Ба ғазаб талх макун айши ман мискин ро

به غضب تلخ مکن عیش من مسکین را

Сухани талхи мёмўз , лаби ширин ро

سخن تلخ میاموز، لب شیرین را

Бар забони ори гуноҳӣ ки надорем ва ба мо

بر زبان آر گناهی که نداریم و به ما

Кӣна андӯз макун хотири меҳри ойин ро

کینه اندوز مکن خاطر مهر آیین را

Хӯни мо бар ту ҳалоласт , бикаш теғ ва бирез

خون ما بر تو حلال است، بکش تیغ و بریز

Борӣ аз кӣнаи тиҳии сози дили пуркин ро

باری از کینه تهی ساز دل پرکین را

Дили зи дастами санамии барад ва чунин дар пай ӯ

دل ز دستم صنمی برد و چنین در پی او

Ки манам , бар сари дил май нуҳуми охири дайн ро

که منم، بر سر دل می نهم آخر دین را

Ҳеҷ аз хона дил менаниҳад пои бурун

هیچ از خانه دل می ننهد پای برون

Тифли шухии з ки омӯхта ин тамкинро ?

طفل شوخی ز که آموخته این تمکین را؟

Хашму бедоди турои лутфи ниҳон ном кунам

خشم و بیداد ترا لطف نهان نام کنم

Ба фиреб аз ту кунам шод , дили ғамгин ро

به فریب از تو کنم شاد، دل غمگین را

Шояд ин турфаи ғазал восита гардад майлӣ

شاید این طرفه غزل واسطه گردد میلی

Ки ба хотири гузарии шоҳи ҷамоли аддӣн ро

که به خاطر گذری شاه جمال الدین را