Аз остон ӯ гила олуд май рӯм

از آستان او گله آلود می‌روم

Бо онкии дайр омадаам , зуд май рӯм

با آنکه دیر آمده‌ام، زود می‌روم

Аз бас ки заҳр ханда ам ояд ба бахти хеш

از بس که زهر خنده‌ام آید به بخت خویش

Тарсам гумон баранд ки хушнӯд май рӯм

ترسم گمان برند که خشنود می‌روم

Гуё шаҳиди хандаи ёрам ки аз ҷаҳон

گویا شهید خنده یارم که از جهان

Бо сад ҳазор захми нмксўд май рӯм

با صد هزار زخم نمکسود می‌روم

Васли ду рӯзаи он қадрам бар замин кашид

وصل دو روزه آنقدرم بر زمین کشید

Каз бахти хўшдлм ки чунин зуд май рӯм

کز بخت خوشدلم که چنین زود می‌روم

Майлии ҳазор ҳайф ки баъд аз ҳазор саъй

میلی هزار حیف که بعد از هزار سعی

Мақбули ёр ношудаи мардӯд май рӯм

مقبول یار ناشده مردود می‌روم