Қавла : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими исми малики таҳайюрати алъқўли ани идроки азиматау талошати фии баҳори раҳматау тарабати улқулуби болтоФи қрбтаҳу трўҳти алорўоҳи бнсими муҳаббатаи тоҳти алошороту тоҳти алъборот . Ва бтлти алрсўм ,у антҳти олълум , ва насахт алохбор ,у тмсти алосор ,у нсити алозкор ,у хулати алдёр ,у ъмити алأбсор ,у лами ибқи алои алозлу алқдму алҷбрўт . Ва алъзму алсноءи алсрмдӣ ,у алкрму алқзоءи алозлӣу алқсм .

قوله: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم ملک تحیّرت العقول عن ادراک عظمته و تلاشت فی بحار رحمته و طربت القلوب بالطاف قربته و تروّحت الارواح بنسیم محبّته طاحت الاشارات و تاهت العبارات. و بطلت الرّسوم، و انتهت العلوم، و نسخت الاخبار، و طمست الآثار، و نسیت الاذکار، و خلت الدّیار، و عمیت الأبصار، و لم یبق الّا الازل و القدم و الجبروت. و العظم و السّناء السّرمدی، و الکرم و القضاء الازلی و القسم.

Баном ӯ ки на ҷузи азу подшоҳаст , ва на ҷузи азуи маъбуд . Соҷдонро масҷудаст ,у қосидонро мақсӯд . Пеш аз кӣ қоим , пеш аз сунъи қодир , пеш аз ҳар вуҷӯдии мавҷӯд .

بنام او که نه جز ازو پادشاه است، و نه جز ازو معبود. ساجدان را مسجود است، و قاصدان را مقصود. پیش از کی قائم، پیش از صنع قادر، پیش از هر وجودی موجود.

Худовандии маърӯф , бФзлу лутфи мавсуф . Бикрами вуҷӯди дилҳои дӯстонро аёнаст ва ҷонҳои муваҳҳидонро машҳӯд . Яке бе тоъати мақбулу рӯзгораши масъӯд , яке бе ҷинояти мардӯд ва аз даргоҳ ӯ матруд . На онҷо ниласт ва на ӣнҷои ҷӯад , ҳукмӣаст мубраму қазои маъҳуд « ва мо нؤхраҳи إлои лأҷли маъдӯд » қавла : таббати идои أбии лҳб чаҳ кард бӯи лҳб ки дар азали насиб ӯ доғ ҳурмон омад ?

خداوندی معروف، بفضل و لطف موصوف. بکرم وجود دلهای دوستان را عیانست و جانهای موحّدان را مشهود. یکی بی طاعت مقبول و روزگارش مسعود، یکی بی جنایت مردود و از درگاه او مطرود. نه آنجا نیل است و نه اینجا جود، حکمی است مبرم و قضایی معهود «وَ ما نُؤَخِّرُهُ إِلَّا لِأَجَلٍ مَعْدُودٍ» قوله: تَبَّتْ یَدا أَبِی لَهَبٍ چه کرد بو لهب که در ازل نصیب او داغ حرمان آمد؟

Чаҳ оварад бӯи бикр дар азал ки тоҷи саодату каромат бар фарқ рӯзгораш ниҳоданд ? ! ту гӯйӣ ки бӯи лҳб аз он шқии гашт ки кофар омад !у бӯи бикр аз он Саиди гашт ки мусулмон омад ? ! роҳи ҳақиқат акс инаст ! ту куфр дар шақовати дон на шақоват дар куфр .

چه آورد بو بکر در ازل که تاج سعادت و کرامت بر فرق روزگارش نهادند؟! تو گویی که بو لهب از آن شقیّ گشت که کافر آمد! و بو بکر از آن سعید گشت که مسلمان آمد؟! راه حقیقت عکس اینست! تو کفر در شقاوت دان نه شقاوت در کفر.

Ва ислом дар саодати дон на саодат дар ислом ! ин корӣаст рафта ва бӯда ва дар азали пардохта .

و اسلام در سعادت دان نه سعادت در اسلام! این کاریست رفته و بوده و در ازل پرداخته.

Пер тариқат гуфт : оҳ аз ҳукмии пеш аз ман рафта , фиғон аз гуфторӣ ки худ рое гуфта , надонам ки шод зем ё ошуфта ? ! тарсон аз онам ки он қодир дар азал чаҳ гуфта ? ! саги асҳоби алкҳФи ранг куфр дошт ,у либоси блъоми боъўри тароз дайн дошт , лекини шақовату саодати азалӣ аз ҳар ду ҷониб дар камӣн буд , лои ҷурм чун давлат рӯй намӯд , пӯсти он саг аз рӯй сӯрат дар блъоми пўшониднд . Гуфтанд : « Фмслаҳи кмсли алклб . »у мураққаъи блъом дар он саги вшиднд , гуфтанд : « салосаи робиъаами кулбаам »

پیر طریقت گفت: آه از حکمی پیش از من رفته، فغان از گفتاری که خود رایی گفته، ندانم که شاد زیم یا آشفته؟! ترسان از آنم که آن قادر در ازل چه گفته؟! سگ اصحاب الکهف رنگ کفر داشت، و لباس بلعام باعور طراز دین داشت، لیکن شقاوت و سعادت ازلی از هر دو جانب در کمین بود، لا جرم چون دولت روی نمود، پوست آن سگ از روی صورت در بلعام پوشانیدند. گفتند: «فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ الْکَلْبِ.» و مرقع بلعام در آن سگ وشیدند، گفتند: «ثَلاثَةٌ رابِعُهُمْ کَلْبُهُمْ»