Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими бисмии аллоҳи калимаи самоъҳо иўҷби ллқлўби шФоءҳо ,у ллорўоҳи зиёҳо ,у ллосрори сноءҳоу ълоءҳо ,у болҳқи бқоءҳо , ъзи лисони зикрҳо ва аъз манеҳ ҷинони сҳбҳо , ва аъз манеҳ сари урфҳоу астأнси баҳо . Шодии муъминони дарин ҷаҳон аз самоъи ном ва калом ӯст , инси дӯстон дар он ҷаҳони блқоء ва салом ӯст . Ҳозои смоъки ман алъбди алқории ФкиФи смоъки ман алФрди алборӣ ? ҳозои смоъки ман алъбди фии дори алҳлк , ФкиФи смоъки ман алмалики фии дори алмалик ? ҳозои смоъку анати фии алхтр , ФкиФи смоъку анати фии алнзр ? ҳозои смоъку анати мақҳури мأсўр , ФкиФи смоъку анати фии дори алнўру алсрўри ман алшроби алтҳўр ? махмури фии мушоҳидаи алмалики алғФўр ! эй аҷабо , имрӯз дар сарои фано , дар баҳри хато , миёни мавҷи бало , аз самоъи номи дӯсти чандини роҳату лиззат май ёбии фардо дар сарои бақо , дар маҳали ризо , буқати лақо , чун номи дӯст аз дӯсти шинавии лиззату роҳати гӯйӣ чанд хоҳӣ ёфт ? ! он рӯзи банда дар равза ризо нишаста , бар тахти бахт такя зада , халъати рифъати пӯшида , бар бисоти нишоти оромидаҳ , аз ҳавзи кавсар шарбат ёфта шарбатӣ аз шери сифедтар , аз асали ширинтар , аз машки бўётр .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بسم اللَّه کلمة سماعها یوجب للقلوب شفاءها، و للارواح ضیاءها، و للاسرار سناءها و علاءها، و بالحقّ بقاءها، عزّ لسان ذکرها و اعزّ منه جنان صحبها، و اعزّ منه سرّ عرفها و استأنس بها. شادی مؤمنان درین جهان از سماع نام و کلام اوست، انس دوستان در آن جهان بلقاء و سلام اوست. هذا سماعک من العبد القارئ فکیف سماعک من الفرد البارئ؟ هذا سماعک من العبد فی دار الهلک، فکیف سماعک من الملک فی دار الملک؟ هذا سماعک و انت فی الخطر، فکیف سماعک و انت فی النّظر؟ هذا سماعک و انت مقهور مأسور، فکیف سماعک و انت فی دار النّور و السّرور من الشّراب الطّهور؟ مخمور فی مشاهدة الملک الغفور! ای عجبا، امروز در سرای فنا، در بحر خطا، میان موج بلا، از سماع نام دوست چندین راحت و لذّت می‌یابی فردا در سرای بقا، در محلّ رضا، بوقت لقا، چون نام دوست از دوست شنوی لذّت و راحت گویی چند خواهی یافت؟! آن روز بنده در روضه رضا نشسته، بر تخت بخت تکیه زده، خلعت رفعت پوشیده، بر بساط نشاط آرامیده، از حوض کوثر شربت یافته شربتی از شیر سفیدتر، از عسل شیرین‌تر، از مشک بویاتر.

Инаст ки раби Алъоламин бар Мустафо ( с ) миннати ниҳод , гуфт : إнои أътиноки алкўсри мо турои ҳавзи кавсари додем , то ташнагони умматро шароби диҳӣ . Шаробӣ бекидир , шорби он бескр , соқии он яке садиқи Акбар , яке форуқи анвар , яке Усмони азҳр , яке Муртазои анвари ашҳр ( ъ ) , инаст лафзи хабар ки содири гашт аз Сайиду солори башар ( с )у қил : إнои أътиноки алкўср эй аътиноки алхири алксир . эй меҳтари коинот , эй нуқтаи доӣраҳи ҳодисот , мо турои некии фаровони додем ки бФизи ҷӯади худ туро дар вуҷӯд оварадем . Ва сарои пардаи набуввати ту аз қоф то бқоФ боз кашидем ,у туро бар тахти бахт дар садри рисолати бншондим . Ва турои бмҳлии расонидем ки обу боду хоку оташ аз сифоти камолу ҷамоли ту мадад гирифт . Ҳалами ту хокро саботи афзуд , таҳорати ту обро сФўти афзуд , халқи ту бодро саховати афзуд , қӯти ту оташро ҳайбати афзуд .

اینست که ربّ العالمین بر مصطفی (ص) منّت نهاد، گفت: إِنَّا أَعْطَیْناکَ الْکَوْثَرَ ما ترا حوض کوثر دادیم، تا تشنگان امّت را شراب دهی. شرابی بی‌کدر، شارب آن بی‌سکر، ساقی آن یکی صدّیق اکبر، یکی فاروق انور، یکی عثمان ازهر، یکی مرتضی انور اشهر (ع)، اینست لفظ خبر که صادر گشت از سیّد و سالار بشر (ص) و قیل: إِنَّا أَعْطَیْناکَ الْکَوْثَرَ ای اعطیناک الخیر الکثیر. ای مهتر کاینات، ای نقطه دائره حادثات، ما ترا نیکی فراوان دادیم که بفیض جود خود ترا در وجود آوردیم. و سراپرده نبوّت تو از قاف تا بقاف باز کشیدیم، و ترا بر تخت بخت در صدر رسالت بنشاندیم. و ترا بمحلّی رسانیدیم که آب و باد و خاک و آتش از صفات کمال و جمال تو مدد گرفت. حلم تو خاک را ثبات افزود، طهارت تو آب را صفوت افزود، خلق تو باد را سخاوت افزود، قوّت تو آتش را هیبت افزود.

Дар баъзе осор овардаанд ки Сайид ( с ) дар шаби миъроҷ , чун хостанд ки ӯро бҳзрт аъло баранд , аз нахусти Ҷабраил ( ъ ) дар сқоиаҳи замзам ӯро таҳорат дод , он оби аввали взўء ӯ Ҷабраили бастаду пари худро бон мунаввар кард . Оби дувуми бмикоӣили супурд то бар зумраи малаъи аъло қисмат кард , оби сеюм бхзонаҳи ғайби супурд , захираи рӯзи растохезро .

در بعضی آثار آورده‌اند که سیّد (ص) در شب معراج، چون خواستند که او را بحضرت اعلی برند، از نخست جبرئیل (ع) در سقایه زمزم او را طهارت داد، آن آب اوّل وضوء او جبرئیل بستد و پر خود را بآن منوّر کرد. آب دوم بمیکائیل سپرد تا بر زمره ملأ اعلی قسمت کرد، آب سوم بخزانه غیب سپرد، ذخیره روز رستاخیز را.

Чун оташи дӯзахи фурӯғ бар ораду азоби зроми худ ошкоро кунад , Сайиди муқаррабони он оби сеюм взўءи он меҳтари олам ( с ) бар он ҳариқи ҷаҳаннами пошад то ором гираду лҳб ӯ фурӯи нишонду забона ӯ бҳҷоби худ боз шавад то осӣони умматро аз шарар ӯ зарарӣ набошад .

چون آتش دوزخ فروغ بر آرد و عذاب ضرام خود آشکارا کند، سیّد مقرّبان آن آب سوم وضوء آن مهتر عالم (ص) بر آن حریق جهنّم پاشد تا آرام گیرد و لهب او فرو نشاند و زبانه او بحجاب خود باز شود تا عاصیان امّت را از شرر او ضرری نباشد.

إнои أътиноки алкўср эй Муҳамад ! мо турои некуии фаровони бахшидем ки ном ту бардоштему овои ту баланд кардем . Доғӣ аз лутфи худ бар ҷавҳари фитрат ту ниҳодему номи ту штри сатр тавҳид кардем . эй Муҳамад ! ҷавҳари фитрати ту аз ҷавори қудси қадам ҳануз қадам дар тинат одам наниҳода буд ки мо муқаррабони ҳазратро васф ту кардему фазойилу шамоили ту эшонро гуфтем . Ту пайғомбарии уммии нодабири ҳаргизи бҳич китоб нарафта , ва ҳеҷ муаллимро надида ва на бҳичи китоб назар карда , турои илми аввалин ва охирин дар омухтем .

إِنَّا أَعْطَیْناکَ الْکَوْثَرَ ای محمد! ما ترا نیکویی فراوان بخشیدیم که نام تو برداشتیم و آوای تو بلند کردیم. داغی از لطف خود بر جوهر فطرت تو نهادیم و نام تو شطر سطر توحید کردیم. ای محمد! جوهر فطرت تو از جوار قدس قدم هنوز قدم در طینت آدم ننهاده بود که ما مقرّبان حضرت را وصف تو کردیم و فضایل و شمایل تو ایشان را گفتیم. تو پیغامبری امّی نادبیر هرگز بهیچ کتّاب نرفته، و هیچ معلّم را ندیده و نه بهیچ کتاب نظر کرده، ترا علم اوّلین و آخرین در آموختیم.

Ва шароеъи дайну аҳкоми ислому макорими ахлоқи туро баён кардем . Ҳар касро муъаллимӣ буд , муаллими ту мо будем . Ҳар касро мؤдбӣ буд , мؤдби ту мо будем .

و شرایع دین و احکام اسلام و مکارم اخلاق ترا بیان کردیم. هر کس را معلّمی بود، معلّم تو ما بودیم. هر کس را مؤدّبی بود، مؤدّب تو ما بودیم.

« адбнии рабии Фоҳсни тأдибӣ » хабар маърӯфаст ва дар кутуби сҳоҳи мстўру машҳур ки шаби миъроҷ чун бҳзрт расед , ҳақи ҷли ҷалола аз вай пурсед ва худ донотар : « ё Муҳамади фӣами ихтсми алмлأи алоълӣ » . Қол : « лои адрӣ » ! қол : « Фўзъи ядаи байни китфии Фўҷдти барадҳо байни сдиии Фълмти мо фии алсмоءу аларз .

«ادّبنی ربّی فاحسن تأدیبی» خبر معروف است و در کتب صحاح مسطور و مشهور که شب معراج چون بحضرت رسید، حقّ جلّ جلاله از وی پرسید و خود داناتر: «یا محمد فیم یختصم الملأ الاعلی». قال: «لا ادری»! قال: «فوضع یده بین کتفیّ فوجدت بردها بین ثدییّ فعلمت ما فی السّماء و الارض.

Гуфто : асарӣ аз осори ҷалоли зўи алҷлоли бсинаҳ ман расед , завқи ону рӯҳи он бҷон ман расед . Дили ман биФрўхт , атри муҳаббат бар сӯхт , илми аввалин ва охирин дар ман омухт . Инаст ҳақиқати кавсар , навохту каромат бешимур аз худованди Акбар . Қавла : фасли лрбку анҳр эй фасли лрбки салоаи алъиди явми алнҳр «у анҳр » нскк . эй Сайид чун рӯз ид ояд , намози иди бгзор , ва чун намоз кардӣ қурбон кун . Ин хитоб бо меҳтар оламаст , локини муроди бад-ӣн умматаст . Мегуяд : эй Сайид ончӣ фармудем биҷои ору умматро бифармоӣ то биҷои оранд , эшонро дар он хайрӣаст . « лаками фӣҳо хайр » . Ин хайр дар чаҳ чизаст ? Мустафо ( с ) баён кард , гуфт : агар марди муъмини пӯсти гӯсфанди пар зар кунад ва бдрўишон диҳад ҳануз бсўоби он як гӯсфанд нарасад ки рӯзи ид қурбон кунад . Мустафо ( с )ро пурседанд агар касе дарвеш буду тоқат қурбон надорад чаҳ кунад то савоби қурбон ӯро ҳосил шавад ? гуфт : « чаҳор ракаат намоз кунад , дар ҳар ракаатии як бор « алҳмд » хонду ёздаҳи бори сӯраи إнои أътиноки алкўсри аллоҳи таъолии савоби шаст қурбон дар девони вай сабт кунад .

گفتا: اثری از آثار جلال ذو الجلال بسینه من رسید، ذوق آن و روح آن بجان من رسید. دل من بیفروخت، عطر محبّت بر سوخت، علم اوّلین و آخرین در من آموخت. اینست حقیقت کوثر، نواخت و کرامت بی‌شمر از خداوند اکبر. قوله: فَصَلِّ لِرَبِّکَ وَ انْحَرْ ای فَصَلِّ لِرَبِّکَ صلاة العید یوم النّحر «وَ انْحَرْ» نسکک. ای سیّد چون روز عید آید، نماز عید بگزار، و چون نماز کردی قربان کن. این خطاب با مهتر عالم است، لکن مراد بدین امّت است. میگوید: ای سیّد آنچه فرمودیم بجای آر و امّت را بفرمای تا بجای آرند، ایشان را در آن خیری است. «لَکُمْ فِیها خَیْرٌ». این خیر در چه چیزست؟ مصطفی (ص) بیان کرد، گفت: اگر مرد مؤمن پوست گوسفند پر زر کند و بدرویشان دهد هنوز بثواب آن یک گوسفند نرسد که روز عید قربان کند. مصطفی (ص) را پرسیدند اگر کسی درویش بود و طاقت قربان ندارد چه کند تا ثواب قربان او را حاصل شود؟ گفت: «چهار رکعت نماز کند، در هر رکعتی یک بار «الحمد» خواند و یازده بار سوره إِنَّا أَعْطَیْناکَ الْکَوْثَرَ اللَّه تعالی ثواب شصت قربان در دیوان وی ثبت کند.