Бар ёди қад ӯ чу метоб ме диҳанд

بر یاد قدّ او چو می تاب می‌دهند

Дар дили ҳазор нахли бало об ме диҳанд

در دل هزار نخل بلا آب می‌دهند

Ҳар шаби ҳазор дида ба нўФони ишқи ту

هر شب هزار دیده به نوفان عشق تو

Аз гиряи рахти хоб ба сайлоб ме диҳанд

از گریه رخت خواب به سیلاب می‌دهند

Мижгону ғамзаи ту ба гоҳи нигоҳи тез

مژگان و غمزه تو به گاه نگاه تیز

Пайкону пар ба новак партоб ме диҳанд

پیکان و پر به ناوک پرتاب می‌دهند

Хубон ба ғамза аз аҷалам боз ме харанд

خوبان به غمزه از اجلم باز می‌خرند

Аз марг май кашанд ва ба қассоб ме диҳанд

از مرگ می‌کشند و به قصاب می‌دهند

Дар ҳайратами зи хайли хаёлат ки шоми марг

در حیرتم ز خیل خیالت که شام مرگ

Дар тангнои дидаи раҳ хоб ме диҳанд

در تنگنای دیده ره خواب می‌دهند

Сӯзи даруну заъфи тану изтироби дил

سوز درون و ضعف تن و اضطراب دل

Ёд аз ҳалоки майлӣ бетоб ме диҳанд

یاد از هلاک میلی بی‌تاب می‌دهند