Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим « бисмии аллоҳ » калимаи ғаюраи лои ислҳи лзкрҳои алонсони масӯни ман аллғўу алғибаҳ . Ва лои ислҳи бмърФтҳои алои қалби мҳрўси ани алғФлаҳу алғибаҳу лои ислҳи лмҳбтҳои алои рӯҳи маҳфӯзаи ани алълоқаҳу алҳҷбаҳ .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ «بسم اللَّه» کلمة غیورة لا یصلح لذکرها الانسان مصون من اللّغو و الغیبة. و لا یصلح بمعرفتها الّا قلب محروس عن الغفلة و الغیبة و لا یصلح لمحبّتها الّا روح محفوظة عن العلاقة و الحجبة.

Номи худовандӣ ки азизаст ном ӯ . Азимаст анъом ӯ қадимаст калом ӯ , ширинаст пайғом ӯ , ҳар заррае аз заррот олам далеласт бар ҷалолу икром ӯ , ҳар куҷо шоҳӣаст нақши бандагӣ бар ҷабину эълом ӯ . Ҳар куҷо дарвешӣаст мавлои онҷо ки дили пари ҳасрат беком ӯ . Худовандӣ ки замин хизмат накушуд бори неъмат ӯ , осмони шукр бар нтобад аъбоءи амонати миннат ӯ , даст васф нарасад бшохи наъти ҷалоли самадят ӯ , чашм идрок набинад Суҳайли фалаки ҷамоли аҳадят ӯ , хавотири змоӣру сроӣри асрор дар наёбади дқоӣқи ҳқоӣқ ӯ . Кисвати иборату ишорат муҳӣт нашавад бўсФи иззату кбрёء ӯ .

نام خداوندی که عزیزست نام او. عظیم است انعام او قدیم است کلام او، شیرین است پیغام او، هر ذرّه‌ای از ذرّات عالم دلیلست بر جلال و اکرام او، هر کجا شاهیست نقش بندگی بر جبین و اعلام او. هر کجا درویشی است مولی آنجا که دل پر حسرت بی کام او. خداوندی که زمین خدمت نکشد بار نعمت او، آسمان شکر بر نتابد اعباء امانت منّت او، دست وصف نرسد بشاخ نعت جلال صمدیّت او، چشم ادراک نبیند سهیل فلک جمال احدیّت او، خواطر ضمائر و سرائر اسرار در نیابد دقائق حقائق او. کسوت عبارت و اشارت محیط نشود بوصف عزّت و کبریاء او.

Пер тариқат гуфт : илоҳии ту онӣ ки худ гФтичнон ки худ гуфтӣ чунонӣ , азими шонеу қадими эҳсонӣ , азизу султонӣ , дёну меҳрбонии ҳам наоне ҳам аёнӣ , дидаро наонеу ҷонро аёнӣ . Ман сазоӣ ту надонам ту доне .

پیر طریقت گفت: الهی تو آنی که خود گفتیچنان که خود گفتی چنانی، عظیم شانی و قدیم احسانی، عزیز و سلطانی، دیّان و مهربانی هم نهانی هم عیانی، دیده را نهانی و جان را عیانی. من سزای تو ندانم تو دانی.

Қавлаи таъолӣ : ?вили лкли ҳамзаи лмзаҳи аллоҳи таъолӣу тақаддус хабар медиҳад аз қавмӣ ки ҳиммату ҳарфати эшон дар дунёи ҳамаи ҷамъи мол буд . Рӯзгору авқоти хеш дар таҳсили мол аз ҳар ваҷҳ ки бошад . Мустағриқ дошта . Баҳри сӯии даст ҳаме зананд ва аз ҳарому шубҳаи нпрҳизнд . Пайваста дар чанги озу ҳирси гирифтор шуда , қарини такаббур ва тҷбр гашта , туғёну адуон рӯй боишон ниҳода , ҳар яке аз эшон чун фиръавнии ғарқи тӯфон туғён гашта . ё чун қорунии қарини фасоду ҳалок шуда . Молу неъмати нои роҳи дайн бар эшон зада . Ва қадам бар хати хатои ниҳодау майл аз тоъату ибодати бгрдонидаҳ . Чун худро бар бисоти нишоти тавонгарӣ бенанд ,у Иблиси нафхаи кибр дар бинии эшон дамад , тоғӣ ва боғӣ шаванд . Чунон ки раб алъзаҳ гуфт : إни алإнсони литғии أни роаҳи астғнӣ . Дар халқ худо бичишам ҳақорат нигаранд , бтнозӣу ҳмозӣ бо мардум зиндагонӣ кунанд , ҳамвора айби эшон ҷӯянд , бар даравишон афсӯс доранд , бар бегуноҳ бӯҳтон ниҳанд , дар зоҳир ҳасад баранд , дар ботин ғайбат кунанд . Раб Алъоламин гуфт : ?вили эшонро ки сифат эшон инасту амали эшон чунинаст . Эшон равшаноӣ дида деванд . Чашму чароғ Иблисанд .

قوله تعالی: وَیْلٌ لِکُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ اللَّه تعالی و تقدّس خبر میدهد از قومی‌ که همّت و حرفت ایشان در دنیا همه جمع مال بود. روزگار و اوقات خویش در تحصیل مال از هر وجه که باشد. مستغرق داشته. بهر سوی دست همی‌زنند و از حرام و شبهه نپرهیزند. پیوسته در چنگ آز و حرص گرفتار شده، قرین تکبّر و تجبّر گشته، طغیان و عدوان روی بایشان نهاده، هر یکی از ایشان چون فرعونی غرق طوفان طغیان گشته. یا چون قارونی قرین فساد و هلاک شده. مال و نعمت نا راه دین بر ایشان زده. و قدم بر خط خطا نهاده و میل از طاعت و عبادت بگردانیده. چون خود را بر بساط نشاط توانگری بینند، و ابلیس نفخه کبر در بینی ایشان دمد، طاغی و باغی شوند. چنان که ربّ العزّة گفت: إِنَّ الْإِنْسانَ لَیَطْغی‌ أَنْ رَآهُ اسْتَغْنی‌. در خلق خدا بچشم حقارت نگرند، بطنّازی و همّازی با مردم زندگانی کنند، همواره عیب ایشان جویند، بر درویشان افسوس دارند، بر بی‌گناه بهتان نهند، در ظاهر حسد برند، در باطن غیبت کنند. ربّ العالمین گفت: وَیْلٌ ایشان را که صفت ایشان اینست و عمل ایشان چنین است. ایشان روشنایی دیده دیواند. چشم و چراغ ابلیس‌اند.

Ошиқи ишва хешанд шефтаи раъное хешанд .

عاشق عشوه خویش‌اند شیفته رعنایی خویش‌اند.

Иҳсби أни молаи أхлдаҳ ҳаме пиндоранд ки ҷовиди дарин дунё хоҳанд буд .

یَحْسَبُ أَنَّ مالَهُ أَخْلَدَهُ همی‌پندارند که جاوید درین دنیا خواهند بود.

Ва он мол ҳамеша бо эшон хоҳад монад .

و آن مال همیشه با ایشان خواهد ماند.

Куллан на чунонаст ки мепиндоранд ва на чунонаст ки май биўснд . Линбзни фии алҳтмаҳи ҳқо ки эшонро дар қиёмат бдўзх андозанд , бхўорӣу зорӣ дар даракаи ҳтмаҳ боз доранд .

کَلَّا نه چنانست که می‌پندارند و نه چنانست که می‌بیوسند. لَیُنْبَذَنَّ فِی الْحُطَمَةِ حقّا که ایشان را در قیامت بدوزخ اندازند، بخواری و زاری در درکه حطمه باز دارند.

Дасту пой дар ғул карда . Дар занҷири ҳафтод газӣ кашида , аз раҳмати ҳақи навмед шуда .

دست و پای در غل کرده. در زنجیر هفتاد گزی کشیده، از رحمت حقّ نومید شده.

Ва мо أдроки мо алҳтмаҳ ва ту чаҳ доне эй Муҳамад ки он « ҳтмаҳ » чаҳ саъб даракӣаст аз даракоти дӯзах ? ва чаҳ сӯзанда оташӣаст нори аллоҳи алмўқдаҳ ?

وَ ما أَدْراکَ مَا الْحُطَمَةُ و تو چه دانی ای محمد که آن «حطمه» چه صعب درکی است از درکات دوزخ؟ و چه سوزنده آتشی است نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ؟

Агар бмқдори заррае аз он оташ дар дунё пайдо шавад . Ҳамаи аҳл дунё бисӯзанду кӯҳҳо бгдозд ва базмин фурӯ шавад . Пас чун буд ҳол касе ки дар миёни он оташ буд ? бар он сифат ки раб алъзаҳ гуфт : إнҳои алайҳими мؤсдаҳи фии амди ммддаҳ аммо бзбони аҳли ишорат бар завқи аҳли фаҳми нори аллоҳ алмўқдаҳ онаст ки : « пери тариқат » гуфт : нори азрмҳои сФўи алмҳбаҳи Фнғсти алъиш . Ва салбати алслўаҳу лами инҳнҳҳои мъзи дуни аллқоء . Ҳоли он ҷавонмард тариқатаст , ҳусайни Мансур , қудси аллоҳи рӯҳа , гуфт : ҳафтод соли оташи нори аллоҳи алмўқдаҳ дар ботин мо заданд то онро сӯхта карданд , акнӯн қдоҳи вақти ано алҳақ шарарӣ берун дод , дар он сӯхта афтоду ҳама дар гирифту сӯхтаро шарарии бас . Муошир алмуслимӣн куҷост дилии сӯхтаи нори аллоҳи алмўқдаҳ то дар вақти саҳар аз зиноад « инзли аллоҳ » оташӣ дар вай уфтад , гӯйанд : ин сӯхтаи оташ муҳаббатаст ?у забони ҳол муҳиб мегуяд :

اگر بمقدار ذرّه‌ای از آن آتش در دنیا پیدا شود. همه اهل دنیا بسوزند و کوه‌ها بگدازد و بزمین فرو شود. پس چون بود حال کسی که در میان آن آتش بود؟ بر آن صفت که ربّ العزّة گفت: إِنَّها عَلَیْهِمْ مُؤْصَدَةٌ فِی عَمَدٍ مُمَدَّدَةٍ امّا بزبان اهل اشارت بر ذوق اهل‌ فهم نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ آنست که: «پیر طریقت» گفت: نار اضرمها صفو المحبّة فنغصت العیش. و سلبت السّلوة و لم ینهنهها معزّ دون اللّقاء. حال آن جوانمرد طریقت است، حسین منصور، قدّس اللَّه روحه، گفت: هفتاد سال آتش نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ در باطن ما زدند تا آن را سوخته کردند، اکنون قدّاح وقت انا الحقّ شرری بیرون داد، در آن سوخته افتاد و همه در گرفت و سوخته را شرری بس. معاشر المسلمین کجاست دلی سوخته نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ تا در وقت سحر از زناد «یُنَزِّلَ اللَّهُ» آتشی در وی افتد، گویند: این سوخته آتش محبّت است؟ و زبان حال محبّ میگوید: