлои ман баъди мо ҷоءтҳми албина ( 3 ) магари пас онкӣ боишон омад ва ошкоро шуд эшонро пайғомбарӣу устуворӣу рости суханӣ ӯ .

وَ ما تَفَرَّقَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتابَ دو گروه نشدند جهودان در کار او إِلَّا مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَیِّنَةُ (۳) مگر پس آنکه بایشان آمد و آشکارا شد ایشان را پیغامبری و استواری و راست سخنی او.

Ва мо أмрўо ва нафармуданд мардумонро إлои лиъбдўои аллоҳи магари онро ки аллоҳро парастанд мухлисин ?лаи аддӣн пок медоранд ӯро дайну кирдори хуши ҳнФоءи мусулмонони поки дайнону иқимўои алслоаҳу намоз бпоӣ доранд бҳнгому иؤтўои алзкоаҳ ва аз мол зкоаҳ диҳанду злки дайни алқимаҳ ( 4 )у дайн поянда инаст .

وَ ما أُمِرُوا و نفرمودند مردمان را إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللَّهَ مگر آن را که اللَّه را پرستند مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ پاک میدارند او را دین و کردار خوش حُنَفاءَ مسلمانان پاک دینان وَ یُقِیمُوا الصَّلاةَ و نماز بپای دارند بهنگام وَ یُؤْتُوا الزَّکاةَ و از مال زکاة دهند وَ ذلِکَ دِینُ الْقَیِّمَةِ (۴) و دین پاینده اینست.

إни аллазӣнаи кФрўои эшон ки бнгрўиднди ман أҳли алкитобу алмшркин аз ҷуҳуду тарсоу анбози гирон бо худои фии нори ҷаҳаннам дар оташ дӯзаханд холидин фӣҳо ҷовдон дар он أўлӣки ҳам шари албриаҳ ( 5 ) эшон бтарин ҳама офаридагонанд .

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا ایشان که بنگرویدند مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ وَ الْمُشْرِکِینَ از جهود و ترسا و انباز گیران با خدای فِی نارِ جَهَنَّمَ در آتش دوزخ‌اند خالِدِینَ فِیها جاودان در آن أُولئِکَ هُمْ شَرُّ الْبَرِیَّةِ (۵) ایشان بترین همه آفریدگان‌اند.

إни аллазӣнаи омнўоу ъмлўои алсолҳоти эшон ки бгрўиднд ва кирдорҳои нек карданд أўлӣки ҳам хайри албриаҳ ( 6 ) эшон беҳинаи ҳама офаридагонанд .

إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ ایشان که بگرویدند و کردارهای نیک کردند أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ (۶) ایشان بهینه همه آفریدگان‌اند.

Ҷзоؤҳм ъанд рбҳми подоши эшон бнздики худованди эшон ҷиноти адани биҳиштҳои ҳмишӣаст тҷрии ман таҳтҳо алأнҳор меравад зери дарахти он ҷӯйҳои равони холидин фӣҳо أбдо ( 7 ) эшон ҷовидон дар он ҳамеша .

جَزاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ پاداش ایشان بنزدیک خداوند ایشان جَنَّاتُ عَدْنٍ بهشت‌های همیشی است تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ میرود زیر درخت آن جویهای روان خالِدِینَ فِیها أَبَداً (۷) ایشان جاویدان در آن همیشه.

Разии аллоҳи анҳуам аллоҳ аз эшон хушнӯду рзўои анҳу ва эшон аз аллоҳи хушнӯди злки лмни хашии раба ( 8 ) ин подош ӯ рост ки худоиро донад ва азу битарсад .

رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ اللَّه از ایشان خشنود وَ رَضُوا عَنْهُ و ایشان از اللَّه خشنود ذلِکَ لِمَنْ خَشِیَ رَبَّهُ (۸) این پاداش او راست که خدای را داند و ازو بترسد.