Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими исми азизи мо астнорти алзўоҳри алои босори тавфиқа ва мо астзоءти алсроӣри алои бонавори таҳқиқа , ФбтўФиқаҳи васли алъобдўни илои мҷоҳдтҳму бтҳқиқаҳи ваҷди алъорФўни камоли мшоҳдтҳм ,у бтмоми мҷоҳдтҳми вҷдўои оҷли мсўбтҳм ,у бдўоми мшоҳдтҳми ноливои оҷили қрбтҳми номи худовандӣ ки нисори дили дӯстони умеди дидор ӯ , баҳори ҷони даравишон дар марғзори зикру сноء ӯ . Ҳар касро баҳорӣу баҳори муъминони ёди висол ӯ . Ҳар куҷо ростӣаст он ростии баном ӯ . Ҳар куҷо шодӣаст он шодии бсҳбт ӯ . Ҳар куҷо айшӣаст он айши биёад ӯ . Ҳар куҷо сӯзӣаст он сӯзи бмҳр ӯ . Малики имрӯзи ёду шинохт ӯ , малики фардои дидору ризоӣ ӯ . Инат каромату манзалат , инат саодату ҷалолат !

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم عزیز ما استنارت الظّواهر الّا بآثار توفیقه و ما استضاءت السّرائر الّا بانوار تحقیقه، فبتوفیقه وصل العابدون الی مجاهدتهم و بتحقیقه وجد العارفون کمال مشاهدتهم، و بتمام مجاهدتهم وجدوا آجل مثوبتهم، و بدوام مشاهدتهم نالوا عاجل قربتهم نام خداوندی که نثار دل دوستان امید دیدار او، بهار جان درویشان در مرغزار ذکر و ثناء او. هر کس را بهاری و بهار مؤمنان یاد وصال او. هر کجا راستی است آن راستی بنام او. هر کجا شادی است آن شادی بصحبت او. هر کجا عیشی است آن عیش بیاد او. هر کجا سوزی است آن سوز بمهر او. ملک امروز یاد و شناخت او، ملک فردا دیدار و رضای او. اینت کرامت و منزلت، اینت سعادت و جلالت!

Қавла : қул ё أиҳои алкоФрўни лои أъбди мо тъбдўни абди аллоҳ аббос гуфт : дар қуръон сўртӣ нест бар шайтони схтр ва саъбтар азин сӯра , зеро ки тавҳид маҳзасту броءт аз ширк . Ва тавҳиди ду бобаст : тавҳиди иқрору тавҳиди маърифат .

قوله: قُلْ یا أَیُّهَا الْکافِرُونَ لا أَعْبُدُ ما تَعْبُدُونَ عبد اللَّه عباس گفت: در قرآن سورتی نیست بر شیطان سختر و صعبتر ازین سوره، زیرا که توحید محض است و براءت از شرک. و توحید دو باب است: توحید اقرار و توحید معرفت.

Тавҳиди иқрори якто гуфтанаст . Ва тавҳиди маърифати якто донистан . Якто гуфтан онаст ки : гувоҳии диҳии аллоҳро биктоиӣу покӣ дар зоту сифот . Дар зот аз ҷуфту фарзанду анбоз .

توحید اقرار یکتا گفتن است. و توحید معرفت یکتا دانستن. یکتا گفتن آنست که: گواهی دهی اللَّه را بیکتایی و پاکی در ذات و صفات. در ذات از جفت و فرزند و انباز.

Пок , ва дар сифот аз шабиҳу назиру мушири пок . Сифот ӯ номаъқӯл , Киеви он номафҳум , номуҳоту номаҳдӯд . Аз авҳому аФҳоми берун ва кас надонад ки чун ?у якто донистан онаст ки ӯро ҷли ҷалола дар олоءу нъмои ягонаи доне . Ваҳоб ва мътӣ ӯст . Ягонаи қисом ва манъам ӯст . Ягона дар гуфт ва кирдор ӯст . Ягона дар фазл ва дар лутф ӯст . Ягона дар раҳмат ва дар миннат ӯст . Ягона на касро ҷуз аз вай шукрасту миннат ва на бкси ҷуз аз вай ҳавласту қӯт . На дайгариро ҷуз аз вай манъасту мнҳт . Бандаи муъмини муваҳҳид ки шуъоъи офтоб тавҳид бирав тофт . Нишонаш онаст ки : муроқибат бар сукӯн ва ҳаракат гуморд , як нафас бе иҷозати шариъат ва тариқат назанад . Зоҳири бмизон шариъат баркашад ,у ботини бмидони ҳақиқати дркшд ,у нуқтаи аслиро аз эътимод бар ҳар ду пок дорад ки гуфтаанд : алсъиди ман ?лаи зоҳири мувофиқи ллшриъаҳу ботини мтобъи ллҳқиқаҳ . Ва ҳўи мтбрии ман алоътмоди алии шариъатау ҳақиқата . Агар заррае бар худаш эътимод буд , маҷусяти маҳзу яҳӯдият сарф бошад . эй ҷавонмард агар аз онҷо ки аъло алълӣаст то онҷо ки таҳт алсрӣаст ҳама аз тоъоту ибодот пар кунӣ , чунон набӯд ки заррае аз худии худ даст бидорӣу хештанро набинӣ то худро бози пастарин ҳама олам ндонӣ , ин роҳро ншоӣии абӯи алқосми нсрободиро гуфтанд : аз машойихи гузаштаи ончии эшонро буд турои ҳеҷ чиз ҳаст ? гуфт : дард ноёфт он ҳаст ! дар ҷумлаи турои дилӣ бояд ки дарави дард ва мусӣбат ноёфт буд , ё шодӣ ъз ёфт ани аллоҳи таъолии ибғзи алсҳиҳи алФорғ . Исои Марям ( ъ ) ҳеҷ ҷой қарор нагирифтӣ , гирди олам саёҳат кардӣ . Гуфтанд : сабаб чист ? гуфт : бар умеди онкии қадам бар ҷое нуҳум ки рӯзии қадами сиддиқии онҷо расида бошад , то он қадамгоҳи гуноҳи моро шафиъ буд ! агар дарди ҳамаи авлиёъи оламу садиқон дарҳам гузоранд , дар гирди дарди қадами исо пок нарасаду ниёзу сӯз ӯ дарин роҳи чунин буд ! хзоӣннои мамлуаи ман алтоъоти Фълики базраи ман алоФтқору алонксор .

پاک، و در صفات از شبیه و نظیر و مشیر پاک. صفات او نامعقول، کیف آن نامفهوم، نامحاط و نامحدود. از اوهام و افهام بیرون و کس نداند که چون؟ و یکتا دانستن آنست که او را جلّ جلاله در آلاء و نعما یگانه دانی. وهّاب و معطی اوست. یگانه قسّام و منعم اوست. یگانه در گفت و کردار اوست. یگانه در فضل و در لطف اوست. یگانه در رحمت و در منّت اوست. یگانه نه کس را جز از وی شکرست و منّت و نه بکس جز از وی حولست و قوّت. نه دیگری را جز از وی منع است و منحت. بنده مؤمن موحّد که شعاع آفتاب توحید برو تافت. نشانش آنست که: مراقبت بر سکون و حرکت گمارد، یک نفس بی‌اجازت شریعت و طریقت نزند. ظاهر بمیزان شریعت برکشد، و باطن بمیدان حقیقت درکشد، و نقطه اصلی را از اعتماد بر هر دو پاک دارد که گفته‌اند: السّعید من له ظاهر موافق للشّریعة و باطن متابع للحقیقة. و هو متبرئ من الاعتماد علی شریعته و حقیقته. اگر ذرّه‌ای بر خودش اعتماد بود، مجوسیّت محض و یهودیّت صرف باشد. ای جوانمرد اگر از آنجا که اعلی العلی است تا آنجا که تحت الثّری است همه از طاعات و عبادات پر کنی، چنان نبود که ذرّه‌ای از خودی خود دست بداری و خویشتن را نبینی تا خود را باز پس‌ترین همه عالم ندانی، این راه را نشائی ابو القاسم نصرآبادی را گفتند: از مشایخ گذشته آنچه ایشان را بود ترا هیچ چیز هست؟ گفت: درد نایافت آن هست! در جمله ترا دلی باید که درو درد و مصیبت نایافت بود، یا شادی عزّ یافت انّ اللَّه تعالی یبغض الصّحیح الفارغ. عیسی مریم (ع) هیچ جای قرار نگرفتی، گرد عالم سیاحت کردی. گفتند: سبب چیست؟ گفت: بر امید آنکه قدم بر جایی نهم که روزی قدم صدّیقی آنجا رسیده باشد، تا آن قدمگاه گناه ما را شفیع بود! اگر درد همه اولیاء عالم و صدّیقان درهم گذارند، در گرد درد قدم عیسی پاک نرسد و نیاز و سوز او درین راه چنین بود! خزائننا مملوّة من الطّاعات فعلیک بذرّة من الافتقار و الانکسار.