Бар сафҳаи замин , алифи қади пари дилон

بر صفحه زمین، الف قدّ پُر دلان

Аз захми теғ , ло шавад аз зарби гурз , дол

از زخم تیغ، لا شود از ضرب گرز، دال

Рӯзи вғо ки дар каф аз сргзштгон

روز وغا که در کف از سرگذشتگان

Гиранд теғҳо зи аҷали рухсати қаттол

گیرند تیغها ز اجل رخصت قتال

Ту офтобу ҷои ту бар авҷи осмон

تو آفتاب و جای تو بر اوج آسمان

Фаранд арҷманди ту , моҳи хуҷастаи фол

فرند ارجمند تو، ماه خجسته فال

Хоҳад ки хизмат аз бен дандон кунад туро

خواهد که خدمت از بن دندان کند ترا

Зини орзӯи сетгар ма нав гашта чун хилол

زین آرزو ست‌گر مه نو گشته چون خلال

Ҳар дил ки аз татовули зулфи ту сар кашад

هر دل که از تطاول زلف تو سر کشد

Чун шиша шикаста намеёбад иттисол

چون شیشه شکسته نمی‌یابد اتّصال

Баъд аз набӣ , чу нақши нигини ҷо гирифта аст

بعد از نبی، چو نقش نگین جا گرفته است

Дар хотираши муҳаббати асҳобу меҳри ол

در خاطرش محبّت اصحاب و مهر آل

Дар маҷлисӣ ки садр нишинаст қадари ту

در مجلسی که صدر نشین است قدر تو

Нанишинад офтоби магар дар сафи нъол

ننشیند آفتاب مگر در صف نعال

Шояд ки дар мшимаҳи арҳом , Тифл ро

شاید که در مشیمه ارحام، طفل را

Гуё зи Ямани мадҳ ту гардад зболи лол

گویا ز یُمن مدح تو گردد زبال لال

Чун ҳамлаоварӣ ва кунӣ азми разми ҷузам

چون حمله آوریّ و کنی عزم رزم جزم

Онҷои зхсм , тоби нишастан чаҳ эҳтимол

آنجا زخصم، تاب نشستن چه احتمال

Гар аз наҳиф , бонг ба шер жён кунӣ

گر از نهیب، بانگ به شیر ژیان کنی

Бигурезад он чунон ки зи шери жёни шағол

بگریزد آن چنان که ز شیر ژیان شغال

Гар чархро ирода бар ҳам задан кунӣ

گر چرخ را اراده بر هم زدن کنی

Ёбад зиҳам чу қатраи симоби инфисол

یابد زهم چو قطره سیماب انفصال

Аз поси адл ӯ натавонад ки срздаҳ

از پاس عدل او نتواند که سرزده

Бар остони хонаи дил , по наад хаёл

بر آستان خانه دل، پا نهد خیال

Гар бугзарад сипоҳи сулаймони зи малик ӯ

گر بگذرد سپاه سلیمان ز ملک او

Аз поси адл ӯ нашавад мӯри поймол

از پاس عدل او نشود مور پایمال