Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими исми ғании ман атоъаҳи ағноаҳ ва ман холоваи азоъаҳу ақмоаҳ , исми азизи ман воФқаҳи рқоаҳи илои алртбаҳи алълёء , ва ман холоваи илқоаи фии алмҳнаҳи алкбрӣ .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم غنیّ من اطاعه اغناه و من خالفه اضاعه و اقماه، اسم عزیز من وافقه رقّاه الی الرّتبة العلیاء، و من خالفه القاه فی المحنة الکبری.

Номи худовандии азим . Ҷаббори номдори Карим , қаҳҳори кирдигори ҳаким . Худовандӣ ки рақами қалами қзоء ӯ бҳичи об мансӯх нагардад . Ҷабборӣ ки тири тақдир ӯ биспур ҳеҷ офарӣда мндФъ нашавад , карӣмӣ ки фазли ъмим ӯ дар ҳеҷ меъёр нагунҷад , раҳимӣ ки эҳсони қадим ӯ ҳеҷ мизон насинҷид . Хотир агар чаҳ ҳодӣу доҳӣ буд дар лмъоти анвори сбҳоти ҷалол ӯ гумроҳ шавад . Шукр агар чаҳ бо тӯлу арз буд , дар фазлу эҳсону тӯлу имтинон ӯ кӯтоҳ гардад . Ақл агар чаҳ комилу вофир буд , дар дарёии илм ӯ ғариқ гардад . Ваҳму фаҳм агар чаҳ бо ҳадату Фтнт буд , дар анвори ҷалолу ҷамол ӯ ҳариқ шавад .

نام خداوندی عظیم. جبّار نامدار کریم، قهّار کردگار حکیم. خداوندی که رقم قلم قضاء او بهیچ آب منسوخ نگردد. جبّاری که تیر تقدیر او بسپر هیچ آفریده مندفع نشود، کریمی که فضل عمیم او در هیچ معیار نگنجد، رحیمی که احسان قدیم او هیچ میزان نسنجد. خاطر اگر چه هادی و داهی بود در لمعات انوار سبحات جلال او گمراه شود. شکر اگر چه با طول و عرض بود، در فضل و احسان و طول و امتنان او کوتاه گردد. عقل اگر چه کامل و وافر بود، در دریای علم او غریق گردد. وهم و فهم اگر چه با حدّت و فطنت بود، در انوار جلال و جمال او حریق شود.

Пери тариқати қудси рӯҳа , бад-ӣни маънии сухании мухтасар бошорт гуфта баси нағзу баси аҷаб . Гуфт : аз ҷамолу ҷалоли дӯст касе лиззат ёбад каш дида бозаст , мсҳўби лами изл бо соҳиби лами икн бад созаст .

پیر طریقت قدّس روحه، بدین معنی سخنی مختصر باشارت گفته بس نغز و بس عجب. گفت: از جمال و جلال دوست کسی لذّت یابد کش دیده بازست، مصحوب لم یزل با صاحب لم یکن بد سازست.

Қавлаи таъолӣ : أи ламтар Киеви феъли рбки бأсҳоби алФил эй Муҳамад нанигарӣ ва на бинии ту асҳоби филро ки бо эшон чаҳ кардем , ва эшонро чун киштем ,у дамор аз эшон чун бар оварадем ? қавмӣ буданд бар пушти ҳайвони кӯҳи ҳайкали мавҷи пайкари қасди хона мо карданд ва бар ъдту созу олати худ эътимод карданд , то мо аз хзоӣни қаҳри худ мурғакӣ чанд заъиф фиристодем то эшонро ҳалок карданд . Ва оташи қаҳру сиёсати мо дар эшон заданд ки :у أрсли алайҳими тирои أбобили трмиҳми бҳҷораҳи ман сҷили мо он қаҳҳор ва ҷабборем ки ҳар киро хоҳеми баҳр чаҳ хоҳем қаҳр кунем . Намруди лъинро пашша Эй фиристем то сазои вай дар канори вай наад . Фиръавни тоғиро ки даъвӣ худоӣ карду соҳирон бо саҳари азим ҷамъ кард , порае чӯб аз ҳазрат худ фиристодем то қадари эшон бо эшон намӯд . эй Муҳамади он снодиди Қурайшу рؤсоءи куфр ки қасди ҳалок ту карданду туро аз ватан худ битохтанд ва бар андешаи ҳалок кардан ту бар паии ту берун омаданд ва ту бо садиқ дар он ғори ғайрати рафта , набинӣ ки мо анкабутии заъифро бшҳнгии ту чун фиристодем ?

قوله تعالی: أَ لَمْ تَرَ کَیْفَ فَعَلَ رَبُّکَ بِأَصْحابِ الْفِیلِ ای محمد ننگری و نه بینی تو اصحاب فیل را که با ایشان چه کردیم، و ایشان را چون کشتیم، و دمار از ایشان چون بر آوردیم؟ قومی بودند بر پشت حیوان کوه هیکل موج پیکر قصد خانه ما کردند و بر عدّت و ساز و آلت خود اعتماد کردند، تا ما از خزائن قهر خود مرغکی چند ضعیف فرستادیم تا ایشان را هلاک کردند. و آتش قهر و سیاست ما در ایشان زدند که: وَ أَرْسَلَ عَلَیْهِمْ طَیْراً أَبابِیلَ تَرْمِیهِمْ بِحِجارَةٍ مِنْ سِجِّیلٍ ما آن قهّار و جبّاریم که هر که را خواهیم بهر چه خواهیم قهر کنیم. نمرود لعین را پشه‌ای فرستیم تا سزای وی در کنار وی نهد. فرعون طاغی را که دعوی خدایی کرد و ساحران با سحر عظیم جمع کرد، پاره‌ای چوب از حضرت خود فرستادیم تا قدر ایشان با ایشان نمود. ای محمد آن صنادید قریش و رؤساء کفر که قصد هلاک تو کردند و ترا از وطن خود بتاختند و بر اندیشه هلاک کردن تو بر پی تو بیرون آمدند و تو با صدّیق در آن غار غیرت رفته، نبینی که ما عنکبوتی ضعیف را بشحنگی تو چون فرستادیم؟

То дасти даъовӣу аботили эшон фурӯи баст ! мо он худовандем ки дар роҳи мо анкабутӣ шаҳнагӣ кунад , мурғӣ муборизӣ кунад , пашшае сипоҳ солорӣ кунад , ғории роз дорӣ кунад , ъсоӣӣ дар саҳройӣ аждаҳое кунад , обӣ фармонбардорӣ кунад , оташӣ мӯнисӣ кунад , дарахтии сабзи машъала дорӣ кунад , сегӣ ошиқӣ кунад , мӯрӣ музаккарӣ кунад , сангӣ мсбҳӣ кунад , касро бо қаҳри мо тоўстн нест ва аз азобу уқоби мо раҳоӣ ҷустан нест . Даври афтоданд ва ғалат пиндоштанд асҳоби фил ки қасди тахриби хона мо карданд , хонае ки тарози азоФти байти аллоҳ бар остини эъзоз ӯ кашида , аз санг бар оварда , лекини миғнотиси дилҳои муъминони сохта ! иброҳӣму Исмоилро гуфтем ки : марои хонае банно кунед бўоди ғайри зии заръ аз муштии санги хора , аз як ҷониб ӯ бар бениҳоят ва аз як ҷониб ӯ баҳр беғоят . Агар хонае будӣ аз ёқӯту лаълу забарҷад ё дар миёни бисотину риёзу анҳору ашҷор будӣ , агар касе буи майл кардӣ аҷаб набӯдӣ , аҷаб онаст ки муштии санг бар ҳам ниҳоду бодияи мардуми хори роҳи ваии сохта ва сад ҳазор аъробии ҷилфи сахти дил бераҳмат бар роҳи ваии нишонда ва он гуҳи оташи ишқи ушшоқ ҳар рӯзи тезтар ! гӯйии он каъбаи шмъисти афрӯхтау ҳоҷён парвонаанд бесабр гашта , аз ҳазор фарсанг мешитобанду парвонаи вори хештанро дарав месӯзанд , ва эшон ки бъзрии азуи боз мондаанд ва дар орзӯии ҷавору тавоф ӯ бгдохтаҳанд ин навҳа ҳаме кунанд :

تا دست دعاوی و اباطیل ایشان فرو بست! ما آن خداوندیم که در راه ما عنکبوتی شحنگی کند، مرغی مبارزی کند، پشه‌ای سپاه سالاری کند، غاری راز داری کند، عصائی در صحرایی اژدهایی کند، آبی فرمانبرداری کند، آتشی مونسی کند، درختی سبز مشعله داری کند، سگی عاشقی کند، موری مذکّری کند، سنگی مسبّحی کند، کس را با قهر ما تاوستن نیست و از عذاب و عقاب ما رهایی جستن نیست. دور افتادند و غلط پنداشتند اصحاب فیل که قصد تخریب خانه ما کردند، خانه‌ای که طراز اضافت بیت اللَّه بر آستین اعزاز او کشیده، از سنگ بر آورده، لیکن مغناطیس دلهای مؤمنان ساخته! ابراهیم و اسماعیل را گفتیم که: مرا خانه‌ای بنا کنید بِوادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ از مشتی سنگ خاره، از یک جانب او برّ بی‌نهایت و از یک جانب او بحر بی‌غایت. اگر خانه‌ای بودی از یاقوت و لعل و زبرجد یا در میان بساطین و ریاض و انهار و اشجار بودی، اگر کسی بوی میل کردی عجب نبودی، عجب آنست که مشتی سنگ بر هم نهاد و بادیه مردم خوار راه وی ساخته و صد هزار اعرابی جلف سخت دل بی‌رحمت بر راه وی نشانده و آن گه آتش عشق عشّاق هر روز تیزتر! گویی آن کعبه شمعیست افروخته و حاجیان پروانه‌اند بی‌صبر گشته، از هزار فرسنگ می‌شتابند و پروانه وار خویشتن را درو می‌سوزند، و ایشان که بعذری ازو باز مانده‌اند و در آرزوی جوار و طواف او بگداخته‌اند این نوحه همی کنند: