Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим « бисмии аллоҳ » алзии халқи алонсони ман ълқу абадии алсбоҳи ман алФлқ ,у аншأи алсмоўоти тбқои фавқи тибқ . Лои мғлқи лмои фатҳу лои фотиҳи лмои ағлқ , аўдъи идроки албсри фии алҳдқ ,у ркби алкломи фии аллсону антқ . Раби алзёءу алшФқ ,у аллил ва мо всқ . Ва алқмри азои атсқ .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ «بسم اللَّه» الذی خلق الانسان من علق و ابدی الصّباح من الفلق، و انشأ السّماوات طبقا فوق طبق. لا مغلق لما فتح و لا فاتح لما اغلق، اودع ادراک البصر فی الحدق، و رکب الکلام فی اللّسان و انطق. ربّ الضّیاء و الشّفق، و اللیل و ما وسق. و القمر اذا اتسق.

Номи худовандӣ ки тавқи ёдаш дар рқоб аҳбобасту ашбоҳи мурӣдони зери стўот ъзш харобаст , баси ҷигарҳо ки дар оташи дӯстӣ ӯ кабобаст , басои ъзизо ки бадал май сӯзаду бетон дар азобаст , басои мштоқо ки дар бодияи талаб дар орзӯии қатра Эй обаст , чун пиндошт ки расед , бидонаст ки ончӣ дид саробаст !

نام خداوندی که طوق یادش در رقاب احباب است و اشباح مریدان زیر سطوات عزّش خرابست، بس جگرها که در آتش دوستی او کبابست، بسا عزیزا که بدل می‌سوزد و بتن در عذابست، بسا مشتاقا که در بادیه طلب در آرزوی قطره‌ای آبست، چون پنداشت که رسید، بدانست که آنچه دید سرابست!

Қул أъўзи брби алФлқи ман шари мо халқи роҳи омма бандагон онаст ки пайваста аз шар бидон ва кед коӣдону ҳасади ҳосидон ва бад афтод ҷаҳон астъозт мекунанд бхдоўнди ҷаҳонён , бҳкми зоҳири ин сӯра . Азинҷо гуфт Мустафо ( с ) : « тъўзўои биллоҳи ман ҷаҳди алблоءу дараки алшқоءу сӯъи алқзоءу шмотаҳи алоъдоء » .

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ راه عامّه بندگان آنست که پیوسته از شرّ بدان و کید کائدان و حسد حاسدان و بد افتاد جهان استعاذت می‌کنند بخداوند جهانیان، بحکم ظاهر این سوره. ازینجا گفت مصطفی (ص): «تعوّذوا باللّه من جهد البلاء و درک الشّقاء و سوء القضاء و شماتة الاعداء».

Ва кон ( с ) иқўл : « аллоҳами ании аъўзи бки ман алъҷзу алкслу алҷбну албхлу алҳрму азоби алқбр , аллоҳами ании аъўзи бки ман алФқру алқлаҳу алзлаҳу аъўзи бки ани азлм ӯ азлму аъўзи бки ман алшқоқу алнФоқу сӯъи алохлоқ » .

و کان (ص) یقول: «اللّهمّ انّی اعوذ بک من العجز و الکسل و الجبن و البخل و الهرم و عذاب القبر، اللّهمّ انّی اعوذ بک من الفقر و القلّة و الذّلّة و اعوذ بک ان اظلم او اظلم و اعوذ بک من الشّقاق و النّفاق و سوء الاخلاق».

Инаст тариқаи оммаи муъминон : зоҳири шариъати бакори доштану ҳангоми блоءи даст дар дуоу тазаррӯъ задан ва аз ҳақи ҷли ҷалолаи офият хостан . Аммо роҳи ҷавонмардони тариқату арбоби ҳақиқати таслим ва ризосту илайҳи алошораҳи бқўлаҳ : « إлои ман أтии аллоҳи бқлби салим »у иқол : дъи алтдбири илои ман хлқки тстрҳ . Тадбири кор бо худовандгори гузор , тасарруф дар офарӣдаи офаридагорро мусаллами дор , аз роҳ эътироз бархез , таъарруз ва фузул макун , аз даргоҳ ӯ маъраз мабош , ӯро вакилу кафилу корсози худ дон , то ин фармонро ммтсл бошӣ ки : « Фотхзаҳи вкило » ҳар дил ки дар ӯ таслиму ризо ҷамъ шуд , бнқди он тани қарини саломати гашт , ва он синаи даст аз офоти башарият мусаллам шуд , таслими дараҷаи забеҳ ва халиласт ( ъ ) . Халилро хитоб омад ки « аслм » . Ҷавоб дод ки : « аслмт » писар аз падари нишон таслим дид , бтълими падари либоси таслими пӯшеди қуръони Маҷид аз таслими падару писар хабар дод ки : « Флмои أслмо » таслими дарин ҷаҳони мсмор дайнаст ва дар он ҷаҳони мифтоҳи дори ассалом . Ризо онаст ки бандае бар писанд бошӣу баҳр чаҳ равад хурсанд бошӣу мунтазири қазоӣ худованд бошӣ , ва таслим онаст ки кори офарӣдаи боФридгори бозгузорӣ .

اینست طریقه عامّه مومنان: ظاهر شریعت بکار داشتن و هنگام بلاء دست در دعا و تضرّع زدن و از حقّ جلّ جلاله عافیت خواستن. امّا راه جوانمردان طریقت و ارباب حقیقت تسلیم و رضاست و الیه الاشارة بقوله: «إِلَّا مَنْ أَتَی اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ» و یقال: دع التّدبیر الی من خلقک تسترح. تدبیر کار با خداوندگار گذار، تصرّف در آفریده آفریدگار را مسلّم دار، از راه اعتراض برخیز، تعرّض و فضول مکن، از درگاه او معرض مباش، او را وکیل و کفیل و کارساز خود دان، تا این فرمان را ممتثل باشی که: «فَاتَّخِذْهُ وَکِیلًا» هر دل که در او تسلیم و رضا جمع شد، بنقد آن تن قرین سلامت گشت، و آن سینه دست از آفات بشریّت مسلّم شد، تسلیم درجه ذبیح و خلیل است (ع). خلیل را خطاب آمد که «اسلم». جواب داد که: «اسلمت» پسر از پدر نشان تسلیم دید، بتعلیم پدر لباس تسلیم پوشید قرآن مجید از تسلیم پدر و پسر خبر داد که: «فَلَمَّا أَسْلَما» تسلیم درین جهان مسمار دین است و در آن جهان مفتاح دار السّلام. رضا آنست که بنده‌ای بر پسند باشی و بهر چه رود خرسند باشی و منتظر قضای خداوند باشی، و تسلیم آنست که کار آفریده بآفریدگار باز گذاری.