Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим « бисмии аллоҳ » калимаи азои самъҳо алъосўни нсўои злтҳми фии ҷанби раҳматау азои самъҳо алъобдўни нсўои сўлтҳми фии ҷанби алҳитаҳ , калимаи ман самъҳо мо ғодрти ?лаи шғлои алои кФтаҳ . Ва лои умарои алои аслҳтаҳу лои знбои алои ғФртаҳу лои арбои алои қзтаҳ .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ «بسم اللَّه» کلمة اذا سمعها العاصون نسوا زلّتهم فی جنب رحمته و اذا سمعها العابدون نسوا صولتهم فی جنب الهیّته، کلمة من سمعها ما غادرت له شغلا الّا کفته. و لا امرا الّا اصلحته و لا ذنبا الّا غفرته و لا اربا الّا قضته.

Номи худовандӣ ки ҷуз аз ваии худоӣ на , ва дар ҳукми вай чун ва чарое на ,у ҷузи бнўр ӯ касро равшаноӣ на ,у ҷузи болҳом ӯ касро тавоноӣ на , ва бо ҳукм ӯ касро тавоноӣ на ,у ҷузи бҳдоит ӯ касро бенаӣ на . Азизаст ин ном ки дилҳоро инсаст , ва ҷонҳоро пайғом , аз дӯсти ёдгор ва бар ҷони ошиқони салом . Дар ҳаждаҳи ҳазор олами каси натавонад ки қадам бар бисоти тавфиқ наад магари бмдди лутфи ин ном . Касро дар ҳар ду сарои зиндагӣ мусаллам набӯд магари бръоиту ҳимояти ин ном . Дар ҳафт осмон ва ҳафт замини каси мақбул ҳазрат наомад , магари боқарори ин ному каси маҳҷӯри даргоҳ иззат нагашт магар бонакор ин ном .

نام خداوندی که جز از وی خدایی نه، و در حکم وی چون و چرایی نه، و جز بنور او کس را روشنایی نه، و جز بالهام او کس را توانایی نه، و با حکم او کس را توانایی نه، و جز بهدایت او کس را بینایی نه. عزیز است این نام که دلها را انس است، و جانها را پیغام، از دوست یادگار و بر جان عاشقان سلام. در هجده هزار عالم کس نتواند که قدم بر بساط توفیق نهد مگر بمدد لطف این نام. کس را در هر دو سرای زندگی مسلّم نبود مگر برعایت و حمایت این نام. در هفت آسمان و هفت زمین کس مقبول حضرت نیامد، مگر باقرار این نام و کس مهجور درگاه عزّت نگشت مگر بانکار این نام.

Изл ба ксироу иҳдӣ ба ксиро .

یُضِلُّ بِهِ کَثِیراً وَ یَهْدِی بِهِ کَثِیراً.

Қавла :у алъодёти збҳои ин одӣот ки аллоҳ қисм бидон ёд кард , ё асбҳои ғозёнанд , ё роҳилаҳои ҳоҷён чун мураккабҳои эшонро ин шараф ва манзалатаст ки аллоҳи таъолӣ қисм бидон ёд кунад . Шарафу манзалати ғозёну ҳоҷён , худ ки донад ғояту ниҳояти ону кадоми забон иборат кунад аз дараҷоту каромоти эшон ? ! оре ҳар ки дар роҳи тоъат ӯ равад аҷаб набошад , ки дар риояту аноят ӯ бошад . Он ғозӣ ки дар маъракаи ибтол ва дар мақоми қаттол аз баҳри эъзози дайни ислому аълоъи калимаи ҳақи микўшд , тани сиблату дил фидо карда . Ва синаи азизи худ ҳадафи тири душмани сохта , ва он ҳоҷӣ ки табли раҳили фурӯи кӯфтау хону монро видоъ карда , ва рӯй ббодиаҳи мардуми хори ниҳода , зёъу асбобро зойеъ гузошта , ва бо майлҳои бодияи дӯстии гирифта , ба каъбаи мушаррафи муқаддаси расида , рдоءи таҷред бар афканда , лаббайк тФрид зада онҳо ки бад-ӣн сифатанд зоирон ҳақанд . Ва ҳақаст бар худованди Карим ки қосидони даргоҳи худроу зоирони ҳазрати иззатро бинавозад ва бо эшон каромат кунад . Фардо дар ҳзираҳи қудси эшонро сохта , коси инси халъат висол ёфта , аз худованди зўи алҷлол дар равзаи ризвон бар тахти бахти такяи занон , дар маҷмаъи рӯҳу райҳон , дидори зўи алҷлоли аён , эшон меҳмонон ҳақанд ,у ҳақи эшонро мизбон .

قوله: وَ الْعادِیاتِ ضَبْحاً این عادیات که اللَّه قسم بدان یاد کرد، یا اسبهای غازیان‌اند، یا راحله‌های حاجیان چون مرکبهای ایشان را این شرف و منزلت است که اللَّه تعالی قسم بدان یاد کند. شرف و منزلت غازیان و حاجیان، خود که داند غایت و نهایت آن و کدام زبان عبارت کند از درجات و کرامات ایشان؟! آری هر که در راه طاعت او رود عجب نباشد، که در رعایت و عنایت او باشد. آن غازی که در معرکه ابطال و در مقام قتال از بهر اعزاز دین اسلام و اعلاء کلمه حقّ میکوشد، تن سبیل و دل فدا کرده. و سینه عزیز خود هدف تیر دشمن ساخته، و آن حاجی که طبل رحیل فرو کوفته و خان و مان را وداع کرده، و روی ببادیه مردم خوار نهاده، ضیاع و اسباب را ضایع گذاشته، و با میلهای بادیه دوستی گرفته، به کعبه مشرّف مقدّس رسیده، رداء تجرید بر افکنده، لبّیک تفرید زده آنها که بدین صفت‌اند زائران حقّ‌اند. و حقّ است بر خداوند کریم که قاصدان درگاه خود را و زائران حضرت عزّت را بنوازد و با ایشان کرامت کند. فردا در حظیره قدس ایشان را ساخته، کاس انس خلعت وصال یافته، از خداوند ذو الجلال در روضه رضوان بر تخت بخت تکیه زنان، در مجمع روح و ریحان، دیدار ذو الجلال عیان، ایشان مهمانان حقّ‌اند، و حقّ ایشان را میزبان.

إни алإнсони лрбаҳи лкнўди мавзе қисмаст . Аллоҳи савганд ёд мекунад ки : ин одамии кнўд ва кФўраст . Носипосу нопок аз кори дайн , ҳамеша ғофилу бҷҳлу ҳирсу бухли ноил . Рӯзи равшани бгноаҳ сиёҳ кардау шаб дароз бихоб ғифлат кӯтоҳ карда .

إِنَّ الْإِنْسانَ لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ موضع قسم است. اللَّه سوگند یاد می‌کند که: این آدمی کنود و کفور است. ناسپاس و ناپاک از کار دین، همیشه غافل و بجهل و حرص و بخل نائل. روز روشن بگناه سیاه کرده و شب دراز بخواب غفلت کوتاه کرده.

Даргоҳ худованд гузошта . Ва рӯй бхимаҳ ва харгоҳ карда шод бидонаст ки соли нав дар ояду шодяши биафзояд . Худ надонад ва на андешад ки ҳар нафасӣ ки бар май оради гомии бмрги наздик тар мешавад . Ва ҳар рӯзии манзилӣ аз роҳи охирати боз май барад :

درگاه خداوند گذاشته. و روی بخیمه و خرگاه کرده شاد بدانست که سال نو در آید و شادیش بیفزاید. خود نداند و نه اندیشد که هر نفسی که بر می‌آرد گامی بمرگ نزدیک‌تر می‌شود. و هر روزی منزلی از راه آخرت باز می‌برد:

أи Флои иълми إзои бъсри мо фии алқбўру ҳсли мо фии алсдўр . Нмидонди ин мардум ки чаҳ ақабаҳо дар пеш дорад . Ки бар он гузар мебояд кард ? аз сакароти маргу зулмоти гӯру ҳсроти қиёмату фазаъоти дӯзаху даракоти зиндон ! расӯли худо ( с ) мегуяд : « луи тълмўни мо аълами лзҳктми қлилоу лбкитми ксироу луи тааллуми албҳоӣми ман аламути мо иълмаҳи ибни одами мо аклтми смино » .

أَ فَلا یَعْلَمُ إِذا بُعْثِرَ ما فِی الْقُبُورِ وَ حُصِّلَ ما فِی الصُّدُورِ. نمیداند این مردم که چه عقبه‌ها در پیش دارد. که بر آن گذر می‌باید کرد؟ از سکرات مرگ و ظلمات گور و حسرات قیامت و فزعات دوزخ و درکات زندان! رسول خدا (ص) میگوید: «لو تعلمون ما اعلم لضحکتم قلیلا و لبکیتم کثیرا و لو تعلم البهائم من الموت ما یعلمه ابن آدم ما اکلتم سمینا».

Агар ончии маро бар он дидор афтодаст шуморо бъшри ъшири он дидор будӣ , рӯзу шаби дидаи шумо ашки бор будӣу хандаи шумо андак ва гиристан бисёр будӣ . Ва агар ин ҳайвонҳоу бҳоӣми номукаллаф ва ин сутурон ки бо эшон хитоб ва итоб нест ва бар эшон амр ва наҳй нест ва эшонро савоб ва уқоб нест аз ин ҳадиси марги он миқдори бдонстндӣ ки одамиён донистаанд , кас аз гӯшти эшон луқмае чарб нахурдӣ ки аз биму боки марги зор ва назор гаштандӣ . Ва аз роҳату лиззати алафҳои хеш безор шудандӣ ! мискини одамӣ бе ҳазараст аз онкӣ бе хабараст , хабар надорад аз онкӣ хатар надорад . Он рӯзи бидонад ки дониш суд надорад . Он гуҳ дарёбад ки дарёфтро Фоӣдаҳ набӯд !

اگر آنچه مرا بر آن دیدار افتادست شما را بعشر عشیر آن دیدار بودی، روز و شب دیده شما اشک بار بودی و خنده شما اندک و گریستن بسیار بودی. و اگر این حیوانها و بهائم نامکلّف و این ستوران که با ایشان خطاب و عتاب نیست و بر ایشان امر و نهی نیست و ایشان را ثواب و عقاب نیست از این حدیث مرگ آن مقدار بدانستندی که آدمیان دانسته‌اند، کس از گوشت ایشان لقمه‌ای چرب نخوردی که از بیم و باک مرگ زار و نزار گشتندی. و از راحت و لذّت علفهای خویش بیزار شدندی! مسکین آدمی بی‌حذرست از آنکه بی‌خبرست، خبر ندارد از آنکه خطر ندارد. آن روز بداند که دانش سود ندارد. آن گه دریابد که دریافت را فائده نبود!