Ин сӯра ?маккейаст , ба Макка фурӯд омад . Навад ва чаҳор ҳарфаст ва бист ва шаш калима , шаш оят . Ва дарин сӯраи як оят мансӯхаст .
این سوره مکّی است، به مکّه فرود آمد. نود و چهار حرف است و بیست و شش کلمه، شش آیت. و درین سوره یک آیت منسوخ است.
Лаками динкму лии дайни нсхтҳои ояи алсиФ .
لَکُمْ دِینُکُمْ وَ لِیَ دِینِ نسختها آیة السّیف.
Ирўии ани ҷбири бен мтъми қол : қоли лии расӯли аллоҳ ( с ) : « أи тҳби ани ткўни азои харҷати суфарои ман амсли асҳобки ҳиأаҳу аксрҳми зодо » . Қол : қиллат : нъми бобӣу уммии анат ё расӯли аллоҳ . Қол : « Фоқрأи бҳзои алсўри алхмс : қул ё أиҳои алкоФрўну إзои ҷоءи насри аллоҳ , ва қул ҳўи аллоҳи أҳд , ва қул أъўзи брби алФлқ , ва қул أъўзи брби аннос . Ва канти ахрҷи маъаи ман шоءи аллоҳи ани ахрҷи маъааи фии алсФри Фокўни абзҳми ҳиأаҳу ақлҳми зодои Фмои зулати мнзи ълмниҳни расӯли аллоҳ ( с )у қрأтҳни акўни ман аҳснҳми ҳиأаҳу аксрҳми зодо ҳатто арҷъи ман сафарии злк .
یروی عن جبیر بن مطعم قال: قال لی رسول اللَّه (ص): «أ تحبّ ان تکون اذا خرجت سفرا من امثل اصحابک هیأة و اکثرهم زادا». قال: قلت: نعم بابی و امّی انت یا رسول اللَّه. قال: «فاقرأ بهذا السّور الخمس: قُلْ یا أَیُّهَا الْکافِرُونَ و إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ، و قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ، و قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ، و قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ. و کنت اخرج مع من شاء اللَّه ان اخرج معه فی السّفر فاکون ابذّهم هیأة و اقلّهم زادا فما زلت منذ علّمنیهنّ رسول اللَّه (ص) و قرأتهنّ اکون من احسنهم هیأة و اکثرهم زادا حتّی ارجع من سفری ذلک.
Ва рӯй ани расӯли аллоҳи аўсии абои фурӯаи алошҷъии бқроءаҳ « сӯраи алкоФрин » ъанд кули мном . Ва қол : « ҳаии броءаҳи ман алшрк » .
و روی انّ رسول اللَّه اوصی ابا فروة الاشجعی بقراءة «سورة الکافرین» عند کلّ منام. و قال: «هی براءة من الشّرک».
Ва ани инси қол : қоли расӯли аллоҳ ( с ) : қул ё أиҳои алкоФрўни рубъи алқуръон » .
و عن انس قال: قال رسول اللَّه (ص): قُلْ یا أَیُّهَا الْکافِرُونَ ربع القرآن».
Ва ани абии бен каъби қол : қоли расӯли аллоҳ ( с ) : « ман қрأи сӯраи қул ё أиҳои алкоФрўни Фконмои қрأи рубъи алқуръон , ва тбоъдт манеҳ мурдаи алшётин ,у барии ءи ман алшрку иъоФии ман алФзъи алокбр » .
و عن ابی بن کعب قال: قال رسول اللَّه (ص): «من قرأ سورة قُلْ یا أَیُّهَا الْکافِرُونَ فکانّما قرأ ربع القرآن، و تباعدت منه مردة الشّیاطین، و بریء من الشّرک و یعافی من الفزع الاکبر».
Ва қол : ( с ) : « мрўои сбёнкм Флиқрءўҳо ъанд алмноми Флои иързи ?лаами шайъи ء » .
و قال: (ص): «مروا صبیانکم فلیقرءوها عند المنام فلا یعرض لهم شیء».
Ва қоли ибни аббос : лӣси фии алқуръони сӯраашад лғизи Иблиси ман ҳзаҳи алсўраҳи лонҳои тавҳиду броءаҳи ман алшрки қавла : қул ё أиҳои алкоФрўни қил : алолФу алломи ллҷнс , Фҳўи алии алъмўм . Ва ҷумҳӯри алмФсрини алии анҳо нзлти фии рҳти ман алкФори аҷтмъўои факони Фиҳми алўлиди бен алмғираҳу алъоси ибни воӣлу Умияи бен халафу алосўди бен абди алмтлбу алҳорси бен Қайсу снодидҳм
و قال ابن عباس: لیس فی القرآن سورة اشدّ لغیظ ابلیس من هذه السّورة لانّها توحید و براءة من الشّرک قوله: قُلْ یا أَیُّهَا الْکافِرُونَ قیل: الالف و اللّام للجنس، فهو علی العموم. و جمهور المفسّرین علی انّها نزلت فی رهط من الکفّار اجتمعوا فکان فیهم الولید بن المغیرة و العاص ابن وائل و امیّة بن خلف و الاسود بن عبد المطّلب و الحارث بن قیس و صنادیدهم
Фқолўо : ё Муҳамади ҳиллами Флнъбди мо тааббуди сана ,у тааббуд мо наабд сана ? ?фони кони алзии ҷӣт ба хирои ммои фии аидинои кнои қади шркноки фӣау ахзно бҳзно манеҳ ,у ани кони алзии боидинои хирои ммои бидк , канти қади шрктнои фии амрноу ахзат бҳзк манеҳ . Фқол : « маози аллоҳи ани ашрки биллоҳи ғайра »у нзлти алсўраҳ .
فقالوا: یا محمد هلمّ فلنعبد ما تعبد سنة، و تعبد ما نعبد سنة؟ فان کان الّذی جئت به خیرا ممّا فی ایدینا کنّا قد شرکناک فیه و اخذنا بحظّنا منه، و ان کان الّذی بایدینا خیرا ممّا بیدک، کنت قد شرکتنا فی امرنا و اخذت بحظّک منه. فقال: «معاذ اللَّه ان اشرک باللّه غیره» و نزلت السّورة.
Фғдои расӯли аллоҳ ( с ) илои алмсҷдулҳарому фӣаи алмлأи ман Қурайши Фқрأҳои алайҳими Фънди злк аисўо манеҳу озўаҳу озўои асҳоба . Ва аммо ваҷҳи ткрири алклом , ?фони маънии алоиаҳ : лои أъбди мо тъбдўни фии улҳол ,у лои أнтми ъобдўни мо أъбди фии улҳол ,у лои أнои обиди мо ъбдтми фии алостқбол ,у лои أнтми ъобдўни мо أъбди фии алостқбол .
فغدا رسول اللَّه (ص) الی المسجد الحرام و فیه الملأ من قریش فقرأها علیهم فعند ذلک ایسوا منه و آذوه و آذوا اصحابه. و امّا وجه تکریر الکلام، فانّ معنی الآیة: لا أَعْبُدُ ما تَعْبُدُونَ فی الحال، وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ فی الحال، وَ لا أَنا عابِدٌ ما عَبَدْتُّمْ فی الاستقبال، وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ فی الاستقبال.
Ин сухан биҷой онаст ки аҷам гӯйанд : накардам ва накунам , эй лст « аъбд » алону лои أнои обиди Фимои астқбл . Ва қавла : « мо أъбд » таъвилаи ман « аъбд »у ҳозои хитоби лмни сабақи фии илми аллоҳи анҳми лои иؤмнўни кқўлаҳ : « субҳонаи анаи лни иؤмни ман қўмки алои ман қади омн » . Ва қоли аҳли алмъонӣ : назул « алқуръон » блсони алъарабу алии маҷории хтобҳм ва ман мзоҳбҳми алткрори иродаи алтўкиду алоФҳоми комаи ани ман мзоҳбҳми алтхФиФу алоиҷозу қоли алқтибӣ : байни нзўлиҳмои замон . Ва злки ан алқуръон назул шиӣои баъди шайъи ءу ояи баъди оя , Фконҳми қолўо : « аъбд » олҳтнои сана , Фқоли аллоҳ : « қул » ?лаами лои أъбди мо тъбдўни сами қолўои баъди злк : астлми баъзи олҳтно , Фонзли аллоҳ :
این سخن بجای آنست که عجم گویند: نکردم و نکنم، ای لست «اعبد» الآن وَ لا أَنا عابِدٌ فیما استقبل. و قوله: «ما أَعْبُدُ» تأویله من «اعبد» و هذا خطاب لمن سبق فی علم اللَّه انّهم لا یؤمنون کقوله: «سبحانه انّه لن یؤمن من قومک الّا من قد آمن». و قال اهل المعانی: نزل «القرآن» بلسان العرب و علی مجاری خطابهم و من مذاهبهم التّکرار ارادة التّوکید و الافهام کما انّ من مذاهبهم التّخفیف و الایجاز و قال القتیبی: بین نزولیهما زمان. و ذلک انّ القرآن نزل شیئا بعد شیء و آیة بعد آیة، فکانّهم قالوا: «اعبد» آلهتنا سنة، فقال اللَّه: «قل» لهم لا أَعْبُدُ ما تَعْبُدُونَ ثمّ قالوا بعد ذلک: استلم بعض آلهتنا، فانزل اللَّه:
Ва лои أнои обиди мо ъбдтму лои أнтми ъобдўни мо أъбди лаками динкми алшрку лии динии алислом . Ва қил : « лакам » ҷзоء « динкм » «у лӣ » ҷзоءи динии комаи қол : « лнои аъмолноу лаками аъмолкм »у ҳзаҳи алоиаҳи мансӯхаи боиаҳи алсиФ . Қрأи ибни касӣру нофеъу ҳФс «у лӣ » бФтҳи алёءу қрأи алохрўни босконҳо .
وَ لا أَنا عابِدٌ ما عَبَدْتُّمْ وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ لَکُمْ دِینُکُمْ الشّرک و لی دینی الاسلام. و قیل: «لکم» جزاء «دینکم» «و لی» جزاء دینی کما قال: «لنا اعمالنا و لکم اعمالکم» و هذه الآیة منسوخة بآیة السّیف. قرأ ابن کثیر و نافع و حفص «و لی» بفتح الیاء و قرأ الآخرون باسکانها.