Сухани он масти куҷо бо ман мадҳуш кунад

سخن آن مست کجا با من مدهوش کند

Магар аз сарзаниши ғайр фаромӯш кунад

مگر از سرزنش غیر فراموش کند

Фурсати ҳарф чу ёбам , з рақибон гӯям

فرصت حرف چو یابم، ز رقیبان گویم

То ба ин ҳилаи зи ман ҳам суханӣ гӯш кунад

تا به این حیله ز من هم سخنی گوش کند

Дар сухан оем ва аз бас ки кунам бе тобӣ

در سخن آیم و از بس که کنم بی‌تابی

Чун гул аз шарм барафрӯзад ва хомӯш кунад

چون گل از شرم برافروزد و خاموش کند

Қосид аз орзӯии васли чунон бехабар аст

قاصد از آرزوی وصل چنان بی‌خبر است

Ки ба сӯяш раваду нома фаромӯш кунад

که به سویش رود و نامه فراموش کند

Ба фаромӯшӣ агар бодаи з майлӣ гирад

به فراموشی اگر باده ز میلی گیرد

Назарии сӯии рақиби афканд ва нӯш кунад

نظری سوی رقیب افکند و نوش کند